„Bronsona” (2008)

„Charlie kontra Broadmoor”.

Kto chce zobaczyć Toma Hardy'ego takim, jakim być może nigdy wcześniej go nie widział?

Czas z pewnością jest dziwnym pojęciem, prawda? Prawdopodobnie pogrążona w mojej miłości do filmów Christophera Nolana, recenzja sprzed prawie dekady, odtworzona w całości poniżej, jest czymś w rodzaju kapsuły czasu. Od czasu napisania tego na początku 2014 r. „najbardziej brutalny więzień w Wielkiej Brytanii” Charles Arthur Salvador (wcześniej znany jako Michael Peterson, Charles Ali Ahmed i oczywiście Charles Bronson) ponownie się ożenił, rozwiódł, miał kolejne dwa lata dodane do skazany na dożywocie za napaść na naczelnika więzienia, uznany za niewinnego za napaść na kolejnego naczelnika więzienia („ Po raz pierwszy od 44 lat w więzieniu nigdy nie zamierzałem być brutalny. Nigdy nie chciałem skrzywdzić naczelnika” ) i obecnie mieszka, przypuszczalnie nadal w dużej mierze w izolatce, w HM Prison Woodhill w wieku 70 lat.

Człowiek, który piętnaście lat temu tak dobrze przedstawił go w komforcie i bezpieczeństwie kinowego ekranu, tylko w ostatniej dekadzie zachwycił nas genialną rolą w wyreżyserowanym przez Stevena Knighta filmie Locke w 2013 roku, pracował i współpracował z reżyserami m.in. kalibru Daniela Espinosy (Child 44) , George'a Millera (Mad Max: Na drodze gniewu) i Alejandro Gonzaleza Inarritu (The Revenant), a także ponowną współpracę z Christopherem Nolanem w jego czasach, przekręcając epicką Dunkierkę z II wojny światowej , niosąc nowa franczyza na plecach z Venomem i cudowna rola w jego występie jako kłótliwy i dwulicowy upiór jak gangster w niesamowitym serialu telewizyjnymPeaky Blinders .

Havoc , wyreżyserowany przez Garetha Evansa, z Hardym, Timothym Olyphantem i Luisem Guzmanem w rolach głównych, jest obecnie na etapie postprodukcji i ma się ukazać pod koniec 2023 roku w serwisie Netflix.

Ale nigdy wcześniej nie widziałeś Toma Hardy'ego w takim stanie, a jeśli tak, to serdecznie polecam obejrzenie jeszcze raz tego niepokojącego biograficznego akcentu surrealistycznego życia.

„Przyszedłem na ten świat jako Michael Peterson, ale odejdę z moim bojowym imieniem”.

„Charles Bronson” (Tom Hardy) Na długo przed terroryzowaniem Gotham City jako nemezis Batmana „Bane” w epickiej reedycji zamaskowanego Batmana w krucjacie Christophera Nolana , oszałamiający występ w kryminalnie ignorowanym filmie Johna Hillcoata Lawless i ponowne połączenie sił z Christopherem Nolanem w cudowny Incepcja , Tom Hardy wstrząsnął kinowym ekranem swoją rolą „Najbardziej brutalnego więźnia Wielkiej Brytanii”, Charlesa Bronsona. Urodzony jako Michael Peterson, wkrótce przyjął pseudonim Charles Bronson w więzieniu, ale teraz, jeszcze w tym roku (w chwili pisania tego tekstu!) ponownie zmienił nazwisko, na cześć swojego ulubionego artysty, na Charles Salvador. Hardy miał obsesję na punkcie opowieści i folkloru Charlesa Bronsona, kiedy dorastał, i wraz z dwoma wizytami w celu poznania samego człowieka, był oczywistym i jedynym kandydatem do ożywienia go na dużym ekranie. W tej często brutalnej i mrocznej, pokręconej opowieści o swoim życiu, Hardy jest perfekcyjny w roli Bronsona. Jego chód, styl chodzenia, a zwłaszcza intonacje w jego ułamanej mowie są wysublimowanymi postaciami, budzącymi najwyższe uznanie, podobnie jak przerażający sposób, w jaki przechodzi od maniakalnego uśmiechu i śmiechu do całkowicie groźnego warczenia.

Spędzając zaledwie 69 dni w świecie zewnętrznym od czasu swojego pierwotnego uwięzienia, tutaj Hardy wyróżnia się, przedstawiając powolną, niezręczną społecznie i na krawędzi postać, którą świat pozostawił dawno temu. Ale naturalnie dominują sceny więzienne, z Hardym nieustannie zakrwawionym i posiniaczonym lub prześladującym swoją celę jak lew w klatce w naprawdę szokującym przedstawieniu człowieka, który zawsze chciał być sławny. Zawsze notoryczny i na zawsze w świadomości publicznej, niezliczone książki i ten film później, Charles Salvador z domu Bronson może teraz mieć tę sławę.

Napisana przez reżysera Nicolasa Windinga Refna i Brocka Normana Brocka historia życia Charlesa Bronsona jest opowiedziana na trzy bardzo charakterystyczne sposoby, splatając narrację Hardy'ego jako Bronsona z narracją prosto do kamery Bronsona ubranego w niebieski mundur więzienny i trzecią bardziej surrealistyczny wątek, w którym Bronson, showman i celebryta, którym chce być, występuje na scenie przed publicznością, opowiadając historię swojego życia. Tutaj jest ubrany w standardowy cywilny czarny garnitur, ale często z twarzą pomalowaną w stylu udawanego dworskiego błazna. Te charakterystyczne style opowiadania historii łączą się z dzieciństwem Bronsona i jego latami spędzonymi w różnych więzieniach i zakładach psychiatrycznych i przypominają opowieść Andrew Dominika z 2000 roku o Chopperze, w których oba filmy przeplatają krwawą i brutalną przemoc z czarnym humorem i mroczną mieszanką surrealizmu.

Poza przemocą, która jest szokująca i brutalna, ale nie zbliżona do poziomu, który pamiętam z pierwszego seansu, najbardziej wyróżniającymi się scenami filmu są sceny, w których Bronson jest na scenie, gra przed publicznością i opowiada historię swojego życia. Przykładem może być film zatytułowany „Charlie versus Broadmoor” , w którym Bronson śpiewa i tańczy, torując sobie drogę przez rzeczywisty materiał filmowy z jego czuwania na dachu, wyświetlany na ekranie za nim. Kolejna wyróżniająca się scena jest wyraźnie ukłonem w stronę Lotu nad kukułczym gniazdem i jest tragicznie przedstawiana, dopóki nie zostanie odtworzony „It's a Sin” The Pet Shop Boys. Znakomity występ Toma Hardy'ego wspierają Matt King jako współwięzień „Paul”, Amanda Burton jako „Mama” i Hugh Ross jako „Wujek Jack”.

W chwili pisania tego tekstu Charles Bronson spędził 34 lata w więzieniu, 30 lat w izolatce i tylko 69 dni na wolności. Do dziś przebywa w więzieniu Wakefield, regularnie zmieniając nazwisko, ale bez śladu zwolnienia warunkowego.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):