Wrażliwy

Dorastając, uczono mnie, że bycie bezbronnym i okazywanie „za dużo” emocji lub dzielenie się „za dużo” o swoim życiu jest oznaką słabości, ale myślałem o uldze, która przychodzi z byciem wrażliwym. Bycie wrażliwym polega na szczerości. Szczerość jest tym, co często odstrasza ludzi od bycia bezbronnymi. Boimy się tego, jak ludzie będą nas postrzegać, możemy się bać, że ludzie pomyślą, że narzekamy lub nie jesteśmy wdzięczni za nasze życie, lub nie pozwalamy sobie na bezbronność, ponieważ chcemy, aby ludzie wokół nas myśleli, że mamy wspólne gówno ! Bycie bezbronnym w towarzystwie innych wymaga dużej pewności siebie, ponieważ może sprawić, że ludzie poczują się niekomfortowo. Ale relacje nie zawsze powinny być wygodne. Relacje zasługują na głębię.

Wszyscy wiemy, jak wyglądają sekcje komentarzy w postach w mediach społecznościowych. Często wypełniają je osoby niezadowolone z negatywnymi i niezłomnymi opiniami na temat najbardziej błahych wydarzeń oraz osoby, które często nie mają wpływu na ich życie. Ludzie mają opinie na WSZYSTKO i uwielbiają dzielić się negatywną energią wygodnie za ekranami. Uważam, że to często powstrzymuje ludzi przed byciem naprawdę bezbronnymi ze strachu przed atakiem i odczuwaniem presji, by „wyjaśnić się”. Doświadczenia każdego są jego własnymi i nie wymagają sekcji z ogółu społeczeństwa. Oczywiście ludzką naturą jest posiadanie opinii, ale jeśli ktoś chce być bezbronny, powinniśmy go wysłuchać i zapytać, jak możemy go wesprzeć. Walki każdego są ważne i godne współczucia. Kiedy otwieramy się na innych, czasami stajemy przed grą porównawczą, gdzie nasze zmagania są porównywane z inną osobą, co jest zupełnie nieprzydatne. Chociaż myślę, że perspektywa patrzenia na zmagania innych jest ważna, czasami nasze zranienie i ból zasługują na skupienie się bez brania pod uwagę innych. Bycie szczerym w życiu nie oznacza, że ​​nie jesteśmy wdzięczni za wszystkie dobre rzeczy, które mamy w życiu; oznacza to po prostu, że czasami nasze serca i umysły nie są zsynchronizowane.

Zapisywanie moich myśli okazało się dobrym sposobem na rozpoczęcie procesu bycia bezbronnym. Są historie, którymi chcę się podzielić, ale zbyt się bałam, że otwarcie się pozwoli na ocenianie i negatywność w moim życiu. Boję się też pisać o ludziach, którzy wciąż są w moim życiu, ale jak można opowiedzieć własną historię, nie dzieląc się pozytywnym lub negatywnym wpływem, jaki inni wywarli na ich życie? To niemożliwe, więc zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby szanować tych ludzi, ale nie mogę pozwolić, aby strach przed zranieniem uczuć innych powstrzymał mnie od dzielenia się lekcjami, które moim zdaniem będą cenne dla innych. Relacje stają się silniejsze tylko dzięki szczerości wynikającej z bycia bezbronnym.

Kiedy myślę o silnym, wrażliwym człowieku, myślę o Glennonie Doyle'u . Śledzę jej podróż od wielu lat i mam ogromny podziw i szacunek dla jej zdolności do bycia autentycznie ludzkimi i radykalnie bezbronnymi.

Chcę dzielić się swoimi doświadczeniami życiowymi i historiami, tak jak ona to robiła i nadal to robi, aby umożliwić mi łączenie się z ludźmi, tak jak ona. Moim celem jest, aby to połączenie zachęciło innych do poznania swojej wartości, poczucia bycia wysłuchanym i widzianym oraz zachęcenie ich do zaakceptowania swojego człowieczeństwa podczas pracy na rzecz bycia życzliwymi ludźmi. Wiem, że przede mną długa droga, ale od czegoś trzeba zacząć.

Oto bycie bezbronnym w 23!

Bezbronny,
Krzysztofie