Berło

← Rozdział 2 — Garaż

Jest jasne i bezchmurne popołudnie, gdy idziemy do domu Tommy'ego. Włączam sztuczną inteligencję i pozwalam, by nami kierowała, dzięki czemu mogę poświęcić więcej uwagi rozmowie z Fosterem. Opuszczam szybę samochodu, żeby wpuścić trochę wczesnowiosennego chłodu, który wciąż wisi w powietrzu. Dni stają się coraz dłuższe, słońce jest wyżej na niebie i przypomina mi się, że lato już prawie nadeszło.

Uśmiecham się, gdy Foster wyładowuje szczegółową historię czegoś, co nazywa się LEO i MEO, co ma związek z tym, gdzie rzeczy krążą w kosmosie. LEO oznacza „niską orbitę okołoziemską”, czyli miejsce, w którym znajduje się większość satelitów w kosmosie, na wysokości od 300 do 2000 km. To tam znajdowała się dawna Międzynarodowa Stacja Kosmiczna, 340 km wyżej, zanim została zatopiona kilka lat temu. Najwyraźniej nie był używany teraz, kiedy budowali nowe, większe, bardziej funkcjonalne konstrukcje. Foster wyjaśnia, że ​​utrzymanie ISS jako swego rodzaju muzeum było po prostu zbyt drogie, więc po prostu pozwolili jej spaść z nieba, spalając się w atmosferze, zanim wylądowali gdzieś na Pacyfiku w gigantycznej kuli ognia. Miałem mgliste wspomnienie tego wydarzenia. Kilka osób z garażu zrobiło trochę hałasu, żeby włączyć się do oglądania, ale w tamtym czasie priorytetowo traktowałem inne rzeczy.

Tata Tommy'ego pracuje na MEO, czyli średniej orbicie okołoziemskiej, 5000 km w górę, co przyprawia mnie o lekki zawrót głowy. To jak jazda z Seattle na Florydę pionowo w niebo.

Według Fostera nowe megastruktury budowane w kosmosie znajdują się na półsynchronicznej orbicie, więc okrążają Ziemię dokładnie dwa razy dziennie. Były już na tyle duże, że można je było zobaczyć gołym okiem, co było częścią planu przyjęcia urodzinowego, na które się wybieraliśmy. Foster w kółko opowiada o tym, jak niesamowite muszą być stamtąd widoki, skoro każdego dnia można zobaczyć dwa wschody i zachody słońca. Jestem pewien, że jest ładny. Chyba kocham dobry zachód słońca, ale tak naprawdę nie myślałem o tym, jak mógłby wyglądać z kosmosu.

Energia Fostera jest zaraźliwa. Dzieciak ma obsesję. Kiedy go słucham, pociesza mnie myśl, że pewnego dnia będzie jednym z ludzi tam na górze. Cieszy mnie myśl, że ma przed sobą obiecującą przyszłość.

Kiedy go słucham, ogarnia mnie ukłucie zazdrości. Cóż za wspaniała okazja, by być częścią czegoś tak dużego. Gigantyczna zmiana w sposobie, w jaki ludzie wchodzą w interakcje z otoczeniem. Budowa miasta w kosmosie oznacza, że ​​ludzie są na zupełnie nowej trajektorii do gwiazd, bez ograniczeń co do tego, co to oznacza dla odległej przyszłości.

Gdybym tylko mógł zacząć od nowa. Wybierz inną drogę. Skoncentruj się na szkole zamiast na wyścigach. Prawdopodobnie wybrałbym coś fajnego i interesującego, na przykład inżynierię lub lotnictwo, co dałoby mi znacznie większe szanse na wylądowanie w kosmosie.

Ale to wydawało się szalenie nieosiągalne w tym momencie. Wszystko, co znam, to samochody i jak szybko nimi jeździć. Przypuszczam, że mógłbym wrócić do szkoły, ale nigdy nie byłem w tym dobry. Byłem tak skupiony na wyścigach i sukcesach, jakie tam odniosłem, że lizałem wszystko w klasie. Jasne, że byłem ciekawy i miałem swoje zainteresowania. Słuchałem podcastów. Lubiłem naukę i historię. Ale utknąłem tylko z moim GED. Więc od czego miałem teraz zacząć? Iść do college'u społecznego? Co za żart. Zaczynać od nowa teraz wydawało mi się, że zaczynam od zera, a już zasmakowałem najwyższych szczebli sukcesu. Nie, dobrze mi tam gdzie jestem. Jestem wdzięczna za to, co mam. Mam dobre życie. Nawet jeśli wydaje mi się, że moje słońce zaczęło już zachodzić z zenitu na niebie.

Mój chwilowy stan użalania się nad sobą pogłębia się, gdy samochód wskazuje, że za chwilę podjedziemy pod dom Tommy'ego. Widzę otaczającą mnie ulicę i podjazd pełen luksusowych SUV-ów i innych rodzinnych pojazdów. Wspaniali, odnoszący większe sukcesy dorośli , z którymi można się porównywać. Czego się spodziewałem, keggera?

Parkuję i wysiadam, przypominając Fosterowi, żeby wziął prezent, który zapakował dla Tommy'ego. Nie pomaga, że ​​mój samochód wystaje jak bolący kciuk. Rozglądając się po flocie rodzinnych vanów, sedanów i SUV-ów, przypominam sobie, jak tandetnie wygląda mój pojazd z zewnątrz. To starszy model Teptic, przy którym majstrowałem przez kilka lat. Zawsze przedkładałem osiągi nad wygląd, więc obecnie wygląda trochę poszarpana, z zapasowymi niestandardowymi częściami, które nie do końca pasują. Ale chłopcze, była wredna na torze. Nie można zaprzeczyć, że G mogła skręcić za róg.

Fostera to nie obchodzi, gdy wyskakuje: „Wspólne! Nie mogę się doczekać, aż poznasz Tommy'ego i jego tatę. Biegnie frontową ścieżką w kierunku drzwi, a ja idę za nim do domu.

To ładny dom. Więcej niż kiedykolwiek mogłem sobie pozwolić, ale emanuje bardziej praktycznym odczuciem niż bogactwo. Zauważam panele słoneczne na dachu i duży teleskop skierowany w niebo, widoczny w oknie salonu. Może właśnie tego użyjemy do przyjrzenia się megastrukturze.

Kiedy przechodzimy przez frontowe drzwi, wita nas odgłos małego zgromadzenia. Grupa chłopców idzie korytarzem w naszą stronę. Ten z przodu, który, jak przypuszczam, to Tommy, trzyma nowego drona, którego musiał dostać na urodziny.

Foster szybko mnie przedstawia i składam mu życzenia urodzinowe. Następnie Foster dołącza do grupy, gdy wychodzą na zewnątrz, aby obrócić drona. Idę dalej w kierunku głównej kuchni, gdzie zbiera się mała grupka rodziców. Widzę, że wszyscy uważnie słuchają wesołego mężczyzny z lekką nadwagą, który, jak sądzę, jest tatą Tommy'ego. Jego oczy uśmiechają się, gdy mówi, używając gestów dłoni w ruchu wirującej kolejki górskiej, aby zaakcentować to, co opisuje. Jestem pod wrażeniem poziomu uwagi, jaką zdobył w grupie.

Zatrzymuję się z boku, żeby nasłuchiwać, niezauważony, żeby nie przerywać opowieści.

„… cała sztuczka polega na tym, jak ustawić swoje ciało podczas skrętu. Twoje ciało może wytrzymać ogromne obciążenie boczne i pionowe, ale tracisz przytomność znacznie szybciej niż wtedy, gdy kładziesz się. To powód, dla którego kładziesz się na plecach podczas startu rakiety. Tak więc w większości przypadków podczas większości zakrętów — zwłaszcza zakrętów spinki do włosów — zasadniczo obracasz się, a następnie rzucasz z maksymalną mocą”. Obraca prawą rękę na lewej dłoni, a następnie wystrzeliwuje ją prosto przed siebie, „To szalona jazda”.

„Skąd wiesz, w którą stronę skręcić?” – wtrąca się jeden z rodziców.

„Każdy zakręt jest oznaczony boją, która fizycznie istnieje w przestrzeni. Każdy zakręt ma z góry określony kierunek i kąt, w górę, w dół, w lewo lub w prawo, aby dostać się do następnej boi. Cały utwór jest nałożony na twoje gogle, tak jak okulary AR, które nosisz, Larry. Dzięki temu możesz zobaczyć tor wokół siebie w trzech wymiarach, a także to, co znajduje się tuż przed tobą. Pomyśl o półprzezroczystej wstążce zaplątanej w luźną kulkę. Tutaj pokażę…”

Chwyta telefon i zaczyna przeglądać kilka ruchomych obrazów, aby grupa mogła je obejrzeć. Wszyscy pochylają się, żeby popatrzeć. Wykradam się zza rogu, by dołączyć do grupy i zobaczyć, czy ja też mogę dyskretnie spojrzeć. Tata Tommy'ego podnosi wzrok znad telefonu i widzi mnie: „Alan! Powitanie." Wszyscy odwracają się, by na mnie spojrzeć. „Wszyscy, to jest Alan Rockstone”.

Uśmiecham się do grupy, „Cześć”.

Tata Tommy'ego przechyla się przez grupę z wyciągniętą ręką. „Jestem Greg. Tata Tommy'ego. Cieszę się, że Ci się udało. Alan ścigał się kiedyś samochodami wyścigowymi F1, więc wie wszystko o zakrętach i dzikich przejażdżkach. Kiedyś byłem jego wielkim fanem.

Śmieję się bez przekonania. – Dzięki, uh, Greg. Chociaż była to zbyt krótka kariera, by zagwarantować wielu fanów.

"Nonsens. Byłeś najlepszy. Jesteś na dobrej drodze do ścigania się w najlepszych zespołach z najlepszymi samochodami. Gwarantuję, że byłbyś na szczycie stawki, gdyby nie ten okropny wypadek.

Brwi unoszą się, gdy twarze odwracają się, by na mnie spojrzeć. Ten facet naprawdę stawiał mnie w miejscu.

Wywołuję ten sam bez przekonania śmiech i unoszę prawą rękę w lekkim machaniu: „Tak, ale kosztowało mnie to tylko kciuk. Na szczęście miałem zapas.” Robię ruch, jakbym chciała pociągnąć palec wskazujący w miejsce kciuka, gdzie się teraz znajduje, tak jak stara magiczna sztuczka, którą można spłatać czterolatkowi. To przynosi kilka uśmiechów i śmiechu. Ponownie zwracam uwagę na Grega: „Witamy z powrotem na Ziemi. To są słowa, o których nigdy bym nie pomyślał, że je wypowiem”.

"Dziękuję! Dobrze jest być z powrotem. Jestem wdzięczna za przyziemny urlop i cieszę się, że zbiegło się to z urodzinami Tommy'ego w ten sposób. A propos, gdzie są chłopcy? Nie chcę, żeby przegapili możliwość obejrzenia megastruktury. Dlaczego wszyscy nie złapią czegoś do jedzenia i nie rozgoszczą się w domu? Mamy hamburgery, psy i napoje.

Grupa się rozprasza. Wychodzę za parą rodziców z kuchni na podwórko i cieszę się, że na patio stoi lodówka z piwem. Słońce jest w pełni, a wysoko w atmosferze znajduje się tylko kilka pasm chmur. Otwieram piwo, zamykam oczy i patrzę w niebo, żeby wciągnąć każdy dostępny foton światła prosto w czoło.

- Otwórz też dla mnie, jeśli nie masz nic przeciwko. Słyszę głos Grega, który podchodzi do mnie za plecami. Odwracam się i widzę, jak niesie teleskop, który zauważyłem w oknie salonu. Oferuję pomoc i wręczam mu piwo, gdy ustawia teleskop na środku podwórka. Patrzy na mnie, gdy otwiera swoje piwo i bierze łyk. „Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że poruszyłem twój wypadek wyścigowy”.

"Zupełnie nie. To część tego, kim jestem. Jestem po prostu zaskoczony, że pamiętasz.

"Oczywiście, że tak. Światowej sławy zawodnik F1 z mojego rodzinnego stanu? Byłem szalenie zazdrosny, że jeździsz tymi samochodami. Oddałbym wszystko, żeby zasiąść za kierownicą jednej z tych rzeczy”.

„Cóż, wygląda na to, że działasz teraz na innym poziomie ekstremalnej prędkości. Czy to jest forma wyścigów, którą opisałeś? Ścigasz się w kosmosie?

Na twarzy Grega pojawia się szeroki uśmiech. „Możesz się założyć, że się ścigamy. Ale to nie ja prowadzę wyścigi”, zaprzecza. „Jestem specjalistą od silników, który naprawia kapsuły. To są małe, jednoosobowe rzemiosła, których używamy do budowy megastruktur. Pracuję z małym zespołem. Pomyśl o nas jako o grupie podwykonawców. Wszyscy razem mieszkamy, śpimy i pracujemy w naszym małym garażu unoszącym się w kosmosie”.

„Garaż w kosmosie?” Moje usta reagują szybciej niż mój mózg.

"Dokładnie. Pracujesz w garażu, prawda? Tommy mówi, że naprawiasz samochody Teptic.

Dlaczego czuję się zażenowany, że on o tym wie? "Tak. To ja."

„Taki jest, ale mniejszy”. Albo nie zauważa mojego zakłopotania, albo go to nie obchodzi. „Prawdopodobnie zmieściłbyś w naszym garażu około trzech lub czterech Teptic. Obecnie obsługujemy z niego trzy strąki. Mamy połączony salon, w którym jemy, śpimy, ćwiczymy i spędzamy czas. Część mieszkalna obraca się, symulując niską grawitację ziemską, ponieważ spędzamy tam tak dużo czasu. Zerowa grawitacja z czasem niszczy ludzkie ciało. Okazuje się, że potrzebujemy naszych G! Mówi żartobliwie, szturchając mnie w ramię.

Uśmiecham się na wspomnienie: „Wiesz, że kocham moje piątki”, ale wciąż próbuję przetrawić wszystko, co mówi: „Ile tam jest garaży?”

"Całkiem sporo. Siedemnaście warsztatów w naszym lokalnym klastrze pracuje nad megastrukturą Sceptre, która powinna być już widoczna”. Zatrzymuje się, by spojrzeć w niebo, zasłaniając dłonią oczy, by zasłonić słońce. Naśladuję go, gdy kontynuuje: „Ale tylko sześć warsztatów w naszej grupie faktycznie ściga się w strąkach. To nie jest dla wszystkich.

Po przeszukaniu nieba przez sekundę wydaje się, że coś dostrzega. Odwraca się, aby skupić się na teleskopie, ustawiając go w punkcie na niebie, w którym przed chwilą patrzył. Mrużę oczy w tym samym ogólnym kierunku, ale widzę tylko niebieski. Zaczyna bawić się teleskopem, zaglądając w obiektyw i od czasu do czasu sprawdzając coś na swoim telefonie.

Kontynuuje: „W kosmosie jest ponad sto warsztatów pracujących nad różnymi mega projektami otaczającymi Ziemię. W ciągu ostatnich kilku lat między garażami wyrósł chałupniczy przemysł wyścigów strąków. Zwykle ścigamy się tylko z tymi z naszego lokalnego klastra, którzy pracują nad tą samą strukturą, ale czasami wybieramy się w podróż i organizujemy spotkania między klastrami. To jest po prostu bardzo drogie ze względu na odległości”. Jego ustawienia teleskopu stają się bardziej subtelne, aż w końcu zatrzymuje się i podnosi obie ręce, odrywając wzrok od obiektywu. „I właśnie nad tym pracujemy”. Podnosi wzrok znad teleskopu i cofa się, zapraszając mnie, żebym mu się przyjrzał.

Podchodzę do teleskopu i spoglądam w obiektyw. Przez lusterko widzę coś, co wygląda jak mały biały pączek, jak miniaturowa opona rowerowa, z długim cylindrycznym prętem unoszącym się w otwartym środku pierścienia. Brakuje mniej więcej jednej trzeciej pączka, jakby wyjęto z niego duży kęs. Mogę tylko dostrzec ostre krawędzie niedokończonej konstrukcji. Coś, co wydaje się być dźwigarami i innymi złożonymi formacjami na obu niekompletnych końcach. Zewnętrzna strona pierścienia jest gładka i szara jak piórko, z małymi dziobami i wypukłościami tu i ówdzie, tworzącymi ostre cienie na pozbawionej cech charakterystycznych powierzchni.

Długi wałek centralny, niewidocznie zawieszony na środku pierścienia, jest przeciwieństwem gładkiego. Ma wiele skomplikowanych struktur wzdłuż cylindrycznego kształtu i czegoś, co wydaje się być sekcjami składającymi się na jego długość. Tylko niewielka część długiego trzonu jest odsłonięta po stronie pączka skierowanej w moją stronę. Większość z nich rozciąga się za pierścieniem, znikając prawie poza zasięgiem wzroku przez niebieską mgiełkę atmosfery. To tak, jakby jakieś gigantyczne dziecko z kosmosu kręciło we mnie kółkiem na końcu patyka.

"Imponujący." – mówię, niezaprzeczalnie zazdrosny, że ten człowiek widział tę konstrukcję z bliska.

„To Berło. Struktura, nad którą pracujemy. Będzie to przede wszystkim placówka naukowo-badawcza. Długa prosta część, którą widzisz, to zasadniczo jedno gigantyczne laboratorium do badań zerowej grawitacji. Pierścień w końcu zacznie się obracać, symulując grawitację, i tam ludzie będą mieszkać, jeść, ćwiczyć i odpoczywać. Jest przeznaczony na około 1400 osób. Wierzcie lub nie, ale to jedna z mniejszych budowanych konstrukcji.

“Całkiem niesamowite.” Mówię i tak było. Nie było co do tego wątpliwości: „Mówisz, że jest ich więcej?”

"Tak. Berło jest jednym z czterech budowanych. Została rozpoczęta jako pierwsza i jest najdalsza. Jest też OMARC, które jest konsorcjum międzynarodowych partnerów dla przemysłu: badań, rozwoju, produkcji, budowy statków, tego typu rzeczy. Rafa służy turystyce i długoterminowemu życiu niewiarygodnie bogatych. Żyroskop będzie wielokrotnego użytku i będzie zdecydowanie największy. Używany w turystyce, badaniach, biznesie, administracji, rozrywce i tak dalej. Docelowo pomieści prawie 10 000 osób . Czy możesz sobie wyobrazić? Robi pauzę bez tchu, po czym kontynuuje: „Tutaj działają największe warsztaty. I szczerze mówiąc, tam też odbywają się najbardziej ekscytujące wyścigi”.

Tyle pytań przelatuje mi przez głowę, kiedy patrzę znad teleskopu na Grega. Patrzy na mnie dziwnie. Jakby czegoś ode mnie oczekiwał.

Może spodziewa się pytania, więc mu je zadaję: „Przepraszam, ale chyba nie rozumiem, co masz na myśli, mówiąc o wyścigach. Jak się ścigasz w kosmosie?

"Łatwy. Kto zbuduje najszybszą kapsułę, wygrywa”. Mówi, robiąc dramatyczną pauzę z uśmiechem: „Oczywiście to coś więcej. To przede wszystkim gra sił G. A raczej połączenie najszybszej maszyny i tego, którzy piloci mogą wytrzymać najwięcej G przez najdłuższy czas”. Jego oczy wpatrują się w moją twarz, gdy mówi: „Ci, którzy mogą popchnąć statek dalej i szybciej, zawsze będą mieli przewagę. Coś, co wiem, że jesteś dość dobrze zaznajomiony.

„Brzmi jak szalona jazda”. – mówię, unikając jego wzroku. Dlaczego on mi to wszystko opowiada? Pewnie próbuje wzbudzić we mnie zazdrość. Jeśli tak, to mu się udało. Nie mogę się zdecydować, czy lubię tego faceta, czy nie. Z pewnością jest zaangażowany w kilka fajnych rzeczy, ale jak dotąd jest hałaśliwy i nieco efektowny. A może byłam zła, bo chciałam tego, co on miał? Im więcej opowiadał o wyścigach w kosmosie, tym bardziej moje serce trzepotało z zazdrości.

„Powtarzam, nie jestem pilotem” — mówi Greg — „Nie znajdziesz mnie tam pchającego w tych rzeczach. Pracuję przy silnikach. Sprawienie, by działały szybciej, maksymalizując dostawcę usług internetowych i tak dalej. Piloci są wykonawcami. Przewożą zapasy i ludzi wokół konstrukcji, aby wykonywać swoją pracę. W dzisiejszych czasach piloci są naprawdę trudni do zdobycia. Obecnie z naszego garażu działają trzy. Jeden z nich zmierza wkrótce na ziemię na dłuższy urlop. Jego żona rodzi dziecko. Szef chce obsadzić swoje miejsce innym inżynierem, ale załoga chce znaleźć innego pilota, abyśmy mogli dalej się ścigać”.

Jego spojrzenie jest teraz spokojne, kiedy patrzy na mnie. Jego brwi uniosły się lekko, jakby czekał, aż dojdę do jego punktu. Do czego on zmierza? On nie może być poważny. Z pewnością nie może sugerować, że potrafię pilotować? Nigdy niczym nie latałem! Nie mówiąc już o kosmosie. Jak to możliwe, że zrobił taki skok?

— Chyba nie sugerujesz, że mógłbym pilotować statek kosmiczny, prawda? Ha! Odchylam głowę do tyłu i wybucham ostrym śmiechem. – Dzięki, ale musisz być szalony. Nie możesz być ani trochę poważny. Jak jazda samochodem wyścigowym mogłaby przenieść się do lotów kosmicznych?

– Zdziwiłbyś się – mówi. „Najważniejsze rzeczy do rozważenia to czas reakcji i odporność na przeciążenia. Obydwa zademonstrowałeś podczas swoich dni w F1. Jasne, jest taka mała rzecz zwana mechaniką orbitalną, której musielibyśmy cię nauczyć, ale ta część stała się znacznie łatwiejsza dzięki oprogramowaniu szkoleniowemu i sztucznej inteligencji. Więc mówisz, że byłbyś zainteresowany?

Krzywię się i kręcę głową. Ten facet był w kosmosie zbyt długo. Przychodzi mi do głowy milion innych powodów, dla których ten facet nie może być poważny. Czy on może wiedzieć coś, czego ja nie wiem? A może po prostu szarpie mój łańcuch: „Co, w takim razie po prostu dasz mi bilet w kosmos, bez zadawania pytań?”

„Nie, niezupełnie. Powiedziałem o tobie mojej załodze i są zainteresowani, ale to ryzykowny zakład. Tu jest. Wiedziałem, że to zbyt piękne, aby było prawdziwe. „Warsztat ma wiele potrzeb, a każde miejsce ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia sprawnego działania i zarobienia wystarczającej ilości pieniędzy na pokrycie kosztów ogólnych. Ponieważ nigdy wcześniej nie byłeś w kosmosie, miałbyś duże szanse, ale myślę, że możesz zostać przeszkolony.

Moje serce znów trzepocze. ubijam to. Nie wierzę w ani jedną rzecz, którą słyszę. To musi być układ. Żart. Foster go do tego namówił? Żeby bardziej interesować się kosmosem?

"Patrzeć." Greg mówi stanowczo: „Oczywiście nie mogę niczego zagwarantować, ale chciałbym formalnie umieścić twoje imię i nazwisko, o ile jesteś naprawdę zainteresowany. Ale jeśli uważasz, że przestrzeń nie jest tym, do czego należysz, całkowicie to rozumiem”.

Szczerze mówiąc, kosmos brzmi jak sen, ale to po prostu nie może być prawdziwe.

– Doceniam to, Greg. jestem zaszczycony. Naprawdę. Ale moje wyścigowe dni skończyły się dawno temu”. Odchylam głowę do tyłu i dopijam piwo. „Dzięki za piwo”.

"Czekać. Alana. Nie będę cię tu oszukiwać. Wiem, że to brzmi szalenie, ale widziałem typy ludzi, którzy są świetnymi pilotami i myślę, że nadal jesteś w stanie robić niesamowite rzeczy, zwłaszcza tam”. Mówi wskazując na niebo. „Chciałem tylko zaoferować ci szansę ponownego wykorzystania twoich umiejętności”.

Nadal zdolny? Czy on potwierdza, że ​​w jakiś sposób marnuję czas? Może dlatego, że jestem. Decyduję, że muszę wyjechać. Nie chcę widzieć rodzin. Nie chcę więcej słyszeć o wyścigach w kosmosie. Chcę po prostu być sam na sam ze swoimi myślami, aby na nowo docenić ścieżkę życia, którą już kroczę.

– Miło było cię poznać, Greg. Właśnie sobie przypomniałem, że mam coś do załatwienia.

Uśmiecham się przyjemnie i widzę siebie.

Rozdział 4 — Jazda próbna →