Merhamet ve Ego

Merhamet iki çeşit olabilir. Çok egoist olabilir, o zaman sadece merhamet olarak görünür ama değildir; Merhamet kesinlikle egosuz olmadığı sürece gerçek değildir. Ve fark çok incedir: Dışarıdan bakıldığında hiçbir fark yoktur, ancak kişi içindeki farkı hissedebilir.

Merhamet insanın saadetinden doğuyorsa, o zaman asla bir egoistlik olamaz. Mutluluğumuzu paylaşırsak, onu alan kişiye minnettar oluruz, alçakgönüllü hissederiz. Mutluluk asla kimseyi bencil yapmaz; tam tersine, egodan vazgeçmek, mutlu olmanın temel şartıdır. Kişi egosunu bırakmadıkça, asla mutlu olamaz. Saadet içimizde bir ışık alevi gibi cereyan eder ve rahmet onun ışımasıdır. Mutluluğumuz başkalarına ulaşmaya başladığında, bu merhamettir, şefkattir.

Fakirlere, açlara, hastalara merhamet eden, bunu cennete, Allah'ın rahmetine kavuşmaya vesile yapan insan, bu insanları sömürüyor demektir. Hatta bu tip bir insan, fakirin, hastasızın, açların olmadığı dünyayı asla sevmeyecektir, çünkü o zaman merhamet nasıl gösterilecektir?

Demek fakirlere ve hastalara hizmet etmeye devam eden bu insanlar, fakirlerin ve hastaların sonsuza kadar böyle kalmasını isteyen insanlardır. Dünyanın gerçekten mutlu olmasını istemezler çünkü mutlu insanın bizim merhametimize ihtiyacı yoktur. Acının tamamen yok olmasını, ıstırabın sonsuza dek yok olmasını istemiyorlar - o zaman bize kimin ihtiyacı olacak? O zaman kesinlikle boşuna hissedeceğiz. Hayatımızın anlamı buydu; o insanlara bağımlıydık.

Dünya mutluysa ve insanlar eğleniyorsa ve mutluysa, öbür dünya ve cennet kimin umurunda? - burada cennet yapabiliriz. İnsanlara mutluluktan hizmet etmeye başladığımızda, bu kendiliğinden olur; bunun bir amacı yoktur, motivasyonsuzdur. Ve motive olmadığında güzeldir.

İnsanlığa özverili bir şekilde hizmet etmiş ancak asla Nobel ödülü almamış birçok aziz ve münzevi var - Ramana Maharshi, Shirdi Sai Baba, Osho, Jiddu Krishnamurti, Gurdieff ve diğerleri. Ama Rahibe Teresa, fakirlere hizmet ettiği için Nobel ödülüne gitti. Neden? Dünya barışına nasıl katkıda bulundu? Kalküta'nın fakirlerine, dilencilere, dullara ve yetimlere hizmet ederek dünya barışına, barışın amacına nasıl hizmet etti? Onlara hizmet ederek, yaşamaya devam etmelerine yardım ederek, yoksulluk ortadan kaldırılmadı.

Aslında bunlar, statükonun, çıkar ilişkilerinin temsilcileri olarak işlev gören kişilerdir. Fakirleri teselli edin, fakirlere hizmet edin, onlara küçük şeyler verin ve oldukları gibi kalırlar. Onlara, "Geçmiş karmalarınız yüzünden acı çekiyorsunuz" deyin, "Acı çekiyorsunuz çünkü Tanrı sizi sınıyor" deyin, "Acı çekiyorsunuz çünkü Tanrı sizi arındırıyor" deyin. Bunlar fakiri fakir, zengini zengin tutmak için güzel stratejiler.