„Na boki” (2004)

„Jesteśmy tutaj, żeby się bawić, człowieku!”

Mam nadzieję, że wkrótce się zgodzisz, że w moim oryginalnym artykule na blogu zamieszczonym poniżej wylałem już ogromną pochwałę dla tego wspaniałego filmu, więc przedstawię ten wstęp zwięźle i, na cześć postaci Milesa, może trochę komediowo tęskny . Bo ja jestem Miles, z wyjątkiem umiejętności napisania niedokończonej książki i wypicia ogromnych ilości wina, ale jestem Milesem i mam nadzieję, że w tych cudownie chaotycznych postaciach też zobaczysz trochę siebie. Moja recenzja zaczyna się od typowo ekstrawaganckiej i wściekłej wypowiedzi naszego bohatera literackiego w połowie filmu, zanim powrócę do analizy scena po scenie początkowych piętnastu minut w ramach wprowadzenia do Milesa i jego przyjaciela Jacka oraz tydzień golfa, słońca i degustacji wina przed zbliżającym się ślubem Jacka.

Bezdroża był piątym podejściem Alexandra Payne'a do fotela reżysera i dwa lata po nominacji do Oscara w 2002 roku O Schmidcie. Potomkowie pojawili się siedem lat później, zanim Payne wyreżyserował film prawie równy Sideways , niesamowitej odie z 2013 roku do rodzinnej miłości, przyjaźni i niestabilności starzenia się, Nebraska .

Wszystkie cztery filmy są omówione dogłębnie i bez spoilerów w artykule na blogu bezpośrednio poniżej, lub przejdź dalej do komediowych prób i udręk Milesa i Jacka.

„Jeśli ktoś zamówi merlota, wychodzę. Nie piję żadnego pieprzonego merlota!”.

Proszę przyjąć moje szczere przeprosiny za powyższy slogan. To czysto osobisty pobłażliwość, ponieważ reprezentuje mój ulubiony fragment filmu i oprócz tego, że jest absolutnie histeryczny, odzwierciedla także wiele kamieni probierczych nadrzędnych tematów filmu i migawkę naszych dwóch męskich bohaterów w tym zdumiewającym filmie. „Miles” (Paul Giamatti) i „Jack” (Thomas Hayden Church)mogą być pozornie starymi współlokatorami z college'u i przyjaciółmi na całe życie, ale są czymś znacznie więcej, ponieważ zamieniają się rolami między starym małżeństwem kłócącym się o wszystko i dwóch odmiennych osób w środku ich życia o całkowicie przeciwnych poglądach i pozornie relacji rodzic/dziecko, jedno zawsze pociąga drugiego za pomocą napomnienia lub przypomnienia o ich obowiązkach i zobowiązaniach.

Zwykle to Miles przejmuje rolę rodzicielską nadpobudliwej, przesadnej i nieco dziecinnej osobowości Jacka, ale tutaj, w kluczowej scenie w połowie filmu, kolej Jacka na przyjęcie odpowiedzialności rodzica za ich krnąbrne dziecko jako Miles, pozornie na zawsze nękany złymi wieściami jest w kolejnym „kołowrotku” , trochę pijany i dochodzi do siebie po kolejnym osobistym niepowodzeniu w swoim życiu.

Aby pogorszyć sprawę (komicznie), Miles musi także grać razem z kolejnymi kłamstwami wychodzącymi z ust jego przyjaciela i karmić swój nienasycony apetyt na przypadkowe związki seksualne. Jack jest zdeterminowany, aby jak najlepiej wykorzystać wspólny tydzień, ale nie do końca w taki sposób, w jaki Miles zamierzał wysłać swojego przyjaciela do zbliżającego się małżeństwa. Musi (znowu) kłamać na temat swojej nowo uzgodnionej umowy wydawniczej, a po motywującej przemowie Jacka musi (ponownie) znaleźć swoją humorystyczną i towarzyską stronę, upewniając się, że nie sabotuje zamierzonej nocy seksualnej rozpusty Jacka. Po jego przezabawnej i sarkastycznej odpowiedzi „aye aye Captain”Miles ma jeszcze jedno zastrzeżenie, ponieważ jest znanym koneserem wina, pod żadnym pozorem nie spożywa żadnego merlota i chociaż otrzymuje kategoryczne zapewnienie, że ta granica nie zostanie przekroczona, wkrótce kapituluje i przechodzi na „ciemną stronę ” pod presja genialnego, beztroskiego, zabawnego i pijanego wieczoru w świetnym towarzystwie i pomimo humorystycznych i chaotycznych prób zrujnowania wieczoru, mu się to nie udaje.

Ale z drugiej strony Miles zawsze zawodzi!

Na tym w skrócie polega piękno tego cudownie zabawnego, cierpkiego, łamiącego serce, ale kolorowego, żywego i ciepłego filmu. Opowieść o ciągłych kłamstwach i oszustwach, przyjaźni, złamanym sercu, samopoznaniu i samoanalizie, rozgrywająca się pośród wzgórz, winnic i pięknego wybrzeża południowej Kalifornii, gdy dwoje przyjaciół desperacko próbuje cieszyć się ostatnim tygodniem wolności przed powrotem do małżeństwa, pracy i książka pełna literówek i egzystencjalnych niepokojów.

Miałem ogromną przyjemność obejrzeć ten film w moim lokalnym domu filmowym dziesięć lat temu i nie mogę się doczekać ponownego obejrzenia go za każdym razem, gdy zasugeruję to ja lub towarzysz. Wraz z Magnolią Paula Thomasa Andersona jest to film na ścisłej i ciągłej rotacji! Od razu zakochałem się w Sideways w kinie wiele lat temu i nadal jestem zafascynowany i zakochany w każdym pocałowanym słońcem, melancholijnym kadrze. W innym bezwstydnym poczuciu siebie dotyczącym nonsensów, kocham ten film z głęboko osobistych powodów, a także jako Clarence Worley w tytułowym Prawdziwym romansie Tony'ego Scotta i Jerry Lundegaard w arcydziele wyreżyserowanym przez braci Coen , Fargo , Jestem Miles, do absolutnej koszulki golfowej, tutaj w Sideways Alexandra Payne'a .

OK, nie mogę pić wina w tak dużych ilościach jak Miles, ani nie jeżdżę czerwonym kabrioletem Saaba o klasycznym kształcie i najwyraźniej nie jestem też utalentowanym pisarzem, ale każde spojrzenie, każdy półuśmiech i każdy lament, sarkastyczny komentarz i serce łamanie żalu to ja do teczki. Lubię też myśleć, że podzielam jego ciepło, jego duszę i jego serce ze szczerego złota, które jest ukryte pod warstwą jego problemów, ale to inni mogą osądzić i zadecydować. Na razie jestem Milesem i jestem narcyzem, nie mogę nic poradzić na to, że go kocham i śmieję się serdecznie z jego wewnętrznych żartów i żartów, a także jego wewnętrznej udręki. Ale wyprzedzamy siebie. Oto krótka analiza początkowych piętnastu minut, z taką miłością i czcią, na jaką mnie stać:

Film rozpoczyna się w całkowitej ciemności, której towarzyszy nieustanne pukanie do drzwi, które staje się coraz głośniejsze, aż samo pukanie przypomina stukanie w klawisze maszyny do pisania, a tytuł filmu jest podobnie „ wpisany” na ciemny czarny ekran. Miles, wyrwany ze snu po raz pierwszy w nadchodzącym filmie, odpowiada na powtarzające się pukanie do drzwi wejściowych i pomimo tego, że jest tylko na wpół rozbudzony i właściwie tylko na wpół ubrany, wybiega ze swojego mieszkania i pośród lawiny wylewnych przeprosin porusza samochód. Pojawia się przed nami pierwszy z wielu slajdów tytułowych, „Sobota” i jest to również powracający temat filmu, ponieważ dni tygodnia pojawiają się jako przejścia między scenami.

Zarówno montaż autorstwa wieloletniego przyjaciela i współpracownika Kevina Tenta, jak i radosna, skoczna ścieżka dźwiękowa Rolfe'a Kenta, nasycona jazzem, są widoczne w początkowych segmentach, jednak na tle szalonej edycji Tenta i pięknego muzycznego akompaniamentu Kenta jest wulgarny, skacowany i już spóźniony Miles, gdy pędzi z powrotem do swojego mieszkania. Później telefon z przeprosinami i zapewnienie, że jest „za drzwiami”. Miles nie jest niczym innym, jak pilnie czyta powieść, siedząc w toalecie, biorąc długi i luksusowy prysznic i czyszcząc nicią dentystyczną, zanim przejdziemy do niego, uśmiechając się uprzejmie i poświęcając mu czas. w pobliskiej piekarni, gdy zamawia „New York Timesa”.i croissant. Po co się spieszyć? W końcu ma przed sobą cały tydzień relaksu, degustacji wina i gry w golfa, zanim odprowadzi przyjaciela do błogiej krainy małżeństwa i zaangażowania!

Wracamy do Milesa wjeżdżającego na autostradę swoim charakterystycznym, ale poobijanym czerwonym saabem kabrioletem w starym stylu i chociaż Miles jest spóźniony, szczęśliwie jedzie spokojnie, będąc wyprzedzanym na ruchliwej autostradzie. Po co się spieszyć? W końcu ma do wypełnienia ważną krzyżówkę z New York Timesa ! Jednak „Pan Prośba”w końcu przybywa do wystawnie wyglądającego wolnostojącego domu rodzinnego na spotkanie z Jackiem i jego liczną rodziną przyszłych teściów. Miles przeprasza (jeszcze raz) za spóźnienie, kłamie (znowu) za spóźnienie i wydaje się zdenerwowany i zakłopotany nawet wśród przyjaciół. Jack jest chętny do wyjścia i nadrobienia straconego czasu, jednak Miles jest bardziej niż szczęśliwy, mogąc wyrazić swoją opinię na temat pożądanego makijażu tortu weselnego, ale Jack czuje potrzebę przerwania szczęśliwego zgromadzenia pierwszą ze swojej litanii kłamstw przez cały czas kinematografia. Ogłasza, że ​​​​książka Milesa ma zostać w końcu opublikowana, pozostawiając jego przyjaciela z niezręcznym uśmiechem podczas pytań, które następują, zanim dwaj przyjaciele uśmiechają się obficie i machają, gdy w końcu wyjeżdżają na tydzień.

JACK: „Gdzie ty kurwa byłeś człowieku? co?

„Umierałem tam!”

Początek podróży przyjaciół jest po prostu uchwycony kamerą na każdym z nich i przecinany między nimi, gdy Jack jest wściekły z powodu spóźnienia przyjaciela i desperackiej potrzeby ucieczki na tydzień, podczas gdy Miles jest wściekły z powodu skrajnego wyolbrzymienia przez przyjaciela prawdy dotyczącej jego książka. Natychmiast uwidacznia się również biegunowo odmienna natura dwojga przyjaciół, a Miles jest pełen obaw przed nadchodzącym tygodniem i wyraźnie już zdenerwowany, mimo że zapewniał alkoholowe wsparcie na podróż. Z drugiej strony Jack jest wolny i zdeterminowany, by wykorzystać każdą możliwą chwilę, w tym natychmiastowe otwarcie rzadkiej butelki wina „a 1992 Byrom” !. Niezręczne uśmiechy mnożą się, gdy przyjaciele wznoszą toast za przyjaźń i nadchodzącą podróż, zanim Miles szczerze wyznaje„Pomimo twojego prostackiego zachowania, cieszę się, że tym razem jesteśmy razem” .

Nadchodzący tydzień zapowiada się radośnie, a szczególnie Miles nie może się doczekać, aby podzielić się z przyjacielem swoją rozległą, ekspercką wiedzą na temat wina, jednak o krok dalej, na tle pięknego kalifornijskiego wybrzeża, którym przyjaciele dzielą się zwięźle słowa, ponieważ książka Milesa nie została opublikowana, a zakończenie nie zostało napisane od nowa, pomimo tego, co może pomyśleć jego nonszalancki przyjaciel! Te zabawne fragmenty są ponownie rejestrowane za pomocą prostej kamery na każdym z nich w samochodzie, zanim Miles będzie musiał wykonać ważny objazd.

Są urodziny matki Milesa i „ma, hm, siedemdziesiąt… coś”, a jej posłuszny syn nie może przejeżdżać obok nich na trasie, nie zatrzymując się, by złożyć jej życzenia urodzinowe. Pospiesznie zapisuje życzenia urodzinowe na kartce i wraz z Jackiem niosącym kupione w sklepie kwiaty (z wciąż przyczepioną ceną) zbliżają się do domu matki Milesa. Na szczęście robią to, co wprowadza nas do pierwszego z wielu niezwykle komicznych występów epizodycznych z „Matki Milesa” (Marylouise Burke)a to, co następuje, jest podstawą filmów Alexandra Payne'a, boleśnie niezręcznym zjazdem rodzinnym i po naleganiach Milesa, rodzinnym posiłkiem, podczas którego zarówno Miles, jak i Jack uśmiechają się niezręcznie. Nieświadoma tego wszystkiego jest Miles Mother, która jest bardzo podekscytowana widząc swojego syna po tak długiej nieobecności i jego przyjaciela aktora.

Na początku i tak już coraz bardziej niezręcznego rodzinnego posiłku Miles wymawia się i zostawia Jacka, by uśmiechał się do wspomnień swojej matki o jego zdolnościach aktorskich, podczas gdy on na palcach idzie na górę i do sypialni swojej matki. Potajemnie kradnie gruby zwitek banknotów 100-dolarowych, po czym po cichu zwraca puszkę zawierającą awaryjne zapasy gotówki jego matki, jednak gdy to robi, jego oczy i aparat Payne są przyciągane do licznych oprawionych fotografii, które zdobią jej toaletkę. Dzięki ekstremalnym zbliżeniom widzimy wiele zdjęć z szczęśliwszych chwil z Milesem i jego ojcem, spotkanie rodzinne i, co ważne, zdjęcie uśmiechniętego i błogo szczęśliwego Milesa w dniu jego ślubu. Kolor tego zdjęcia jest ważny, ponieważ jest wyraźnie świeży i niedawny, a gdy kamera przenosi się na Milesa, jego i tak już pociemniałe zachowanie staje się jeszcze bardziej czarne.

Rozmowa o zbliżającym się ślubie Jacka zostaje wznowiona, zanim matka Milesa zapyta, kiedy ponownie się ożeni? „Właśnie się rozwiodłem” to jego zwięzła odpowiedź, zanim impertynencko nazwał swoją matkę jej imieniem i jasne jest, że balonik Milesa został dobrze i naprawdę nakłuty, ponieważ ignoruje nalegania Jacka, że ​​to było dwa lata temu i powinien wyraźnie żyć dalej . Scena kończy się, gdy matka Milesa oferuje synowi trochę pieniędzy na podróż, zanim pojawi się tytułowy slajd „Niedziela”, a dwaj przyjaciele cicho wychodzą z domu na palcach, zostawiając matkę śpiącą na sofie naprzeciwko jej kwiatów wciąż owiniętych w celofan z ceną naklejka nadal przyczepiona.

Bokiemjest oparty na powieści Rexa Picketta pod tym samym tytułem, a Alexander Payne wraz ze swoim partnerem pisarskim, Jimem Taylorem, zapewnili sobie pierwsze Oscary za najlepszy scenariusz adaptowany powieści źródłowej. Sam film zdobył cztery kolejne nominacje podczas gali rozdania Oscarów w 2005 roku, a Payne otrzymał kolejną nominację jako najlepszy reżyser, film był nominowany w kategorii najlepszy film roku, a zarówno Thomas Hayden Church (najlepszy aktor drugoplanowy), jak i Virginia Madsen (najlepsza aktorka drugoplanowa) ) całkowicie i całym sercem zasłużyli na nominacje po raz pierwszy.

Nikt oprócz Giamattiego nie byłby w stanie przedstawić tak nielubianej postaci, takiej jak Miles, z takim dowcipem i werwą, z taką desperacją, ale jednocześnie przybliżając widzom swoje prawdziwe złote serce z tak szerokim zakresem uzasadnionego gniewu i rozpaczy aż po tak wiele dotknięć, spojrzeń i półuśmiechów. Minęło pół życia Milesa i „nie ma się czym pochwalić” poza żalem, stratą, problemem alkoholowym z pogranicza, bolesnym rozwodem i bardzo osobistą książką, która nie zostanie opublikowana. Kiedy film zbliża się do końca, Miles i Jack siedzą na plaży, zastanawiając się nad swoim życiem w średnim wieku, podczas gdy Miles lamentuje: „Świat ma w dupie to, co mam do powiedzenia. jestem zbędny”zanim Jack, wiecznie nieprzydatny, próbuje uratować swojego przyjaciela przed kolejnym ogarniającym atakiem melancholii. Miles zrobiłby wszystko dla innych, ale wydaje się, że nie dla siebie, ale jego zmagania z depresją, lękiem i całkowitą nieudolnością społeczną są czasami histerycznie zabawne, a innym łamią serce.

Wszystko to kontrastuje z Jackiem, byłym aktorem telewizyjnym, a teraz lektorem reklam, który jest beztroski, lekceważący, ale zahamowany zarówno intelektualnie, jak i kulturowo, z dziecinnym zachowaniem i nie myśli o zbliżającym się ślubie i stara się jedynie zaspokoić swoje żarłoczne apetyt na niezobowiązujący seks. Thomas Hayden Church w pełni zasłużył na swoją nominację do Oscara za to, że zmienił okropnie nielubianą postać w taką, której kibicuje się i śmieje się razem z nią! „Jesteśmy tutaj, żeby się bawić, człowieku!” to mantra Jacka, a w jednym z wielu głównych tematów filmu spotyka się na wszelkie możliwe sposoby w „Stephanie” (Sandra Oh)a Sandra Oh wciela kolejną nieco nielubianą postać w postać, której nie można powstrzymać się od triumfalnego kibicowania w spektakularnie genialnej scenie, która prowadzi nas do bardzo zabawnego ostatniego aktu filmu.

Jednak także Miles w „Mai” na wszelkie możliwe sposoby spełnia swoją rolę, co doskonale zrealizowała Virginia Madsen w nominowanym do Oscara przedstawieniu anielskiej, niewinnej i niemal eterycznej Mayi, kelnerki w miejscu, które Miles z dumą nazywa swoim „biurem” . lokalna restauracja o nazwie The Hitching Post. Maya jest jedyną postacią z tej czwórki, którą można od razu polubić, gdy niemal bez wysiłku przesuwa się po ekranie i ponownie wkracza w życie Milesa. Zamieszkując w swoim biurze, Miles od jakiegoś czasu zakochuje się w Mayi, a teraz ponownie się spotyka, w końcu zdaje sobie sprawę, że mógł rzeczywiście spotykać swoją partnerkę przez cały czas i na wszelkie możliwe sposoby, a w jednej z licznych charakterystycznych scen tego wspaniały film, reżyser doskonale uchwycił to, gdy dwoje niechętnych gołąbków rozmawia o trwającej całe życie fascynacji winem. Ich wspólne sceny są kamieniami probierczymi dla filmu i rzeczywiście serce bije, ale ich scena na ganku jest znakomicie zrealizowana i jest to scena, którą ogląda się raz po raz z radością.

Jak więc reżyser Alexander Payne przyjmuje przygnębionego pisarza, maniaka seksualnego lothario i dwie piękne kobiety, które zderzają się w ich obrzydliwym świecie i zamieniają go w złoto Oscara? Naprawdę fachowo teraz, kiedy pytasz!

Bokiemjest zaśmiecony bardzo komediowymi przerywnikami, od Jacka ścigającego pijanego Milesa w dół wzgórza do winnicy, przez celowy wypadek samochodowy, który kończy się okropnie niefortunnie, po Milesa przezabawnie ratującego portfel przyjaciela (i obrączki) przed ucieczką przed dużym, kołyszącym się penisem! Takich scen do podziwiania jest o wiele, wiele więcej. Film został znakomicie zmontowany przez długoletniego współpracownika Kevina Tenta, a dzięki włączeniu ruchomych podzielonych ekranów narracja porusza się w niesamowitym tempie i jest bardzo uzupełniona jazzową ścieżką dźwiękową Rolfe'a Kenta, która odbiega jedynie od prostej melodii fortepianu, aby podkreślić wzloty i upadki Mile . Jedna krótka scena jest typowym przykładem geniuszu reżyserskiego Alexandra Payne'a, który wykorzystuje każdy możliwy kąt kamery (powyżej, poniżej, rozwarty i ukośny, a szczególnie ekstremalne zbliżenie) na wściekłym, pijany i zdesperowany telefon do swojej byłej żony. Giamatti gra to rozdzierająco dobrze, ale reżyseria Payne'a przenosi krótką scenę na inny poziom intensywności, gdy cofa i dusi już zdesperowanego mężczyznę w metaforycznym kącie ze swoją kamerą.

Sideways ma wszystko: cztery oszałamiające portrety postaci osadzone w zalanym słońcem raju, gdy ich życie zmienia się od wzniosłego do śmiesznego, od całkowitej radości do miażdżącego egzystencjalnego smutku, ale ujęte przez pryzmat genialnej czarnej komedii. Przede wszystkim Sideways to historia miłosna i mogłabym, po prostu mogłabym, pójść teraz i zapukać do czyichś drzwi. Ale z drugiej strony, tak naprawdę nie jestem Milesem i nie mam jego godnego podziwu ducha ani odwagi w jego przekonaniach.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):