Sztuka sztuki

Tworzy z uczucia.

Sztuka jest istotną praktyką kreatywności w naszym życiu. Dzisiaj mam spotkanie w sprawie potencjalnego koncertu „wirtualnego skrybowania” z grupą artystyczną. Grupa artystyczna? Tworzyć coś na oczach artystów?! Nie identyfikuję się jako artysta, ale zawsze byłem ciekawy tego życia. Czy sztuka jest teraz oficjalnie częścią mojego życia?

W szkole średniej pracowałem w Aaron Brother's głównie po to, aby zapewnić sobie zniżkę pracowniczą, która miała mi pomóc w zakupie materiałów plastycznych. Patrzyłem, jak mój ojciec malował kiedyś przy niebieskim księżycu, to było jak tajemna umiejętność. Brał pocztówkę jako punkt odniesienia, kupował farby olejne i odtwarzał scenę na płótnie. Tworzył głównie pejzaże, w szczególności mosty. Podziwiałem to. Z zawodu był mechanikiem (z konieczności), ale coś mi mówiło, że gdyby miał wybór, zostałby artystą. To nie jest wybór, którego wielu z nas czuje, że może dokonać. Mimo to chciałem go wypróbować.

Nie miałem żadnych szkoleń ani kursów. Oszczędzałem na zapasy, chociaż nie wiedziałem, jak je wykorzystać. To było zanim YouTube mógł nauczyć cię wszystkiego, czego chciałeś się nauczyć ;) Po prostu podążałem za uczuciem chęci bycia artystą. Flirt ze sztuką mnie pociągnął. Wiedziałem, że coś dla mnie ma, chociaż wydawało mi się to tajemnicze.

Tajemnica sztuki pozostała ze mną. Wyrosłam na młodą dyrektor wykonawczą, która bezwstydnie pojawiała się na spotkaniach z fundatorami lub konferencjach z moim wielokolorowym zestawem długopisów, gdy rysowałam notatki w moim notatniku z krecią siatką. Pomogło mi to pozostać zaangażowanym i przetwarzać informacje z głębszym słuchaniem. Poza tym było zabawnie. Szanowałem tę część we mnie, która chciała tworzyć. Nie artysta, ale nieskruszony notatnik, który zaryzykował, by wyglądać jak dziecko w pokoju pełnym mocy. Odzyskiwałam część siebie, by istnieć obok areny, na której nie czułam się swobodnie. To było uwalniające.

Moja przyjaciółka Elli, część mojej wybranej rodziny, ma dar widzenia cię, nawet gdy ty nie widzisz siebie w pełni. Zauważyła moją miłość do rysowania i zaprosiła mnie do udziału w szkoleniu i programie certyfikacji Grove Consulting w zakresie nagrywania grafiki i facylitacji. To była specjalna oferta, wysiłek, aby ich organizacja była bardziej inkluzywna. Dla mnie oznaczało to, że mieli stawkę, na którą było mnie stać. Byłem jednym z trzech kolorowych ludzi w pokoju dziesięcioosobowym. Oni próbowali. Próbowałem. To się uczy.

Trzy pełne dni strategii, ćwiczeń i maniaków nad znacznikami były całkowicie energetyzujące. Pod koniec naszego wspólnego czasu Laurie, nasza nauczycielka posługiwania się markerem, powiedziała: „Każdy z was jest gotowy. Naprawdę, to wyjątkowa grupa i każdy z was jest gotowy zrobić z tego karierę, jeśli tego chce”. Dodała: „Nie powiedziałabym tego każdej grupie, którą szkoliliśmy”. To dało mi pewną pewność. Może byłem dobry?

Skąd wiemy, kiedy jesteśmy w czymś dobrzy? To zależy. Dla niektórych osób to oni sami decydują o tym, co jest dobre, a dla innych jest to bardziej zewnętrzne potwierdzenie. Oczywiście pomiędzy tym widmem jest dużo obszarów. Powiedziałbym, że skłaniam się ku uznaniu przez innych ludzi, że jestem dobry, aby potwierdzić, że jestem w czymś dobry. Ale dlaczego? To znaczy, jest słodkie. Nadal to robię i lubię to robić. Inni ludzie są dla mnie ważni. Chcę też czegoś więcej niż zewnętrznej walidacji — co by było, gdybym mógł czuć się dobrze wewnętrznie i to by wystarczyło?

30 lat temu jednym z moich największych zakupów u Aarona Brothera była torba artysty wypełniona marzeniami o projektach artystycznych, które będę robić. To była prawdziwa okazja z pętlami na pędzle, farby, wiele kieszeni i gotowość do podróży. Po trzech dekadach od tego momentu i pierwszego życzenia z czasów mojego nastoletniego życia w końcu używam tej torby. Jest wypełniona markerami, które są idealnie dopasowane do pętelek, które myślałam, że są przeznaczone tylko na pędzle. Markery pasują cudownie, a te są wyjątkowe. Wielokrotnego napełniania, wyprodukowane w Niemczech. Kupiłem je za dochód z mojego pierwszego nagrania graficznego/pisania wizualnego. Jest pełen brązów, błękitów, czerwieni i mojej własnej złotej pizzy. Stworzyłem nawet własny przewodnik po kolorach, który przykleiłem do wnętrza torby, aby mieć łatwy dostęp do precyzyjnych narzędzi. Radość, jaką mi to przyniosło (i ten gimnazjalista we mnie, który czekał na ten moment) napełniła mnie. Robiłem to. Robię to.

I samo robienie tego jest dla mnie wystarczająco dobre; początek jest piękny i wyzwalający. Dobrze było spróbować się rozciągnąć. Troszczyłem się i kochałem to tak bardzo, że wiedziałem, że dam z siebie wszystko. Poświęcam trzy godziny przed wydarzeniem, badając ikony, ćwicząc liternictwo i tworząc palety dla klientów do wyboru, aby mieli wybór, co jest tworzone. Ćwiczę plakaty, aby wypróbować nasze różne aranżacje, które mogą być najlepsze do rozmowy. I zgadnij co? Moja pierwsza sesja w życiu zakończyła się pełnym sukcesem. Ludziom się to spodobało, przenieśli całą przestrzeń spotkania, żeby być bliżej mojego nagrania graficznego. „To zmieniło sposób, w jaki rozmawialiśmy o tym, co jest możliwe” — powiedzieli. Co ty na to? Byłem dobry. Oni to wiedzieli i ja też to wiedziałem. Byłem dobry i chciałem być lepszy.

Musimy pozwolić sobie na uprawianie sztuki art-ingu, nawet jeśli jest to niedoskonałe. Jesteśmy artystami. Jesteśmy kreatywni. Każdy z nas. Zaufaj mi. Potrzebujemy tej przestrzeni, aby ją pielęgnować i odżywiać. Zaufaj sobie, aby iść w kierunku radości — twórczej radości. Kunszt. Figlarnie. Kreatywnie.

Jestem wdzięczna, że ​​mogę być świadkiem, jak niesamowite kobiety o innym kolorze skóry honorują swój kunszt w potężny sposób. Jest to dla mnie szczególnie miłe, ponieważ większość z tych osób była moimi partnerami trenerskimi.

Tylko w zeszłym tygodniu Cecily opowie o tym, jak ważna jest jej praca artystyczna . Robi piękne kolczyki, zmieniające kolor torebki i parfleche. Nie wspominając o tym, że jest inspirującym trenerem i mówcą. Zainspiruj się, obserwując jej @cecily_rose_llc + @rosiematho .

Dara, lider ds. sprawiedliwości żywnościowej, który jest jednym z najbardziej ekspansywnych organizatorów, jakich znam, właśnie ukończył Szkołę DJ-ów. Uwielbiam przedstawiać ją jako DJ Dandara! Jej muzyka i nazwisko DJ-a są równie epickie, jak przestrzenie, które buduje. Teraz użycza kreatywności i muzyki do swojego potężnego budowania społeczności. Sprawdź ją @gritsandpolitics .

Simran, uduchowiony strateg, ma głos, który może doprowadzić mnie do łez. Jest głęboki i pełen światła. Jej słowa sprawiają, że jest to o wiele potężniejsze, ponieważ mówi prawdę, uzdrowienie i możliwości. Bierze lekcje śpiewu, pielęgnuje ten dar jak twardzielka, a ja jestem tu po to. Jest iluminatorem. Rozkoszuj się jej blaskiem @simply_simmy

Jestem tu dla was wszystkich, abyście odnaleźli tę radość i kultywowali ją z nieco większą troską. Nawet ja.

Jestem dumna, że ​​moja praca jako Reset Doula może służyć artyzmowi. Mam okazję trenować ludzi, aby podążali za swoją radością i włączali artyzm do swojego życia. Na swój własny sposób honoruję ten kunszt za pomocą Nagrywania Graficznego/Spisu Wizualnego. Nie ograniczam tego, co robię, kiedy sprawia mi to radość.

Postanawiam stworzyć przestrzeń dla pełni mnie i mam nadzieję, że ty też to zrobisz.

Nawet napisanie tego utworu było dla mnie niezaplanowaną praktyką twórczą. Gdy przygotowywałem się do spotkania i ta historia wirowała mi w głowie, wiedziałem, że potrzebuję ujścia. Pozwoliłam sobie więc napisać. Nauczyłem się, aby kreatywność była priorytetem na tyle, na ile jestem w stanie. Wiem, że to cenne, bo do spotkania zostały mi dwie godziny i podchodzę do niego z większą pewnością siebie i swobodą. Spotkanie to tylko fragment większej historii o tym, kim jestem i jaki chcę być dla świata.

Możliwość dzielenia się tym, co robię, to dar, nawet jeśli uczę się szanować artystę, który jest we mnie.

Dziękuję za bycie świadkiem mojej praktyki.