ตามล่าหา db-cooper

ในวันพุธที่ 24 พฤศจิกายน 1971 ซึ่งเป็นวันก่อนวันขอบคุณพระเจ้าชายคนหนึ่งเดินไปที่เคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วของ Northwest Orient Airlines ที่สนามบินนานาชาติพอร์ตแลนด์ของโอเรกอนและสอบถามเกี่ยวกับตั๋วสำหรับเที่ยวบิน 305 ซึ่งเป็นเที่ยวบิน 30 นาทีไปยังสนามบินซีแทคของซีแอตเทิล อากาศหนาวและมีพายุ แต่เที่ยวบินขึ้นอยู่กับว่าคุณคุยกับใคร - เป็นไปตามกำหนดเวลา

ชายคนนี้ต้องการความแน่ใจว่าเครื่องบินในเส้นทางนั้นเป็นโบอิ้ง 727-100 ซึ่งในอีกไม่กี่ชั่วโมงจะมีความสำคัญ เจ้าหน้าที่ขายตั๋วยืนยันว่าเป็นจริงและชายคนนั้นซื้อตั๋วเที่ยวเดียวในราคา $ 20 เขากรอกใบสำคัญตั๋วด้วยหมึกสีแดงโดยใส่ชื่อของเขาลงในตัวอักษรบล็อกเป็น Dan Cooper

โบอิ้ง 727-100 เป็นเครื่องบินลำเล็กไม่ใช่เครื่องบินที่เล็กที่สุดในฝูงบินโบอิ้ง แต่เป็นเครื่องบินลำเดียวที่มีบันไดท้ายเรือ บนเครื่องบินสำหรับเที่ยวบิน 305 มีลูกเรือห้าคน: นักบิน ร.อ. วิลเลียมสก็อตต์; นักบินร่วม Robert Rataczak; แอร์โฮสเตสอาวุโสอลิซแฮนค็อก; และพนักงานต้อนรับบนเครื่องบิน 2 คนคือ Tina Mucklow และ Florence Schaffner ผู้โดยสาร 37 คนได้ตัดสินใจเดินทางในเที่ยวบินดังกล่าว Dan Cooper นั่งใน 18C สั่งเบอร์เบินและ 7-Up เขาสูบบุหรี่ยี่ห้อ Raleigh ซึ่งเป็นบุหรี่นอกยี่ห้อด้วยมือซ้าย

คูเปอร์ดูเหมือนจะอยู่ในช่วงกลางทศวรรษที่ 40 เขาเป็นคนที่แต่งด้วยมะกอกโดยมีคลื่นมาร์เซลแฟนซีในเส้นผมของเขา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวใต้ชุดสูทสีน้ำตาลเข้มแบบนั้นสีน้ำตาลเบอร์กันดีรองเท้าไม่มีส้นสีเข้มและเนคไทสีดำทรงสกินนี่ซึ่งจริงๆแล้วเป็นคลิปออนจาก JC Penney เขายึดเข้าที่ด้วยหมุดผูกมุกเลียนแบบ แดนคูเปอร์มีเสื้อคลุมสำหรับสภาพอากาศฝนตกและกระเป๋ากระเป๋าเอกสารประเภทหนึ่งติดตัวไปด้วย นอกเหนือจากข้อเท็จจริงที่ว่าเขาสวมแว่นกันแดดขอบเขาบนเครื่องบินแล้วยังไม่มีอะไรน่าทึ่งเกี่ยวกับชายคนนี้

หลังจากที่เครื่องบินอยู่สูงขึ้นไปและ Florence Schaffner สาวสวยวัย 23 ปีก็นำเครื่องดื่มมาให้เขาเขาก็ส่งโน้ตให้เธออย่างเงียบ ๆ

เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมากมายกับ Florence Schaffner นักธุรกิจมักจะตีเธอบนเที่ยวบินและเธอคิดว่านี่เป็นเรื่องเดียวกันมากกว่า ในมุมมองของ Dan Cooper เธอวางโน้ตทิ้งไว้โดยไม่หันไปมอง หลังจากนั้นครู่หนึ่ง Dan Cooper ก็เรียกเธอไปนั่งใน 18C

"พลาดไปดูโน้ตนั้นดีกว่า" คูเปอร์พูดกับเธอ "ฉันมีระเบิด"

แทบจะไม่เป็นการหักหลังครั้งแรก

คดี DB Cooper ไม่โด่งดังเพราะเป็นการหักหลังครั้งแรกของอเมริกาหรือของโลก ในความเป็นจริงการจี้เครื่องบินพาณิชย์ครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อ 23 ปีเต็มก่อนหน้านี้ ในช่วงสามปีระหว่างปี 1968 ถึงช่วงเวลาของเหตุการณ์ Cooper มีการจี้เครื่องบินพาณิชย์ 100 ลำ. รัฐบาลสหรัฐและเอฟบีไอของเจเอ็ดการ์ฮูเวอร์เพิ่งเริ่มตื่นขึ้นจากภัยคุกคามของสายการบินที่ถูกแย่งชิง feds เพิ่งเปิดตัวโครงการ Air Marshal โดยให้เจ้าหน้าที่ของรัฐบาลกลางติดอาวุธบนเครื่องบินพาณิชย์ อีกไม่กี่ปีก่อนที่พวกเขาจะตระหนักว่าต้องขอบคุณการขนส่งทางอากาศในสหรัฐอเมริกาโอกาสที่จอมพลจะได้อยู่บนเครื่องบินที่ถูกแย่งชิงนั้นแทบไม่มีเลย ในวันนั้นไม่มีเที่ยวบิน 305 แม้แต่ลำเดียว การหักหลังส่วนใหญ่ก่อนหน้า DB Cooper ดำเนินการด้วยเหตุผลทางการเมืองโดยชายคนเดียวที่ถือปืนพก ระเบิดเป็นเรื่องแปลกใหม่ดังนั้นจึงเป็นไปได้อย่างยิ่งที่ชายผู้ไม่มีพิษภัยอย่างแดนคูเปอร์หรือชื่ออะไรก็ตาม - เดินไปบนเครื่องบินพร้อมกับระเบิดที่เก็บไว้ในกระเป๋าเอกสารของเขา

เนื้อหา

1. การหักหลัง
2. ตอบสนองความต้องการ
3. ความตึงเครียดบนพื้น
4. กระโดด
5. The Manhunt
6. อัตราต่อรอง
7. เบาะแส
8. ไม่มีร่องรอย
9. ผู้ต้องสงสัย
10. รายการดำเนินต่อไป
11. มรดก

Florence Schaffer อ่านบันทึก มันแจ้งให้เธอทราบอีกครั้งถึงการปรากฏตัวของระเบิดและเชิญให้เธอนั่งข้างเขา ชาฟฟ์เนอร์หวั่นไหวมากพอที่จะทำตามคำสั่งของเขา เมื่อนั่งข้างเขาเธอถามว่าคูเปอร์ล้อเล่นหรือเปล่า เขาเปิดกระเป๋าของเขาพอที่จะแสดงให้เธอเห็นว่าแบตเตอรี่ขนาดใหญ่และแท่งทรงกระบอกสีแดงครึ่งโหลเชื่อมต่อกันด้วยชุดสายไฟภายในกระเป๋า เขาบอกให้เธอจดบันทึกเพื่อนำไปที่ห้องนักบิน มันอ่าน:

"ฉันต้องการเงินสด 200,000 เหรียญภายในเวลา 17.00 น. ใส่ไว้ในกระเป๋าเป้ฉันต้องการร่มชูชีพ 2 ตัวและร่มชูชีพด้านหน้า 2 ตัวเมื่อเราลงจอดฉันต้องการรถบรรทุกน้ำมันที่พร้อมเติมน้ำมันไม่มีอะไรตลก ๆ ไม่งั้นฉันจะทำงานนี้เอง .”

แดนคูเปอร์เป็นนักเตะที่เฉียบคม ภัยคุกคามเดียวที่คูเปอร์ทำในระหว่างการหักหลังทั้งหมดเกิดขึ้นในความต้องการเรียกค่าไถ่ เขาฉลาดพอที่จะขอให้ Florence Schaffner ทราบถึงข้อความเริ่มต้นเมื่อเธออ่านเสร็จแล้ว จากจุดนั้นคูเปอร์ได้กำหนดข้อเรียกร้องทั้งหมดของเขาที่ให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินจดและส่งไปยังห้องนักบินซึ่งหมายความว่านอกเหนือจากตั๋วซ้ำที่เขากรอกโดยใช้ตัวอักษรปิดกั้นตำรวจจะไม่มีตัวอย่างลายมือของเขา นอกเหนือจากการพูดสั้น ๆ บนห้องโดยสารไปจนถึงโทรศัพท์ห้องนักบินในสองกรณีนักบินและนักบินร่วมไม่มีปฏิสัมพันธ์กับคูเปอร์ดังนั้นพวกเขาจะได้รับความช่วยเหลือเล็กน้อยหลังจากการหักหลังสิ้นสุดลง

ยิ่งไปกว่านั้นการที่เขาขอร่มชูชีพสองคู่นั้นเป็นจังหวะแห่งความฉลาด ในขณะที่เปิดเผยความตั้งใจของเขาที่จะกระโดดร่มเพื่อเรียกค่าไถ่ แต่ก็ยังระบุกับเจ้าหน้าที่ด้วยว่าเขาวางแผนที่จะบังคับให้ตัวประกันกระโดดไปกับเขา สิ่งนี้ทำให้มั่นใจได้ว่าเอฟบีไอจะไม่ให้ร่มชูชีพคูเปอร์ที่ถูกดัดแปลง

Schaffner จดบันทึกที่คูเปอร์บอกกับเธอถึงอลิซแฮนค็อกซึ่งนำไปที่ห้องนักบิน นักบินและนักบินร่วมถ่ายทอดการควบคุมการจราจรทางอากาศที่ SeaTac ว่าชายคนหนึ่งที่มีระเบิดได้เข้าควบคุมเครื่องบินและต้องการ "สกุลเงินอเมริกันที่สามารถต่อรองได้" 200,000 ดอลลาร์ (ซึ่งเป็นเรื่องแปลก) ผู้บริหารของสนามบินเรียกว่าซีแอตเทิล PD ซึ่งในทางกลับกันเรียกว่าเอฟบีไอ พวกเขามีเวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงในการคิดเงินและร่มชูชีพ สิ่งที่จะพิสูจน์ได้ว่าเป็นการหักหลังที่ไม่ได้รับการแก้ไขเพียงอย่างเดียวในประวัติศาสตร์อเมริกากำลังดำเนินอยู่อย่างเป็นทางการ

ในขณะที่ Schaffner ไม่อยู่ในการเรียกร้องค่าไถ่ไปที่ห้องนักบิน Cooper ให้ Mucklow นั่งข้างๆเขาแทนเธอ เพื่อให้ตำรวจมีเวลาคิดเงินค่าไถ่สายการบินจะต้องวนรอบสนามบินซีแทค

ผู้โดยสารอีก 36 คนได้รับแจ้งว่าเครื่องบินกำลังประสบปัญหาทางกลไกเล็กน้อยและพวกเขาจะต้องวนเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงหรือมากกว่านั้นเพื่อเผาไหม้เชื้อเพลิงบางส่วน พวกเขาไม่รู้เลยว่าพวกเขาอยู่บนเครื่องบินที่ถูกแย่งชิงนั่นเป็นวิธีที่คูเปอร์เล่นมันได้อย่างยอดเยี่ยม (ต่อมาผู้โดยสารคนหนึ่งอ้างว่าสงสัยว่าพวกเขาถูกจี้) ในความเป็นจริงเที่ยวบิน 305 เป็นเครื่องบินลำเดียวบนท้องฟ้าเหนือซีแอตเทิล เที่ยวบินอื่น ๆ ทั้งหมดถูกเปลี่ยนเส้นทาง เครื่องบินลำหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงได้รับการปรับให้เข้ากับเส้นการสื่อสารระหว่าง 305 และการควบคุมของ SeaTac และแพร่ภาพไปยังห้องโดยสารให้ผู้โดยสารของตัวเองฟัง

ขณะที่เครื่องบินหมุนวนคูเปอร์พูดคุยกับ Mucklow อย่างใจเย็นเกี่ยวกับรัฐบ้านเกิดของเธอ (มินนิโซตาซึ่งคูเปอร์บอกว่าดีมาก) และเวลาในการขับขี่ระหว่าง SeaTac และฐานทัพอากาศท้องถิ่น (20 นาที) มีอยู่ช่วงหนึ่ง Cooper ชี้ให้เห็นอย่างตรงไปตรงมาว่าเครื่องบินอยู่เหนือสิ่งที่ดูเหมือนทาโคมาซึ่งต่อมาจะบ่งบอกกับ feds ที่สัมภาษณ์ Mucklow ว่า Dan Cooper น่าจะรู้จักพื้นที่ดังกล่าว ในระหว่างนั้น Cooper นั่งอย่างสงบและเงียบและสูบบุหรี่เป็นครั้งคราว

Mucklow ถาม Dan Cooper ว่าเขาไม่พอใจกับ Northwest Orient หรือไม่

"ฉันไม่พอใจกับสายการบินของคุณพลาด" เขาตอบ "ฉันแค่มีความเสียใจ"

ในภาคพื้นดินเจ้าหน้าที่พยายามดิ้นรนเพื่อทำตามข้อเรียกร้องของคูเปอร์ เงินก็ไม่มีปัญหา Donald Nyrop ประธานาธิบดีของ Northwest Orient ตกลงที่จะจ่ายเงินทันที บริษัท ได้รับการประกันจากเหตุการณ์ดังกล่าวและ บริษัท ประกันภัยจะรับความเสียหายอย่างหนักโดยจ่ายเงินคืน 180,000 ดอลลาร์ (NWO มีเงินหัก 20,000 ดอลลาร์สำหรับนโยบายนั้น ๆ )

สาขาใจกลางเมืองของธนาคารท้องถิ่น SeaFirst ได้รับการแตะเพื่อให้สกุลเงินจริงในนามของ NWO พวกเขาเก็บเงินไว้ล่วงหน้าในกองจำนวนที่แตกต่างกันเพื่อให้ดูเหมือนว่าเงินถูกรวบรวมอย่างเร่งรีบ ในความเป็นจริงหมายเลขซีเรียลของใบเรียกเก็บเงินแต่ละรายการได้รับการบันทึกและจัดเก็บไว้ในไมโครฟิล์ม ธนาคารทำเช่นนี้ในกรณีของการปล้นด้วยอาวุธ แต่ในกรณีนี้มันก็ใช้ได้เช่นกันสำหรับการกระโดดร่ม

การหาร่มชูชีพนั้นยากกว่ามาก

ความคลั่งไคล้ในการกระโดดร่มเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจอยู่ในช่วงวัยเด็กและตำรวจกำลังมีช่วงเวลาที่ยากลำบากในการหาคนที่สามารถสร้างรางน้ำสี่ช่องได้ ผู้จัดการของ SeaTac รู้จักผู้ชายคนหนึ่งที่บริหารงาน Seattle Sky Sports ในอิสสาควาห์ที่อยู่ใกล้เคียง เอิร์ลคอสซีย์เจ้าของตกลงที่จะช่วยเหลือและมีการส่งรถตำรวจไปรับราง

Cossey โทรไปที่ศูนย์เพื่อขอให้พนักงานเตรียมรางให้พร้อม ด้วยความเร่งรีบพวกเขาคว้ารางสำรองหลอก รางชนิดนี้ใช้ในการฝึกโยนรางนำร่องขั้นต้นขึ้นไปในอากาศ ส่วนหลักของราง - ส่วนที่สำคัญ - ถูกเย็บปิด เพื่อป้องกันการใช้งานผิดพลาดในกรณีดังกล่าวรางจำลองจะถูกทำเครื่องหมายด้วย X อย่างชัดเจน

เมื่อตำรวจมาถึงพร้อมรางและเงินเที่ยวบิน 305 ได้รับแจ้งและลูกเรือที่ถูกแย่งชิงก็เตรียมที่จะลงจอด สมมติว่าเจ้าหน้าที่ภาคพื้นดินมีพลซุ่มยิงในตำแหน่งรอบ ๆ สนามบินอย่างถูกต้องCooper ให้พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินขอให้ผู้โดยสารลดหน้าต่างลงก่อนที่จะลงจอด ผู้โดยสารที่ยังไม่ทราบสถานการณ์ของพวกเขาทำตามที่พวกเขาถาม

เครื่องบินแตะลงที่ซีแอตเทิล ก่อนที่ผู้โดยสารจะได้รับอนุญาตให้ลงจากเครื่องบินคูเปอร์ส่ง Mucklow ไปรับเงินและร่มชูชีพ เมื่อมาถึงจุดนี้ Tina Mucklow สามารถอยู่อย่างปลอดภัยและส่งเสียงบนพื้นนอกเครื่องบินกับ FBI แต่เนื่องจากผู้โดยสารและเพื่อนร่วมงานของเธอยังคงอยู่บนเครื่องบินเธอจึงกลับขึ้นไปบนเครื่องบินโดยซื้อขายตัวเองให้กับผู้โดยสารเป็นหลัก

เมื่อเธอกลับขึ้นมาบนเรือผู้โดยสารได้รับอนุญาตให้ออกเดินทางพร้อมกับฟลอเรนซ์แชฟฟ์เนอร์และอลิซแฮนค็อก มีอยู่ช่วงหนึ่งหลังจากที่เครื่องบินว่างผู้โดยสารที่ไม่รู้เรื่องความสุขคนหนึ่งกลับมานั่งบนเครื่องบินเพื่อดึงสิ่งของที่ทิ้งไว้

จากนั้นก็ลงไปที่ Cooper, Mucklow, Scott และ Rataczak Scott และ Rataczak ได้ตอบแทน Mucklow สำหรับการกลับมาโดยอยู่บนเรือด้วยตัวเอง มีบันไดเชือกฉุกเฉินในห้องนักบินที่พวกเขาสามารถใช้เพื่อหลบหนีสถานการณ์ตัวประกันได้อย่างง่ายดายด้วยเครื่องบินที่อยู่บนพื้นดิน

Federal Aviation Administration (FAA) เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้มีความหวังสูงสำหรับลูกเรือที่เหลืออยู่เบื้องหลัง หัวหน้าจิตแพทย์ของหน่วยงานได้ทำการวิเคราะห์สั้น ๆ เกี่ยวกับ Cooper และตัดสินใจว่าเขาจะกระโดดร่มจากเครื่องบินบังคับให้ Tina Mucklow กระโดดไปกับเขาและจะระเบิดเครื่องบินหลังจากที่เขากระโดดออกไป FAA ตัดสินใจแบ่งปันข้อมูลนี้กับลูกเรือในห้องนักบิน

คูเปอร์ขออาหารส่งขึ้นเครื่องบินให้กับลูกเรือที่เขาจับไว้เป็นตัวประกัน และ Mucklow กล่าวว่าเขามั่นคงในช่วงสถานการณ์ตึงเครียดบนพื้นดิน เธอเป็นตัวของตัวเองอย่างมั่นคง: เมื่อปล่อยผู้โดยสารและห้องโดยสารว่างเปล่ายกเว้นตัวเธอเองและนักจี้เธอนั่งลงข้างคูเปอร์ เขายื่นธนบัตรให้เธอสองสามกองสำหรับปัญหาของเธอ แต่เธอกลับปฏิเสธ "ไม่อนุญาตให้ให้ทิป" เธอบอกเขา

As the plane was being refueled, Cooper passed along a request to the flight crew. He wanted the plane to take off with its aft staircase down. The pilot told him this was impossible, but he still looked into it. To his surprise, he learned after communicating via relay with Boeing engineers that while the plane could not possibly take off with the aft staircase down, the aft stairs could be lowered mid-flight. This would later provide a tantalizing clue.

After convincing Cooper that this was his only option, staircase-wise, the hijacker relented. They discussed where they would fly next. His answer? Mexico City. The crew informed him that they'd have to refuel along the way, and the cockpit crew suggested Reno, Nevada, and Yuma, Arizona, as the stops. Cooper agreed.

As the refueling process went on, Cooper had a moment of uncharacteristic aggravation.

"It shouldn't take this long," he told Mucklow, and he picked up the cabin-to-cockpit phone to address the pilot directly: "Let's get this show on the road," he ordered.

He gave them specific instructions on just how to fly the plane: Altitude of 10,000 feet, wingflaps at 15 degrees (an angle option only the 727-100 had) and no more than 200 knots (about 190 mph, or 305 kph). At that altitude, the cabin would not be pressurized , which ensured two things. One, it would allow Cooper to open the aft stair door, and two, it would keep him from being sucked right out of the plane when he did.

Cooper had problems. The feds had delivered the cash in a canvas bank bag, not in a knapsack like he'd asked for. That meant he would have to make a handle for the bank bag using the lines from one of the parachutes. He likely never planned to force Mucklow or anyone else to jump with him.

He opened a recreational freefall chute, a pink one, the best of the four he had on hand, and cut the lines and used them to make a handle for the bank bag. He and Mucklow had now moved to the rear of the plane, into the compartment where the aft stairs lowered. It seemed that Cooper believed he would need her help in lowering the stairs, and Mucklow was understandably a little freaked out. She asked for some of the rope from the chute he'd opened so she could lash herself to the interior of the plane in case she was sucked out.

"Never mind," Cooper said and dismisses her. He instructed her to go to the cockpit and not to come any farther back than the curtain that divided first class from coach. When she turned and walked away, it was the last time anyone saw Dan Cooper.

In the cockpit, a light came on at 7:42 p.m., indicating the aft staircase door was open. The crew called the phone in the rear of the plane. Cooper answered, and they asked whether he needed any help. "No," he replied, and hung up. At 8:12, the crew felt the plane oscillate — the movement created by Cooper jumping from the bottom of the aft stairs. Dan Cooper was gone.

Because Cooper had clearly signaled his intention to parachute from the plane, the FBI scrambled nearby military aircraft to keep tabs on Flight 305. They had a couple issues. The fighter jets they chose were too fast and quickly lapped the 727. Conversely, the helicopter tailing the plane was too slow. Meaning? No one saw Dan Cooper jump.

Instead, the FBI used the crew's report about the plane oscillating suddenly at 8:12 to zero in on a probable landing zone, and they identified the area around Ariel, Washington, near the Lewis River, as the likely spot.

The manhunt was massive. A thousand military troops and police officers combed the woods and riverbanks. A local millionaire suspected that Cooper had dropped into Lake Merwin and rented a small submarine to search for the ransom money. Even the SR-71 Blackbird , the secret stealth spy plane in the employ of the CIA, was scrambled multiple times to secretly surveil the area in search of Cooper — a suspicious tidbit that would emerge later.

The FBI interviewed everyone in the region with the last name of Cooper. And it is through this canvassing that we come to one of the biggest misreportings of all time. At one point, cops (or a record clerk, depending on whom you ask) discussed in front of a reporter (either UPI or AP, depending on whom you ask) about possible suspects named Cooper who could have pulled off such a crime. One mentioned a D.B. Cooper. The reporter filed a story saying authorities were looking for a D.B. Cooper, and the name Dan Cooper became irreversibly altered. Later on, the FBI would learn that Dan Cooper was the name of a popular comic book character in Belgium, an ace Canadian jet pilot, who was created in the early 1950s.

For its part, the FBI believed Cooper died during the jump. Ralph Himmelsbach, a blowhard field agent from the Seattle office who was a pilot himself, had been following Flight 305 in the helicopter that hadn't been able to keep up. Himmelsbach wasn't the lead agent on the case, but he was the most dedicated to it and became the most famous fed associated with D.B. Cooper. He was also the one who gave the case its official code name, NORJAK (for "Northwest hijacking"), and self-published a book about the case in 1986.

Himmelsbach believed Cooper probably hadn't even gotten his chute open and had plunged to his death, winding up buried by the impact on the forest floor in the Cascade Mountains .

After he retired in the early 80s, Himmelsbach finally got the chance to meet with Capt. William Scott, the pilot of Flight 305, and after interviewing him, he came to believe the probable landing zone was actually 40 miles east of where the manhunt had focused.

Indeed, Cooper had tremendous odds against him during his jump. The outside temperature that night was about 20 degrees Fahrenheit (-7 degrees Celsius), and at 190 mph (305 kph) and 10,000 feet (3,047 meters), the wind chill would have dropped to about -7 F (-21.7 C). It was also pelting freezing rain, and the clouds would have mostly covered up the faint quarter moon out that night, cutting visibility to a minimum.

Cooper was also not dressed for the occasion. He was wearing business attire: loafers, a suit and an overcoat. The terrain he jumped into was as forbidding as the weather. The Cascade Mountains are nearby, and the land is covered with tall, pointy trees. And he also had to carry both the bank bag and the bag with the bomb, which — contrary to the prediction of the FAA's chief psychiatrist — he had not left behind to detonate.

In fact, after Florence Schaffner was interviewed, the FBI believed the sticks of dynamite she saw were actually road flares (since those are red and dynamite is tan) and that Cooper didn't have a bomb at all. Still, Cooper must have known this would be crucial evidence and decided to take the bag with him in the jump.

He also didn't help his own cause with his extremely poor choice of parachutes. He'd left the two best chutes on the plane, one of which he'd harvested for its rigging to make the bank bag handle. Instead, Cooper opted for a military chute, which had no means of steering once deployed and the ripcord of which was not as easily reached as those of the two recreational chutes he passed over. For his reserve front chute he chose the dummy chute, again clearly marked with an X to indicate the main parachute inside had been sewn shut.

Other theories of Cooper's immediate demise include his surviving the landing but being eaten by bears or Sasquatch or facing some other type of gruesome death before he could make it out of the woods.

Another suggestion is that he was burned by the jet exhaust of the 727's tail engine, which was located just above and in front of Dan Cooper while he stood on the aft staircase before he jumped. However, FBI testing largely discredited this theory. The feds used a 200-pound (90.7-kilogram) sled to simulate Cooper's weight, plus the 21 pounds (9.5 kilograms) the weight of the $200,000 added. They found that at the altitude and speed Flight 305 maintained, the dummy fell straight down, away from the jet's engine. The drop also produced the same oscillation to the plane that the crew had noted at 8:12 p.m.

Despite all of the probabilities stacked against Dan Cooper surviving his jump, there was one key matter that continues to suggest he may have made it: Not a single trace was found of him during that massive manhunt, or for many years after.

That's not to say Cooper vanished without leaving anything behind. There were the two chutes he left. The FBI found his skinny tie and tie pin on board the 727. They also recovered his Raleigh cigarette butts (he'd smoked eight over the five hours aboard the plane; all eight butts have since been lost) and a hair from the headrest. That was about it.

Cooper thwarted the FBI's most routine evidence, fingerprints . They couldn't find a single print on any of the cigarette butts Cooper had left behind. This was particularly maddening, since such prints could conclusively be shown to be Cooper's. They did find prints around the area where he sat, including on an in-flight magazine, but no known print of Cooper's was found.

Outside of the plane it would be seven years before a trace of the hijacking was found, and even then it was fairly humdrum. In 1978, hunters in the Oregon woods found a plastic instruction placard showing how to lower the aft staircase on a 727-100. While it was definitively shown to be from Flight 305, the placard was found along the plane's flight path, so the clue generated no new leads. Instead, it was remarkable for reigniting interest in the case, enough to inspire a 1981 movie called The Pursuit of D.B. Cooper, starring Treat Williams as Cooper and Robert Duvall as the insurance investigator pursuing him after he successfully gets away.

In February 1980, the first sensational clue turned up. Eight-year-old Brian Ingram was on a camping trip with his family and was smoothing out sand to make a fire pit on Tina (or Tena) Bar along the Columbia River, 5 miles (8 kilometers) downstream from Vancouver, Washington. Ingram turned up three stacks of rotting $20 bills, totaling $5,880. Ingram's parents contacted the police and then the FBI, which asked Ingram's father to read out one of the serial numbers. The stacks turned out to be part of the ransom money given to D.B. Cooper.

After years of analysis, investigators have not conclusively determined how the money could have arrived at the point where Ingram found it. In the state of preservation the money was in after nine years, Agent Himmelsbach and others believe it was exposed to water for only a year or so prior to being found. Tina Bar is more than 20 miles (32 kilometers) away and along another river from the Ariel, Washington, search area along the Lewis (which does flow into the Columbia downstream from Ariel).

A hydrologist consulted by the FBI suggested that either the money ended up there when the Columbia was dredged and the sand taken from it was deposited along Tina Bar in 1974, or when the Columbia River flooded in 1977. Who knows?

For his part, Brian Ingram got to keep $3,000 of the loot later on, and in 2008 he sold 15 of the bills for a total of $37,000.

After Ingram found the cash, no other clues turned up for 28 years. In 2008, in the area around Amboy, Washington, a few miles southeast of the Ariel search zone, kids noticed a piece of fabric sticking out of some freshly graded ground on their family land. As they pulled, more and more fabric was exposed. It turned out to be a military parachute and one that looked to have been buried for some time. When the kids reached the lines and cords attached to the fabric, they cut them and took their discovery to their father who alerted the cops.

The FBI showed it to Earl Cossey, the owner of the now-defunct skydiving center, to see whether it was one of the ones he'd provided as part of Cooper's ransom. It wasn't. The chute Cooper used was nylon; this one was made of silk. Instead, amid much hubbub in the national media over the possibility that a major clue from the Cooper heist had been discovered, it was identified as a far older parachute, specifically the one that jet pilot Marine Lt. Floyd Walling ditched in the woods after he bailed out of his Corsair fighter one night in December 1945.

While the chute wasn't Cooper's, its discovery did shine a light on the possibility Cooper survived. Walling had. In the same type of weather, Walling had survived his jump and the walk in the woods as he made his way for 8 miles (12.9 kilometers) to a nearby town.

There's a famous composite sketch of D.B. Cooper drawn by FBI sketch artists who interviewed Florence Schaffner, Alice Hancock and Tina Mucklow. It isn't very good.

Schaffner was extremely freaked out during the hijacking. In fact, while the Cooper crime is widely considered victimless, Schaffner said later: "I was thinking about dying. That's all I thought." Both she and Hancock spent relatively little time with Cooper.

Tina Mucklow, however, spent five hours with him and was also deeply affected by the hijacking. She spent the 1980s as a nun in an Oregon convent and has always refused to speak publicly about the incident.

Analysis of Cooper's behavior and decisions has yielded some potential clues. He chose a military chute over a superior recreational chute. This suggests he had perhaps military experience with skydiving and was not a recreational skydiver. But a great many people in skydiving circles who follow the case point out that just about anyone with parachuting experience would note the dummy chute Cooper chose as his back up and avoid it.

It seems insane to suggest that Cooper planned the heist without any prior parachuting experience. So was he military and simply overlooked the X, or an inexperienced civilian who noticed it and missed its meaning?

He also knew the plane extremely well. He knew about its altitude capacities, wingflap capabilities and was noted later by the flight crew as being obviously familiar with the interior of the cabin. Yet he initially believed that he would need Tina Mucklow's assistance in lowering the aft staircase midflight. Was he a pilot? An airline employee of some sort?

His awareness of the aft staircase and its potential to be used for a skydiving jump also raises flags. In 1971 only a very small group of people knew of the 727-100's ability to lower the staircase mid-flight. This group was limited to the aircraft's engineers at Boeing and the CIA. During the Vietnam War, the CIA flew covert missions into Cambodia (where it most decidedly was not supposed to be) in 727-100s and used the aft staircase midflight to drop supplies and agents. These operations were a closely guarded secret for years. So was Cooper a CIA agent? Does this explain why the CIA was so generous with its SR-71 spy plane in the search for Cooper?

Cooper was also described by everyone who interacted with him as calm and even considerate. He never lost his head, and he even tried to pay for the drink he ordered during the flight. The only threat was in the initial ransom demands. And he was obsessively meticulous and careful to leave behind as little trace of himself as possible.

The FBI refuses to say one way or the other, but some estimates of the number of suspects in the case over the years approach 1,000. A great many have been state prisoners who confessed in the hopes of being transferred to vastly preferable federal facilities. Others have been turned in by their families.

One of the first suspects to emerge was Richard Floyd McCoy. In February 1972, four months after the Cooper heist, McCoy hijacked a 727-100, demanded and received $500,000 in ransom and successfully landed and escaped after he jumped from the aft stairs of the plane over Utah.

McCoy was a Green Beret in Vietnam, experienced with skydiving, bore some resemblance to Dan Cooper and, not least of all, pulled off a virtually identical heist. McCoy was found five days after his heist and was sent to prison. He escaped by making a fake gun out of plaster and rode out of the prison on a garbage truck. He was killed shortly after in a shootout with police. However, he's considered likelier a copycat since he was 29 while Cooper was in his 40s and because his family said he was at home with them in Utah for Thanksgiving in 1971.

Duane Weber was a career criminal, both as himself and as John C. Collins, an alias he used. Combined, his two personas had done 16 years in the pokey. Weber's wife, Jo, said that nine days before he died in 1995 he confessed to her on his deathbed that he was Dan Cooper. Jo had no idea what her husband was talking about. He blew up, never explained further and the two dropped it.

Later on, Jo learned that Dan Cooper was the original name of D.B. Cooper and began poking around in her husband's past, becoming more convinced as she did. She has become his greatest champion and promoter of her late husband being Cooper (she even commented that Duane was Cooper on an earlier article about the heist).

In addition to describing his confession, Jo said that in 1979 she and Duane were on a car trip through the area where the Cooper hijack took place. At one point he pointed to a patch of woods and told her, "That's where D.B. Cooper walked out of the woods." On the same trip, she said he stopped the car on a bridge over the Columbia River around the area where Brian Ingram found the $5,880 in ransom money the next year. Duane told Jo to wait in the car, while he opened the trunk and was gone for several minutes. She said she couldn't tell where he went or what he did. Despite being ruled out by the FBI thanks to DNA testing, he remains widely liked as Cooper by many people.

As does Kenny Christiansen. His brother Lyle outed him in a strange effort to get Nora Ephron to direct a movie about D.B. Cooper with Kenny as the culprit. Despite that bizarre basis, there are quite a few interesting coincidences that link Dan Cooper and Kenny Christiansen.

For one, Kenny looked a lot like the sketches of D.B. Cooper. He was a flight purser for Northwest Orient Airlines. He was a former paratrooper with experience using military parachutes. He was quiet and calm, smoked cigarettes and drank bourbon, and lived in the area where the hijacking took place. In 2011, reporter Geoffrey Gray showed Florence Schaffner a photo of Kenny from that era, and she thought he "might be onto something." Like Duane Weber, Kenny Christiansen also tried to make a deathbed confession of some sort, but his brother wouldn't hear him out, and whatever secret he had to share went with him to the grave.

A man by the name of L.D. Cooper was also outed by a family member as a possible suspect. His niece came forward in 2011 and said she remembered her uncle showing up to Thanksgiving dinner in 1971 bruised and bleeding, explaining he'd been in a car accident. But he'd seemed inexplicably triumphant.

She suspected another uncle, L.D.'s brother, had helped him in the heist. L.D. and his brothers lived in the area of the hijacking and were handy out of doors. His brother was an engineer at Boeing. He was also known to be a fan of the Dan Cooper comic books . The FBI still kind of likes L.D. for Cooper, even after DNA comparison proved inconclusive. One big missing piece of the puzzle is that, while L.D. was a Korean War veteran, he didn't seem to have had any experience skydiving. This could rule him out, or he could have been the type of person crazy enough to try a heist like that without any prior experience. It would explain the choice of the dummy chute.

Barbara Dayton is the only woman suspected of being D.B. Cooper. Born Robert Dayton, in 1969 Barbara became Oregon's first recipient of gender reassignment surgery. In her former life, she'd been an Army paratrooper and during WWII, in Special Ops in charge of, among other things, assembling guerilla armies from local tribesmen.

Barbara was also a pilot and had befriended a husband and wife private pilot couple, Ron and Pat Forman. At some point, Barb Dayton confessed to being Dan Cooper to the Formans. They came to believe that she had disguised herself as a man to carry out the heist and then blended back into society as a woman after her escape. Dayton later recanted, and the FBI has never listed her as an official suspect, but the Formans still managed to get a book out of it, The Legend of D.B. Cooper: Death by Natural Causes.

Other suspects — and there are lots of them — include a man who died of a cocaine overdose in 1986; a military veteran who killed his mother, wife and three kids a few months before the heist; a skydiving instructor who called the FBI to offer assistance on the case; and a paratrooper with experience with HALO night jumps.

To this day, the D.B. Cooper heist remains America's only unsolved airline hijacking. Though the case faded into obscurity after the initial event, the emergence of prospective clues and new suspects over the years has revived interest and cemented the case's status as a piece of American folklore.

Every year, on the first Saturday after Thanksgiving, you can go to the Ariel Store and Tavern for the D.B. Cooper Days Festival and enter a lookalike contest. The case has spawned songs, like "The Ballad of D.B. Cooper"; movies, like the one starring Treat Williams; countless books, most of which purport to close the case once and for all but do not; dramatizations on TV shows like Unsolved Mysteries; and lots of websites, like n467us.com, citizensleuths.com and Dropzone.com, formerly a recreational skydiving forum that has been mostly taken over by D.B. Cooper aficionados.

On Dropzone you can find all manner of people involved in the case, like Jo Weber and even Larry Carr, who in 2007 became the lead FBI agent on the cold case. Carr posted pseudonymously as "ckret" and challenged the amateur detectives on the site to propose suspects based on profiles he offered, like that Cooper obviously wasn't a big drinker (he'd had only one drink in a high-stress situation) or a chain-smoker, as is frequently reported (eight cigarettes over five hours).

Carr's presence on the Dropzone boards was part of a larger information dump to the public. Previously, the FBI maintained close secrecy over its files on the Cooper case. Carr, whose background is in bank robberies and who was a Cooper enthusiast before he took over the case, opened much of it up to the public in the hopes of generating leads. He also oversaw DNA samples taken from the tie (three people's profiles were found, as were traces of, puzzlingly, pure titanium and impatiens pollen). Like Himmelsbach before him, Carr also thinks Cooper didn't survive the drop.

The D.B. Cooper heist changed American aviation forever. Dan Cooper is the reason we began to all walk through metal detectors and why, in 1973, airlines were given the power to search passengers' bags before they boarded their flights. The death penalty was reinstituted for hijacking that same year. And if you look at the rear of any Boeing 727-100, you will find a white paddle on the plane's exterior. The paddle, which has to be unlatched from the outside, holds the aft staircase locked in place and prevents it from being lowered midair. They call this paddle, a very simple mechanism that arose from a very complicated unsolved mystery, a Cooper vane.

Author's note: How the Hunt for D.B. Cooper Worked

D.B. Cooper was one of the first subjects, like ghosts and trepanation, to catch my attention as a kid. I remember seeing his story first on the old NBC series Unsolved Mysteries, and I still hear Robert Stack's voice narrate when I imagine the staircase lowering from the jet in flight and Cooper jumping into the night sky over Washington. When I came to .com and worked as the history writer for a time, this was one of the first article ideas I pitched.

One of the parts of the D.B. Cooper story that makes it so enduring isn't just the mystery alone. It's also the tantalizing clues or the theories from retired FBI agents that float to the surface of the media from time to time and revive the whole discussion again. The D.B. Cooper mystery is alluring because it may never be solved (and I kind of hope it isn't).

But there is also a darker side to it -- even darker than the crime itself. The Cooper theft led to a new world where hijacking is possible. In just a few short years, taking control of airplanes filled with hostages became too regular an occurrence. I don't think you can pin that trend entirely on Cooper, but his crime did take away a lot of the naïveté that people once had toward air travel.

Related Articles

More Great Links