Przylot do Santiago!

Więc przyjechaliśmy dzisiaj na dwa tygodnie i to zarówno przeleciało, jak i wydawało się, że czas zwolnił!

Lot nad Andami był absolutnie spektakularny i zapierają dech w piersiach za każdym razem, gdy widzę te otaczające Santiago. Ośnieżone szczyty, gdy w mieście jest +30 stopni, wciąż się nie liczy!

Miasto jest genialne. Czuje się bardzo bezpiecznie, czysto i gościnnie. Bez wyjątku każdy Chilijczyk, którego spotkaliśmy, był miły, uprzejmy i pomocny. Architektura jest świetną mieszanką kolonialnych, tradycyjnych stylów hiszpańskich oraz nowoczesnych bloków mieszkalnych i drapaczy chmur.

Odkryliśmy dwa ogromne centra handlowe w Tobalaba i Las Condes, od których chyba będę musiał trzymać się z daleka! Na przedmieściach jest też trzeci, do którego prawdopodobnie będę musiał się wybrać, żeby to sprawdzić…

On our first Sunday, we did a bilingual quiz at the Black Rock Pub hosted by two pod-casters Ben has been following for a while. Whilst we didn’t win, we didn’t disgrace ourselves! After the quiz, we went out for a drink with Bethany and Lenny (the hosts) and their friends. They are American and German but have lived in Santiago for years and were just super lovely people. Ben has met up with Lenny since and they chatted politics for hours. I’m hoping to see Bethany soon, but definitely at their next event which is Cringe Bingo, where you watch a noughties/nineties film and then decide how cringe it is now.

W pierwszym tygodniu umówiliśmy się ze szkolnym działem kadr, żeby zająć się logistycznie nudnymi rzeczami, potem reszta należała do nas. Zdecydowaliśmy się wjechać kolejką linową na szczyt Cerro San Cristobal (najwyższy punkt w mieście, ale wciąż mały w porównaniu z górami ze wszystkich stron!), a następnie zjechać kolejką linową. Okazuje się, że w ogóle nie radzę sobie z wysokościami. Chilijska para, która jechała kolejką linową, zdecydowanie nauczyła się nowego angielskiego…

Byliśmy również zajęci poznawaniem historii Chile. Wizyta w Muzeum Praw Człowieka była zarówno otrzeźwiającym, jak i fascynującym wglądem w dyktaturę i jej ciągły wpływ na kulturę Chile. Udaliśmy się także do Londres 38, jedynej ocalałej sali tortur Pinocheta w Santiago; wszystkie inne zostały zburzone albo po wycofaniu się dyktatury, albo później. To był tylko skromny dom w dzielnicy mieszkalnej, ale to, co działo się w środku, było przerażające. Dom jest teraz pusty i nie ma żadnych śladów tego, co się działo, ale z pewnością otaczała go złowroga aura.

Potem zacząłem w szkole. Naprawdę nie mogę o tym pisać, ponieważ nie wolno mi dyskutować o szkole poza szkołą, ale to była stroma krzywa uczenia się! Znowu wszyscy są bardzo przyjaźni i pomocni i jestem pewien, że wkrótce się zadomowię. Jednak bardzo tęsknię za Alleyn!

Ben był niesamowity i zajął się logistyką naszego życia osobistego tutaj w Santiago. Oglądał mnóstwo mieszkań i (trzymamy kciuki!) W tym tygodniu powinniśmy podpisać umowę na jedno i wkrótce potem będziemy mogli się wprowadzić. To absolutnie niesamowite i nie możemy się doczekać, kiedy będziemy gościć! Będziemy w Tobalaba, tuż przy stacji metra o tej samej nazwie. Jest znany jako Sanhattan, ponieważ to tylko drapacze chmur i wielki biznes. Ale centrum handlowe Costanera jest oddalone o pięć minut spacerem, a nasz blok jest bardzo blisko ulicy pełnej restauracji, barów i kawiarni. Naprzeciwko jest też ładny park. Moja szkoła jest cztery przystanki dalej, więc mój dojazd będzie całkiem prosty!

W ten weekend zjedliśmy kolację z początkującymi Brytyjczykami z pracy, którzy są tak samo zdezorientowani jak ja; miło jest wiedzieć, że nie jesteś jedyną osobą, która przez większość czasu nie ma pojęcia, co się dzieje!

Mam nadzieję, że w następny weekend pojedziemy do Val Paraiso, najbliższego nadmorskiego kurortu/miasta. To bardzo alternatywne, hipisowskie miejsce, więc powinno być tuż przy naszej ulicy! Chcemy jechać, póki pogoda jest jeszcze gorąca, ale najwyraźniej ocean jest wciąż lodowaty i wyjątkowo niebezpieczny, więc nie pływam dla mnie!

Jak dotąd tylko jeden oszust. To jest bardzo drogie. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jak bardzo, ale wygląda na to, że jest podobnie jak w Wielkiej Brytanii: ceny wzrosły z różnych powodów, a potem nie spadły, chociaż mogły. Musimy dość szybko znaleźć tani supermarket, ponieważ Jumbo jest droższe niż Waitrose, a Lider jest tylko trochę tańszy. Naprawdę nie chcę już płacić prawie 8 funtów za sok pomarańczowy!

Ale Uber jest super tani, Metro jest super tanie, a co najważniejsze, papierosy są super tanie!

Dziękuję za przeczytanie moich dotychczasowych, na wpół spójnych przemyśleń — daj mi znać, jeśli jest to dla ciebie interesujące, a być może wkrótce uraczę cię kolejną ratą!