Pijany spacer po Bengaluru i filozofia mikroulepszeń

Na wstępie są trzy koncepcje.

Spacer pijaka to proces stochastyczny, który idealizuje bohatera w nieskończonej przestrzeni: wszystkie kierunki są dla niego otwarte, podobne fluktuacje przypadku przewracają go ku życiu lub śmierci. Kiedy dowiedziałem się o tym w 2014 roku na szczycie zabarykadowanych mieszkań Indyjskiego Instytutu Naukowego, ta metafora poruszyła mnie bardziej niż matematyka. Jego fizyczność nie została przybliżona zwykłymi równaniami.

Bengaluru to miasto na pierwszy rzut oka. Przy bliższym przyjrzeniu się, może to być plotka, pączek lub poobijane strony książki przypadkowo upuszczone - krawędź klifu? — miejsce istniejące w różnych przestrzeniach, różnych topologiach, różnych światach. Jego charakter: pejzaż czegoś z chwiejnym przedrostkiem wskazuje na jego konceptualny status. Bengaluru wymaga rozpakowania.

Mikro-poprawa to podejście do doskonalenia szkoły, które pomaga rozbić duże cele na małe, mierzalne kroki. Od zeszłego roku napędza działania szkolne w całych Indiach. Jak wszystkie „podejścia”, rzuca długi filozoficzny cień. Jak każda filozofia, ten cień tworzy fikcję: powołuje do istnienia to, co nie istniało (metafizyka), sposób poznawania tego (epistemologia), sposób odczuwania tego komfortowo (etyka) i sposób doświadczania tego (estetyka) .

Od roku przybliżam te koncepcje na różne sposoby: zrewidowany spacer pijaka, przewidywana mikropoprawa i wizjonerski Bengaluru. Od roku odzwierciedlam te wizje. To wynika.

Poddział

Jakiś czas temu w opowiadaniu omówiłem podział jako strategię budowania cywilizacji, podkreślając jej aspekty techno-menedżerskie. Utwór ten, będący przede wszystkim obcą historią miłosną, był moją próbą opisania postfordowskiego świata, w którym „rozbij to” miało konstruktywne konotacje. O tym, jak analiza : zadanie oderwania, uproszczenia, rozłupania, rzucenia granatu i rozbicia na tysiąc podobnych kawałków jest rutynowo związane z syntezą : zadaniem łączenia, tworzenia i aktu porodu. Wyobraź sobie świat, w którym to rutynowe przywiązanie zostaje zakłócone, pomyślałem, i wypuściłem diatrybę na 6000 słów przeciwko niczemu konkretnemu.

Pomijając koncepcje, błędnie scharakteryzowałem podział jako potomka wizji, który staje się podziałem poprzez akumulację ortograficzną i separację semantyczną, który staje się podziałem poprzez dalsze gromadzenie ortograficzne i dalsze rozdzielanie semantyczne. Błędna charakterystyka, ponieważ słowa podział i wizja są dalekimi kuzynami, a nie dziadkami i wnukami — ich rodowód komplikuje nakładanie się bliskich łacińskich korzeni, przynajmniej w zakresie, w jakim badano ten problem. W tej historii Gri'al i jego lustro wierzą, że „Widzieć to Bycie”, podczas gdy ludzie twierdzą, że „Nie możesz widzieć tam, gdzie nie możesz być”. Horror! Cała narracja uwolniona przez błąd językowy, cała fikcja załamująca się pod ciężarem powyginanych kolumn.

Logika podziału, dotychczas nietknięta moim antagonistycznym piórem, paraduje ze swoim pomocnikiem: izomorfizmem we wczesnej interpretacji koncepcji mikroulepszeń. Mikroulepszenia pojawiają się najpierw w jego awatarze analitycznym, rozbijając coś złożonego, wieloaspektowego na coś prostego, jednoaspektowego. Następnie odwraca się, aby odsłonić swój syntetyczny koniec, jako element z cegły i zaprawy, element konstrukcyjny tego samego złożonego procesu, który zepsuliśmy. W procesie nakładania warstw, sekwencjonowania, integrowania razem różnych, ale identycznych mikroulepszeń, realizowany jest wielki cel. Dlatego logika podziału musi być dokładnie rozważona.

Przemieszczenie

W Aspinwall House na Biennale w Kochi sztuka jest aranżowana w pokojach, przedpokojach, galeriach, korytarzach, ogrodach, plażach i ulicach. Zakręty mieszkalnego bungalowu tworzą narrację z fotoreportażu, gdzie skręcając za róg z niedowierzaniem odkrywam mnóstwo rodzinnych zdjęć. Zaciemnione korytarze przedstawiające płeć i klaustrofobię otwierają się na obskurne toalety, a ruchome projektory i statyczne ekrany nabierają fizyczności kamer monitorujących w panoramicznej wizji Bombaju. Pomiędzy mieszanką formy przestrzennej i treści artystycznych kilka znaków przedstawia mapę galerii, zaznacza strzałkę i mówi „Jesteś tutaj”.

„You Are Here” to mit przybycia, jakby dawno utracony kochanek nagle wstał w trakcie pracy, zauważając moją obecność. Nie do końca wierząc, że przyjdę, wahają się trochę i mówią: „Ty, tutaj”, „Jesteś” w nieustannej wtrąceniu twierdząco-pytającym. „Jesteś tutaj” to także autorytatywne kajdany, jakby szyld nie chciał zbytnio przenosić widzów galerii w świat sztuki. „Ty, tutaj” jest zapewnieniem, a „Jesteś” jest gwarancją Bycia. Co ze strzałką? Strzała jest znaczącym translacyjnym: „tutaj” w „tutaj”, poruszającym „tutaj” tak naprawdę nie tutaj, ale „tam”. „Jesteś tutaj” jest kłamstwem w samej swojej konstytucji, gdyż dowolnie długa strzała odwraca wzrok i zatrzymuje go w innym miejscu, przed objawieniem. Ach, mówię i od razu rozumiem kochanka, władza i czyjeś położenie geograficzne — stwierdzenia, pytania, diagramy, które składają się na jedność zrozumienia i wątpliwości. Czuję się „umieszczony”, nawet gdy jestem „przeniesiony”, z mojego ciała na mapę, z mapy z powrotem do fizyczności pokoju i jego trójwymiarowego układu. Zmieniam orientację, cofam się i śledzę kilka kroków i kieruję się w określonym kierunku.

Mieszkam w Bengaluru od czterech lat i zmieniłem tyle miejsc zamieszkania podczas mojego pobytu. Zawsze wybierałem zmianę z koterią wybranych mebli – tu stół, łóżeczko tam i lista przyborów, które są przenoszone do coraz mniejszych przestrzeni. Jest taki moment w podróży między domem a domem, kiedy furgonetka otwiera się w przepastną pustkę: w przestrzeń szeroko otwartą, ale zamkniętą, pustą, ale ciemną, gdzie przedmioty, które wjeżdżają z jednej strony, pojawiają się jako coś innego z drugiej . Meble przybywają gotowe do każdego nowego domu lub są wyrzucane i nieużywane. Meble, podobnie jak w innej nieopowiedzianej historii, którą napisałem dawno temu, nadają znaczenie w sposób, którego najmniej się spodziewam. Aby więc zrozumieć Bengaluru, muszę zrozumieć logikę tego przemieszczenia .

Podstawienie

Nowszy utwór , bardziej lubieżny niż poprzedni, rozpoczął się jako eksperyment z substytucją . Pomyślałem, że nos to falliczna wypukłość — czy mężczyzna nie może erotycznie dotykać swojego nosa? Nos ma silną tradycję takiej symboliki w historii literatury; Nie otwierałem nowych możliwości. Ale dla mojego bohatera, unoszącego się w fali spekulatywnej fikcji, która mnie zalała, nos w ciele był miejscem dalszej zamiany: na przykład nosem innego w częściowo homoseksualnej, częściowo transseksualnej fantazji, a ostatecznie z nosem odlanym z metalu. Jednak pisząc tę ​​historię, znalazłem się na końcu dziwnego uczucia - takiego, które dotyczyło mojego własnego nosa.

Na koniec mężczyzna o anonimowym imieniu idzie do salonu, aby wywiercić mu nos. Efekt był dla mnie trudny do odtworzenia, ponieważ unikałem notatnika, odsuwając się od wyimaginowanych efektów wyimaginowanych słów, które nigdy nie zostały napisane. Pisanie na klawiaturze, uważane za bardziej odległe przedsięwzięcie, również nie pomogło. Cała ta afera budziła fundamentalny niesmak, którego nie mogłem przeboleć: ostatnia część opowieści pojawia się w ten sposób ze zdumiewającym trzymiesięcznym opóźnieniem.

Mężczyzna również nie był odporny na to opóźnienie. Metalowy nos wydaje się zimny i nieczuły. Jego opisy nie są ani tak barwne, ani tak sugestywne, jak te dotyczące nosa w ciele, gdzie organiczność tego drugiego została zastąpiona mechanizmem pierwszego. Oczywiście człowiek to duch, zamiana autora na innego (na ghostwriting ) i człowieka na skorupę. Podstawienia nie są precyzyjne, ale są przybliżeniami niemal precyzyjnych zdarzeń, ułożonych jedno na drugim. Duch staje się najbardziej wielowarstwową ze wszystkich przezroczystych istot.

Spacer pijaka opisuje długoterminowe zachowanie serii zdarzeń probabilistycznych. Półprecyzyjny w sensie probabilistycznym, spacer rozwiązuje się przez matematyczne samopodstawienie. Sztuką jest grać w nieskończoność, tłumaczyć przestrzeń w ten czy inny sposób i argumentować, że zawsze podlegamy tym samym regułom. W rzeczywistości dla pijaka, który nie pamięta historii, który budzi się za każdym razem, gdy stawiany jest nowy krok i który nie ma żadnych punktów orientacyjnych, których mógłby się trzymać, każda chwila jest substytutem poprzedniej, niezwykła w swojej jednorodności.

Dlatego, aby zrozumieć zachowanie pijaka, ważne jest, aby zrozumieć zastąpienie.

Układ

Ta seria oferuje kilka zestawionych ze sobą części.