„Dunkierka” (2017)

Najlepsze z Christophera Nolana — tom 4.

Pierwotnie napisany jako kolejny artykuł „natychmiastowej reakcji” i dodany do mojego opusowego artykułu o wspaniałych filmach Christophera Nolana, do którego linki znajdują się na dole tego wprowadzającego akapitu, jak się przekonasz, byłem raczej podekscytowany, widząc jego najnowszą filmową propozycję. Pospiesz się! Minęły długie trzy lata od Interstellar ! Dodając do tego i jeszcze raz, jak przeczytasz poniżej, mój syn i ja oglądaliśmy w kółko krótkie, niewiarygodnie głośne, choć prawie bezsłowne zwiastuny w naszym lokalnym kinie i po prostu nie mogłem się doczekać, aby to zobaczyć.

To, co pominąłem w mojej oryginalnej recenzji, to to, że znając siebie z perspektywy czasu, bez wątpienia dudniłem i włóczyłem się bez końca do mojego nastoletniego syna o mistrzowskim sposobie, w jaki Nolan bawi się czasem w każdym ze swoich filmów, i że czas jest konstruktem stworzonym przez człowieka , wspomnienia mogą być niewiarygodnym narratorem i że regularnie wzywa swoją publiczność do zwrócenia uwagi i, jak stwierdził podczas swojego drugiego wielkiego arcydzieła The Prestige, „czy uważnie obserwujesz?” .

Mój syn nadal toleruje moje szalone obsesyjne nurkowanie w pewnych reżyserach filmowych i wystarczy powiedzieć, że Christopher Nolan zdecydowanie do nich należy. Mój opusowy artykuł na blogu jest jednym z moich najwcześniejszych i najlepszych, a moja pokochana ocena Dunkierki znajduje się bezpośrednio poniżej.

„Mężczyźni w moim wieku dyktują tę wojnę”.

Zobaczcie powyżej, jak bardzo niecierpliwie czekam na wydanie najnowszego arcydzieła Christophera Nolana, a Dunkierka z pewnością tak jest. Nie zdziwisz się teraz, gdy dowiesz się, że prawie wszystkie główne tematy Nolana przenikają ten piękny film, od pamięci i wspomnień, postrzeganej tożsamości lub plemienia w tym przypadku, zajmując się stratą, a zwłaszcza głównym tematem, który przewija się przez prawie wszystkie jego filmy . filmy: czas. Elastyczność czasu. Nierzeczywistość czasu. Manipulacja czasem. I tutaj, po oglądaniu w kółko pozornie tego samego zwiastuna z moim nastoletnim synem podczas naszych sobotnich wycieczek do naszego lokalnego domu z obrazami, Dunkierka jest w pełni zrealizowana na dużym ekranie i jaka to ponadczasowa (gra słów zamierzona) radość.

W istocie: film, którego czas trwania wynosi zaledwie 106 minut, jest podzielony na trzy odrębne, ale przeplatające się czasy i narrację zatytułowaną „1. KRET (jeden tydzień)”, „2. MORZE (jeden dzień)” i „3. POWIETRZE (jedna godzina)”.

„Kret” jest zdecydowanie największym rozwikłaniem obsady postaci tutaj i jak na powyższym obrazku, ma miejsce głównie w mieście Dunkierka i na przyczółku, z którego tysiące brytyjskich żołnierzy czeka na swój los, ukrywając się przed ostrzeliwując niemieckie samoloty, budując przenośne pochylnie do morza i próbując zanegować błędne przypływy lub po prostu czekając na przypływ, który zmiata ich prowizoryczny statek na morze. Znacznie więcej incydentów dotyczy „Alexa” (Harry Styles) , „Gibsona” (Aneurin Barnard), „Francuskiego żołnierza” (Damien Bonnard) „Tommy'ego” (Fionn Whitehead)i aż do góry w rankingu, aż do zawsze zakłopotanego Kennetha Branagha jako „dowódcy Boltona”, gdy wszyscy desperacko czekają na swój los lub niemożliwą misję oraz na ratunek za pośrednictwem ogromnej flotylli osobistych łodzi, statków i krążowników opuszczających Anglię.

„Morze” to zdecydowanie mój osobisty faworyt spośród przeplatających się osi czasu i pomimo ich indywidualnego czasu trwania (tutaj jest to jeden dzień, to jeden tydzień na plaży i tylko jedna godzina w powietrzu: patrz poniżej) wszystkie mają miejsce na oddech i równy czas na opowiedzenie swojej części historii. Jak widać na powyższym obrazku, Mark Rylance jest niesamowity jako obywatel Anglii, który po prostu wypływa do Francji w niebezpiecznej pogoni za pomocą żołnierzom, którzy utknęli na plaży, i jest umiejętnie wspierany na wiele sposobów przez swojego syna „Petera Dawsona” (Tom Glynn- Carney) , a zwłaszcza w ostatniej chwili „George Mills” (Barry Keoghan) . Keoghan kradnie dla mnie show, a Mark Rylance wyróżnia się jak zwykle, jest świetnie zagrany, przedstawiony i narracyjnie opakowany razem z pozostałymi dwiema liniami czasowymi.

„Powietrze” . Hardy dominuje na tej osi czasu i musi, ponieważ jest to wirtualny jednoosobowy pokaz, w którym walczy z niemieckimi samolotami nad przestrzenią powietrzną Dunkierki.

Ostatnie słowo na temat Dunkierki jest takie, że naprawdę warto było czekać, a mój syn i ja byliśmy zachwyceni od pierwszej minuty do ostatniej. Odważyłem się jeszcze dwa razy odwiedzić mój lokalny dom filmowy, aby zobaczyć go na dużym ekranie i od tego czasu widziałem go 3/4 razy i pozostaje to oszałamiającym osiągnięciem reżysera Nolana. Film zdobył 3 Oscary (zasłużenie za klaustrofobiczny montaż dźwięku w rękach Richarda Kinga i Alexa Gibsona) i zdobył kolejne 2 Oscary z 7 innych nominacji, ale te „duże” w reżyserii / muzyce / zdjęciach i oczywiście dla najlepszego filmu nie nie idź drogą tego niesamowitego filmu.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):