„How It Goes:” On Slacking i San Francisco

To nie jest smutna historia, chociaż wybaczycie sobie, że choć przez chwilę pomyśleliście, że tak jest.

Przeprowadziłem się do San Francisco w 1989 roku. To był, jak mówią, prostszy czas, przez co rozumiem, że ani miasto, ani ja nie dotarliśmy jeszcze do naszych kolejnych, bardziej katastrofalnych iteracji, i przeprowadziłem się tam z powodów, które wydają się: z perspektywy czasu dziwnie arbitralne.

Moja dziewczyna i ja właśnie wróciliśmy do Kalifornii po ukończeniu college'u. Nie chcieliśmy mieszkać w Los Angeles, więc wybraliśmy się na długą przejażdżkę wzdłuż wybrzeża — zastanawialiśmy się nad Seattle lub Portland, miastami, które miały pewien blask wczesnej ery grunge — i kiedy zatrzymaliśmy się w San Francisco na Podczas lunchu zdaliśmy sobie sprawę, że ulice są zatłoczone młodymi ludźmi, którzy nie byli w pracy o jedenastej rano w środę. Ja też nie chciałam być w pracy o jedenastej rano w środę — ani właściwie o żadnej innej porze — i kiedy rozejrzałam się po tych wszystkich chudych dzieciach ubranych w bluzy od piżamy i znoszone conversy, pomyślałam, że gdyby udało im się to zrobić bez pracując, mógłbym zrobić to samo.

Chciałem zostać pisarzem (czy powiedziałem, że to nie jest smutna historia? Cóż, smutna jest tylko w sposobie patrzenia, jak ktoś wielokrotnie uderza się w twarz), i taka była ścieżka. Przeprowadziłem się do San Francisco na zimno, nie znając nikogo. Moja dziewczyna i ja zerwaliśmy miesiąc później, a ona wróciła na Środkowy Zachód.

Piszę te słowa w San Francisco, mieście, w którym od wielu lat rzadko bywam. Powtarzam, że to nie była smutna historia, i chcę przez to powiedzieć, że żaden z nonsensów, prawie w całości z własnej winy, nie wyrządził mi żadnej trwałej szkody. Mieszkałem tu przez pięć lat, co akurat zbiegło się z końcem ery przedtechnicznej. Na Sand Hill Road w Menlo Park nie było kapitału podwyższonego ryzyka, ale senne gabinety lekarskie i senne satelity kompleksu akademickiego Stanforda; mój sąsiad, obiboczek tak jak ja, codziennie dojeżdżał do Sausalito, żeby pracować jako asystent programisty Johna Walkera, których praca nad czymś, co mój sąsiad określił jako „uniwersalną bibliotekę”, polegającą na łączeniu komputerów ze sobą w jakiś tajemny sposób, wywarła na mnie o wiele mniejsze wrażenie niż to, ile mój sąsiad otrzymał za tak niewielką pracę. (Każdego ranka wychodził z domu około dziesiątej i wracał do domu, zalany gotówką, zrelaksowany i pełen obiadu z cateringu, lśniący od opalenizny, którą zebrał podczas mniej więcej godziny spędzonej na opalaniu się podczas przerwy, z łatwością przed wpół do trzeciej).

Później doszedłem do wniosku, że ta „uniwersalna biblioteka” była w rzeczywistości jednym z najwcześniejszych wcieleń internetu, ale wtedy byłem zajęty zbieraniem czynszu (185 dolarów miesięcznie za moje pierwsze mieszkanie, ćwierć ogromne lokum kolejowe na Haight Street i 425 dolarów za moje ostatnie, studio z kominkiem na Waller), z serią odrętwiających, ale wystarczających prac tymczasowych oraz z pisaniem, którego jeszcze nie umiałem robić. Nie chodzi mi o to, że nie miałem talentu, ani nawet etyki pracy, po prostu codziennie przed pójściem do pracy siadałem i próbowałem wydrapać początek powieści lub opowiadania i że każdy każdego dnia bez wątpienia uznałbym, że to, co napisałem, jest nieodpowiednie, więc usuwałem to, co napisałem, i zaczynałem od nowa następnego dnia z niczym.

Ponieważ jest to publikacja o luksusie, powinienem wspomnieć, że wtedy, tak jak i teraz, San Francisco było jednym z najpiękniejszych miejsc na ziemi i że było (jak ja też byłem, mimo że udawałem biedaka) bougie. To słowo „bougie” miało szczególny smak w tamtych czasach – tych postreaganowskich, ale sprzed globalizacji, czasach – ale mimo wszystko. Miasto było tanie, ponieważ było piękne i vice versa: ponieważ naprawdę dobre burrito można było kupić za dwadzieścia dolców, ponieważ transport publiczny kosztował osiemdziesiąt pięć centów, ponieważ publiczne parki były bujne, bezpieczne i bezpłatne, ponieważ pewne rzeczy… Chez Panisse w Berkeley, Green's w Fort Mason — były poza moim zasięgiem, ale nie obchodziło mnie to, bo było mnie prawie stać na burrito iten tom zebranych opowiadań Czechowa (było ich w sumie czternaście i podobał mi się sposób, w jaki wyglądały ułożone na moich półkach zrobionych ze skrzynek po mleku i desek, bo grzbiety miały inny pastelowy kolor), dopóki wracałem do domu z North Beach do misji zamiast zabierać MUNI.

W niektóre dni chodziłem do Castro tylko po to, żeby powłóczyć się po alejkach targu, na który mnie nie było stać, wpatrując się w wyśmienite kanapki, organiczne produkty, chleb orzechowy i bochenki oliwek. Luksusem dla mnie było to pragnienie, świadomość, że były to rzeczy, na które mógłbym sobie pozwolić , gdybym był gotów dokonać innego zestawu wyborów — byłem z Los Angeles i miałem odpowiednie koneksje w biznesie filmowym, więc wszystko, czego potrzebowałem, zrobić, to przeprowadzić się do domu i zacząć szukać (prawdziwej) pracy — ale tak się nie stało. To był luksus, luksus bycia sobą: upartym, ignorantem i znacznie bardziej uprzywilejowanym, niż myślałem, ale mimo to. Czy istnieje większy luksus niż to?

Nagle zdaję sobie sprawę, że jestem tym wszystkim zawstydzony. Nie tyle przez ignorancję (który dwudziestodwulatek czegoś nie wie?), ani przez przywilej (nic nie można na to poradzić), ale przez zwykłe poczucie marnotrawstwa. Spędziłem pięć lat praktycznie nic nie robiąc, nic poza przyciskaniem nosa do witryn sklepowych jak jakaś dickensowska sierota (co nie byłoby tak zawstydzające, gdybym rzeczywiście był spłukany lub przynajmniej nie miał opcji, które pomogłyby mi rozwiązać ten problem), próbować pisać (sama w sobie nieco fałszywa aspiracja, zepsuta przez pokolenia białych chłopców, którzy chcieli zrobić to samo), walczyć z wirem biznesu filmowego, pieprzyć się i grać w koszykówkę w Duboce Park. Poniosłem porażkę w kapitalizmie, przynajmniej w ograniczonym sensie — choć wciąż próbuję nadrobić zaległości,

Może zawstydzenie nie polega na tym, że mi się nie udało; może zawstydzenie polega na tym, że chciałem tego tak bardzo, chciałem tego o wiele bardziej niż bagietki z orzechami włoskimi z Buffalo Whole Food & Grain Company (nie śmiej się, te bagietki były dobre) i pragnąłem czegokolwiek z taką intensywnością… praca lub osoba — jest zawstydzająca, ponieważ jest tak niebroniona.

Wczoraj wszedłem do City Lights Books w North Beach, tego samego miejsca, w którym zbierałem pieniądze na kupowanie tomów Czechowa, i minąłem na półce własną książkę — w każdym razie jedną z nich — i obróciłem ją tak, żeby być przodem do kierunku jazdy. Czułem się jak dupek robiąc to, ponieważ właściciele sklepów nienawidzą tego, kiedy to robisz, ale ten jeden raz musiałem, jako rodzaj ukłonu w stronę młodszego siebie. Poszedłem do Café Zoetrope, na parterze budynku, w którym kiedyś pracowałem (kiedy już uległem wirowi biznesu filmowego, zrobiłem to najpierw, pracując jako lektor scenariuszy, pisząc reportaże dla pięćdziesięciu dolarów za pop) i zjadłem lunch z Davidem Thomsonem, brytyjskim krytykiem i historykiem filmu, którego pisarstwo zachwyca mnie od dziesięcioleci. Rozmawialiśmy o tym, jak skończyły się filmy, które oboje kochamy, jak Hollywood i okres amerykańskiego imperium chyli się ku upadkowi. Wypiliśmy kilka kieliszków Nero d'Avola, z których każdy kosztował dużo więcej niż dwadzieścia dolców.

Mówiłem ci, że to nie była smutna historia! Ma szczęśliwe zakończenie, przynajmniej w tej części, ale wszyscy wiedzą, że pisarze to kłamcy, a poza tym, jeśli zwracasz na to uwagę, prawdopodobnie zauważyłeś, że mam melancholijny temperament i w dużej mierze czuję, że życie to seria doświadczenia, w których zazwyczaj gubi się sedno sprawy. Czy chodzi o to, że trzydzieści lat później wróciłem do San Francisco jako odnoszący sukcesy pisarz i wątły, ale mimo to niezaprzeczalny członek burżuazji XXI wieku? Oczywiście nie.

Wyszedłem z restauracji i pojechałem do Sea Cliff, gdzie poszedłem na spacer z żoną. Przeszliśmy przez okolicę, potem wąską ścieżką na Baker Beach, gdzie obserwowaliśmy psa wyrywającego łzy nad brzegiem wody, a potem pojechaliśmy do Fort Point, dokładnie w miejsce, w którym Kim Novak rzuca się do Zatoki w Zawrotach głowy Hitchcocka . Słyszałem dźwięki — trąby mgłowe, mewy, krzyki, które mogły być fokami lub nury — które przypominały mi, jak kiedyś się tu żyło, jak się czułem i jak czuło się to miasto, i jak wszyscy jesteśmy tylko sitami czasu, jak to przez nas przepływa i możemy zrobić dokładnie, kurwa, wszystko, aby to zatrzymać, z wyjątkiem okresowych przerw, aby zapamiętać pewne szczegóły, których i tak nigdy nie jesteśmy w stanie zrobić tak dokładnie.

Pomyślałem o Robinie Williamsie (minęliśmy jego dom w Sea Cliff) i przypomniałem sobie, jak widziałem go kilka razy w tłustym małym sklepiku ze słodyczami na Divisadero Street, miejscu, które najwyraźniej kochał, biorąc pod uwagę, że widziałem go tam wiele razy w ciągu kilku miesięcy, ale potem nigdy więcej. Za każdym razem błaznował z personelem, nie tak jak przed kamerą, ale jakby to byli ludzie, na których mu zależało, którzy znali go i kochali w zamian, jego przyjaciele. Nie ma go teraz, podobnie jak sklepu z hoagie, ale lubię wiedzieć, że istnieje mały skrawek niesfilmowanej pamięci, coś, co pozostaje tylko w umysłach sześciu lub ośmiu osób, które były w tym czasie w pokoju. Życie jest krótkie, ale nie aż tak krótkie. Kontynuuje we wspomnieniach tych, którzy przeżyli, a potem tylko w spisanych lub opowiedzianych historiach.

Pojechaliśmy z żoną do Noe Valley i zjedliśmy sushi — czarny dorsz miso, pikantne bułeczki z przegrzebkami, śnieżny weizen — w Saru, a potem pojechaliśmy z powrotem do Lower Haight, ponieważ chciałem po raz ostatni zajrzeć do mieszkania, w którym kiedyś mieszkałem. mieszkać na Waller Street. Nadal tam jest, nawet jeśli to, co kiedyś było kościołem baptystów obok, jest teraz sklepem rowerowym i jest w dużej mierze nienaruszone.

Ukraińska flaga powiewa z fasady, przez okno jednego z mieszkań na piętrze, a parapet mojego własnego mieszkania na poziomie ulicy jest nadal lekko krzywy, więc samo okno nie domyka się całkowicie. W nocy leżałem w łóżku i słuchałem od czasu do czasu przechodniów, zwykle pijanych, wracających do samochodów z barów na Haight Street. Pamiętam szczególnie jeden, stukot jej tenisówek o beton — trzy, może pięć stóp od mojej głowy za ścianą — śpiewającą do siebie w ten całkowicie nieświadomy sposób, który robimy, kiedy wydaje nam się, że jesteśmy sami i nikt nie słyszy. nas. Była niezgodna z tonacją i wyraźnie podekscytowana — słyszałem to w sposobie, w jaki jej kroki odbijały się od chodnika, prawie tak, jakby też skakała — śpiewając coś o tym, jak „Tak się cieszę, że cię znalazłem!”

Pamiętam melodię, ale nie słowa poza nią; Pamiętam głos dziewczyny, jakby śpiewała dla mnie osobiście, choć oczywiście tak nie było. Wydaje się, że jej piosenka wisi w powietrzu, czuję się tak świeżo w moim umyśle, jak trzy dekady temu, chociaż jestem pewien, że osoba, o której śpiewała, i uczucia, które by wtedy miała, zniknęły, a może piosenkarka też jest, że jej kroki tak jasne i elastyczne zostały zagłuszone przez tysiące czy miliony innych, a osoba, która śpi teraz za ścianą, nie wie, a może nienawidzi tego, że ulica jest głośna, ale ja nie opieka.

Pamiętam jej piosenkę, która nigdy nie została nagrana i prawdopodobnie nigdy nawet nie napisana, po prostu wymyślona na miejscu, tak że same słowa są teraz zagubione także dla dziewczyny, która je śpiewała, więc sama piosenka nigdy nie zostanie odzyskana z pamięci ani nawet przez internet, ale do końca życia będę pamiętał dokładnie wzloty i upadki tej niemal melodii, jej migotliwej melodii, dokładnie tego, jak to się dzieje.