Koncepcja inwestycji Keynesa
Keynes definiuje oszczędzanie jako równe inwestycji, mówiąc:
Po zdefiniowaniu teraz zarówno dochodu, jak i konsumpcji, naturalnie następuje definicja oszczędności, która jest nadwyżką dochodu nad konsumpcją ... Nasza definicja dochodu prowadzi również od razu do definicji bieżącej inwestycji. Musimy przez to rozumieć bieżący dodatek do wartości wyposażenia kapitałowego, który wynika z działalności produkcyjnej tego okresu. Jest to oczywiście równe temu, co właśnie zdefiniowaliśmy jako oszczędzanie. Jest to bowiem ta część dochodu okresu, która nie minęła do konsumpcji. "
Dla mnie założenie Keynesa, że cały dochód, który nie jest konsumowany, jest inwestowany w powiększanie kapitału, wydaje się problematyczne. Jest całkiem oczywiste, że ludzie trzymają pieniądze pod ręką, nie konsumując ich ani nie inwestując. Sam Keynes nie wydaje się polegać na tej definicji w pozostałej części Ogólnej teorii. W rzeczywistości jego własna koncepcja preferencji płynności wydaje się zaprzeczać tej definicji. W moim rozumieniu preferencji płynności jest to, że ludzie chcą trzymać swoje pieniądze w płynnej formie, a nie inwestować je w celu uzyskania odsetek. Sam Keynes mówi: „Bo jeśli człowiek gromadzi oszczędności w gotówce, nie zarabia odsetek, chociaż oszczędza tak samo jak wcześniej”, przyznając, że ludzie mogą i rzeczywiście posiadają część swoich dochodów, nie inwestując ich ani nie konsumując.
Czy źle rozumiem Keynesa? Czy Keynes odsyła dalej do tej definicji w swoich pracach?
Odpowiedzi
Inwestycja ($I$) równa się oszczędności ($S$) wynik Keynesa wyprowadza właśnie z tożsamości narodowej, w wyniku czego jest on po prostu zgodny z definicją. Keynes we fragmencie zaczyna się od uproszczonej wersji tożsamości narodowej, która pomija rząd. To jest:
$$Y=C+I \implies I=Y-C$$
I po prostu rozwiązuje to pod kątem inwestycji. Rozwiązanie inwestycji mówi nam, że inwestycje prywatne są równe różnicy między dochodem a konsumpcją. Ale różnica między dochodem a konsumpcją to z definicji także oszczędności$(S)$. Dlatego Keynes uzyskuje ten wynik po prostu używając rachunkowości. Ostatecznie rachunkowość musi zawsze obowiązywać, ponieważ jest to tylko tożsamość oparta na definicjach - sama w sobie nie ma znaczenia ekonomicznego (we właściwej wersji tożsamości, która obejmowałaby rząd, nadal by to obowiązywało, ale wtedy inwestycje byłyby równe oszczędność$I =Y-C-G$).
Co więcej, później, jeśli chodzi o paradoks oszczędnego gospodarowania, Keynes nie rezygnuje z powyższej interpretacji. Raczej Keynes powiedziałby to podczas recesji$I$ jest naprawiony na pewnym poziomie $\bar{I}$ czyli jakikolwiek wzrost oszczędności $S=Y-C$co może się zdarzyć tylko poprzez zmniejszenie zużycia $C$ będzie odpowiadał tylko równy spadek dochodów $Y$. Argumentem jest to, że twoje wydatki są dochodem dla kogoś innego - zmniejszysz wydatki, zmniejszysz również ich dochody - jednak zmniejszając ich dochody, zmuszasz ich również do wydawania mniej, a ich wydatki są twoim dochodem (to trzyma się w pułapce płynności, gdzie$I$jest naprawiony). Przynajmniej taka jest współczesna interpretacja tego, co Keynes miał na myśli, mówiąc, że standardy rygoru w ekonomii nie były tak wysokie w przeszłości, jak obecnie, zawsze pozostawiając trochę miejsca na interpretację (patrz na przykład Blanchard et al. Macroeconomics an European Perspective - the box o paradoksie gospodarności).
Nawet jeśli wyjdziemy poza zwykłą tożsamość księgową i przejdziemy do modelu IS-LM AS-AD, który jest obecnie dominującym modelem używanym do wyjaśniania makroekonomii, poziom inwestycji i efektywny popyt będą najpierw określane przez ludy z egzogenicznymi oczekiwaniami i preferencjami oraz poziomem oszczędności zostaną później zdeterminowane, aby dopasować się do tego (patrz Zaawansowana makroekonomia Romera, aby zapoznać się z bardziej złożonym podejściem do modeli IS-LM).
Na marginesie: należy również zauważyć, że oszczędności zapobiegawcze (tj. Pieniądze, które gospodarstwa domowe odkładają na rezerwę na wszelki wypadek) nadal będą zwykle przekształcane w inwestycje, pod warunkiem że są przechowywane na jakimś rachunku, nawet jeśli są na zwykłym rachunku depozytowym, nawet jeśli jako posiadacz konta może nigdy się o tym nie dowiedzieć. Powyższe jednak nadal obowiązuje - właśnie o tym wspominam, ponieważ po przeczytaniu twojego pytania Q pomyślałem, że możesz mieć to błędne przekonanie.
Artykuł ten dowodzi, że oszczędzanie jest księgowym zapisem inwestycji:
https://www.boeckler.de/pdf/v_2008_10_31_moore_2.pdf
co, jak sądzę, odwzorowuje szkołę postkeynesowską, gdzie decyzje inwestycyjne firm są zatwierdzane przez banki i innych pośredników finansowych, którzy generują nowy kredyt na sfinansowanie tych inwestycji. W tym modelu oszczędności nie są ważniejsze od inwestycji. Zamiast tego inwestycje są finansowane przez transakcje, które generują nowe instrumenty kredytowe netto, co powoduje wzrost oszczędności finansowych równy wydatkom na inwestycje w okresie rozliczeniowym.
Gdy odejdzie się od gospodarek monetarnych, na przykład w gospodarce Robinsona Crusoe, nadal istnieją dwa rodzaje działalności jako konsumpcja i inwestycje. W tej teorii Crusoe mógłby poświęcić cały swój wysiłek pracy na wytwarzanie dóbr konsumpcyjnych i nie byłoby żadnych oszczędności ani inwestycji. Jeśli poświęca trochę pracy na produkcję dóbr, które przetrwają dłużej niż rok, zaangażował się w oszczędzanie i inwestycje. Ale w jednoosobowej gospodarce Robinsona Crusoe nie ma oszczędności finansowych. Jedynie Crusoe decyduje się albo produkować dobra inwestycyjne, albo dobra konsumpcyjne, wykorzystując swoją siłę roboczą. Kiedy społeczeństwo organizuje produkcję, aby płacić płace i koszty produkcji dóbr inwestycyjnych i dóbr konsumpcyjnych, i gdy oferowany jest kredyt, aby zwiększyć konsumpcję powyżej poziomu zarobków zarobionych w młodości,wtedy pojawia się wyzwanie przekonanie samego siebie, że wydatki inwestycyjne w danym okresie muszą równać się wzrostowi oszczędności finansowych w tym samym okresie, co jest tożsame z ekonomiczną teorią dochodów równa się modelom wydatków.