Kończę 40 lat. Co?!?

Córka naszej sąsiadki, Alice, która była wtedy w ostatniej klasie liceum, przeprowadziła ze mną wywiad dotyczący kreatywnego eseju non-fiction, który pisała dla swojej klasy maturalnej. Nie widziałem Alice od kilku lat, od czasu wywiadu, ponieważ wkrótce potem wyjechała na studia.

W zeszłym tygodniu Alice wróciła do domu z Nowego Jorku na ferie zimowe i zatrzymała się w naszym mieszkaniu, aby podrzucić trochę pieniędzy dla Mayi (naszej córki), która pomagała w „pracy” przy zbieraniu gazet i poczty, podczas gdy ich rodzina była poza miastem . Alice i ja zaczęliśmy rozmawiać, a ona przypomniała mi, że nigdy nie podzieliła się esejem, który napisała kilka lat temu.

Wysłała mi go tamtej nocy.

W oczekiwaniu iz wielką ciekawością przeczytałam na głos esej mojemu mężowi i córce. Ponieważ dotyczyło to delikatnego tematu mojej żałobnej podróży z tatą, naprawdę chciałem ich wsparcia w czytaniu jej pism.

Gdy czytam na głos, mój mąż i ja zaczynamy się trząść.

Alice napisała tam zdanie, które brzmiało mniej więcej tak: „ Wahałam się, czy przeprowadzić wywiad z dorosłą kobietą, którą ledwo znałam, na tak osobisty temat”.

Zmarszczyłem nos na te słowa dorosłej kobiety . Mój mąż spojrzał na mnie i żartobliwym głosem ze śmiechem powiedział: „Jesteś dorosłą kobietą!”

Oboje zaczęliśmy się bardzo mocno śmiać.

Maya miała puste spojrzenie na twarzy, nieświadoma, dlaczego jej rodzice byli tak rozbawieni tym sentymentem.

Wczoraj, po szkole, kiedy nasze dziewczyny miały randkę w samochodzie (tak, dosłownie, bawiły się w samochodzie), rozmawiałem z moją przyjaciółką mama o zbliżających się urodzinach io tym, że „nie czuję się na 40” . Uśmiechnęła się z miłością, kiwając głową, tuż obok mnie. A potem powiedział: „Nasz duch zawsze pozostaje młody, a nasze ciała starzeją się i rozpadają”.

Poczułem, jak moje wnętrzności się rozjaśniają, kiedy wypowiedziała te słowa i poczułem się ożywiony prawdą, że „wiek to tylko liczba”.

Chyba nikt z nas nie czuje się na swój wiek. Wiek 40 lat, kiedy byłem młody, był zdecydowanie „stary”, „nudny” i „odcięty”. Po przeczytaniu eseju Alice stało się jasne, że chociaż w środku wciąż czuję się jakbym miała od 16 do 25 lat — w zależności od dnia — do młodej 20-latki, podobnej do Alice, jednak nie byłam już w tym wieku.

To nasz duch, nasze połączenie z samym sobą na tym głębszym, uduchowionym poziomie, który nigdy się nie starzeje. I tak, przekraczając próg czterdziestki, przelewam na papier, co to dla mnie znaczy w tej chwili. Oto wspierające zapytania, które pojawiały się, gdy wkraczałem w nową dekadę:

✨ Co pielęgnuję w sobie, w codziennej praktyce i zaangażowaniu, chodząc po świecie?

✨ Jak pielęgnuję swoją społeczność i relacje?

✨ W czym się pogłębiam?

Zeszłej jesieni, nagle wybieg, który robiłem w moim ostatnim roku po trzydziestce, zdawał się szybko dobiegać końca. To tak, jakbym poczuł, jak zamykają się za mną drzwi, a mimo to nie miałem pojęcia, w co wchodzę. Pamiętam, jak gorączkowo googlowałem „co to znaczy mieć 40 lat jako kobieta”, odwracając się na zewnątrz, aby dowiedzieć się, jak powinienem być zorientowany do wewnątrz. Byłem ciekawy, co kolektyw myśli o ukończeniu 40 lat i czego można się nauczyć w tej dekadzie. Nie przypominam sobie, żebym znalazł jakieś spostrzeżenia, które naprawdę do mnie przemówiły. Jedyne, co pamiętam z czytania, to to, że dekada 40-50 ma ogólny spadek szczęścia i że było to spowodowane stresem wychowującym dzieci i starzejącymi się rodzicami. Nic z tego nie wydawało się przydatne ani inspirujące.

Nie mogąc znaleźć tego, czego chciałem w cyberprzestrzeni, udałem się w wewnętrzną podróż słuchową, aby zobaczyć, co jest tutaj dla mnie. Oto, co wyniknęło z refleksji:

✨ Zwrócenie się do wewnątrz w celu refleksji nad nowym przełomem dekady skłoniło mnie do nadania priorytetu mojemu samopoczuciu . Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że naprawdę potrzebowałam — codziennego sposobu (podkreśl i pogrubione „CODZIENNIE”) — dbania o siebie, aby naprawdę dobrze się rozwijać i pokazywać w pełni. Uczestnictwo w odosobnieniach raz w roku lub kąpiele Kabuki raz w miesiącu, spacery, bieganie, joga „kiedy mam na to ochotę” lub spanie raz w tygodniu, aby nadrobić brak snu przez resztę dnia tydzień — nic z tego nie pozwalało mi funkcjonować powyżej trybu przetrwania.

Zacząłem stawiać na pierwszym miejscu spójny sen — chodzenie do łóżka i budzenie się o tej samej porze każdego dnia. Zatrudniłem mentora pisania, który miał podejście oparte na świadomości, aby wspierać mnie w codziennym pisaniu i medytacji. Zacząłem ćwiczyć 5-6 razy w tygodniu. Kupiłem używany pierścionek Oura na FB Marketplace, który bardzo mi się spodobał, aby zwiększyć świadomość moich danych dotyczących snu i ćwiczeń, więc nie musiałem samodzielnie śledzić.

✨ Mając znacznie więcej energii, będąc powyżej mojej podstawowej linii przetrwania, byłem w stanie wykorzystać większą świadomość moich wzorców nawyków. Mogłem łatwiej zobaczyć, kiedy zostałem aktywowany (w przeciwieństwie do historii, ta aktywacja była zbita w morze ogólnego przytłoczenia przetrwania) i czasy, kiedy wpadłem w stan „wyłączenia” mentalnego.

Mogłem wyraźniej zobaczyć mechanizmy przetrwania, z których korzystam — które są tak niewidoczne z powodu uwarunkowanych wzorców, ale były teraz gotowe do oświecenia. Na przykład, jak bardzo działam od dążenia, wykonywania i „chęć robienia rzeczy dobrze” (jakby istniało jedno „właściwe”!). I patrząc teraz, dostępne są głębsze wybory poza odruchowymi odruchami mechanizmów, które przyjąłem od dzieciństwa.

Pisząc teraz, uśmiecham się na ironię, że być może naprawdę jestem teraz dorosłą kobietą. Ponieważ wzorce, które ostatnio ujawniają się, to wzorce z dzieciństwa, które nie są już potrzebne w tej nowej dekadzie.

Więc to jest 40, od miejsca, w którym siedzę dzisiaj. Biorę głęboki oddech i odprężam się w mojej wewnętrznej wiedzy. Relacja bycia połączonym ze sobą w sposób, który zachęca do słuchania z ciekawością, ufności w tajemnicę, ufności w miłość, w tej dzikiej i drogocennej przygodzie życia. Bez względu na wiek.