Jak dołączyć do dwóch monad Haskell IO
Poniższy (działający) program Haskell wyświetla losowe zaklęcie:
import System.Random
spells =
[ "Abracadabra!"
, "Hocus pocus!"
, "Simsalabim!"
]
main :: IO()
main = do
spell <- (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)
putStrLn spell
Jednak zmienna spelljest całkiem bezużyteczna. Przechowuje losowy ciąg wybrany z listy zaklęć, ale jest natychmiast przekazywany do putStrLnfunkcji i nigdy nie jest ponownie używany. Próbowałem połączyć dwie operacje we / wy w jedną linię w następujący sposób:
main = putStrLn <$> (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)
Ale mam następujący błąd:
• Couldn't match type ‘IO ()’ with ‘()’
Expected type: Int -> ()
Actual type: Int -> IO ()
• In the first argument of ‘(<$>)’, namely
‘putStrLn <$> (spells !!)’ In the expression: putStrLn <$> (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1) In an equation for ‘main’: main = putStrLn <$> (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1) | 160 | main = putStrLn <$> (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)
| ^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
Czy istnieje sposób na połączenie dwóch operacji we / wy w jedną linię? Spojrzałem na to podobne pytanie, ale nie mogłem zrozumieć odpowiedzi.
Odpowiedzi
(>>=)jest „kanonicznym” operatorem monady, jak podano w odpowiedzi Robina Zigmonda. Jednakże, jeśli starasz się napisać kod w aplikacyjnej podobny styl, często korzysta z wykorzystaniem jego wersję odbitym, (=<<). Ma ładną symetrię z funkcjami w Functor i Applicative, i jak przypominają zwykłe wywołanie funkcji niemonadycznej z wstawionym tylko dodatkowym operatorem:
f x -- one-argument function call
f <$> fx -- fmapping that function into a functor g x y -- two-argument function call g <$> ax <*> ay -- applied over two applicatives
f =<< mx -- binding a function with a monadic value
mx >>= f -- looks backwards, doesn't it?
Więc twoje wyrażenie może zostać zapisane
main = putStrLn =<< (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)
Osobiście wolałbym użyć bardziej zwykłej kompozycji funkcji i mniej mapowania kontekstowego, więc przesunąłbym (spells !!)na lewo od operatora bind:
main = putStrLn . (spells !!) =<< randomRIO (0, length spells - 1)
Widzisz, jak to ładnie się czyta w ten sposób? „Wydrukować zaklęcie na indeksie podanym przez randomRIO (0, length spells - 1)”?
donotacja jest po prostu cukrem syntaktycznym do użycia operatora wiązania ( >>=). Więc twój 2-liniowy doblok może zostać przepisany:
main = do
spells <- (spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1) putStrLn spells -- rewrite to bind notation main = ((spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)) >>= \spells ->
putStrLn spells
-- simplify the lambda
main = ((spells !!) <$> randomRIO (0, length spells - 1)) >>= putStrLn
Jednak wątpiłbym, czy jest jakaś czytelność lub inne korzyści z robienia tego tutaj.