Kawałek czasu

Odkąd usłyszałam czas w butelce, zmienił się mój stosunek do teraźniejszości, która przemija. Paranoja ulotnych chwil stała się tęsknotą za zatrzymaniem tych chwil. Strasznie mi się nie udaje, ale jakoś wydaje się, że warto. Mój niedawny podziw dla zegarków nie jest kolejną próbą idealizacji tego, co straszne. To patrzenie na horologię nie jako na naukę liczenia momentów, ale sztukę akceptowania skończoności.

Dzisiaj skończyłam czytać książkę „Człowiek i jego zegarek”. Dobrze zbadane wspomnienie największych zegarków i opowiadanych przez nie historii. Najbardziej utkwił mi w pamięci cytat:

„ Poświęcenie chwili na nakręcenie zegarka oznacza danie sobie dwudziestu sekund w ciągu dnia na stworzenie poczucia celu co do tego, jak wykorzystam swój czas — na zadanie sobie pytania: Czy będę dzisiaj żyć z intencją? ”

W dzisiejszych czasach nie żyję celowo. Noszę Seiko, zegarek, który przypomina mi o mojej przeciętności, ale także daje nadzieję na mój potencjał. Gdybym tylko był człowiekiem, który bez wysiłku był doskonały. Jestem tylko pasażerem upływu czasu. Nie żałuję. Za każdym razem, gdy patrzę na zegarek, myśl, że utrzymuję bieg czasu, odświeża mnie jak wschód słońca. Wpatruję się w bijące serce i napełnia mnie ono dziecięcym zachwytem, ​​cudem, o którym myślałem, że już dawno go straciłem. Długie spojrzenia napełniają mnie melancholią utraty młodości, sprawiając, że zastanawiam się, ile warte jest moje życie? Tykająca sekunda jak dobry przyjaciel odpowiada: Nic.

Absurdalność istnienia jest jego prawdziwym pięknem. Tymczasowość czasu jest jego prawdziwym urokiem. Nie mam wieczności i wszystko, co robię, nie ma znaczenia za tysiąc lat. Co więc mam zrobić z tym skończonym czasem, który pożyczyłem od śmierci? Zegarek mówi: zaakceptuj swój los i stwórz go tak, jak chcesz. Wszystko zostanie utracone w czasie, w tym najlepiej zachowane zegarki. Dlaczego więc nie skorzystać z tej chwili, aby docenić dźwięk tykania sekundnika. Następnie wykorzystaj następną chwilę, aby czas płynął w pożądanym kierunku.

Mój zepsuty Timex, moja zagubiona Sonata, HMT, którego chcę, żeby nikt, kto go posiada, nigdy nie sprzedał, Nomosy, które kupię, by uczcić to, kim chcę być teraz, Rolex, który otrzymam w prezencie, Cartier I Podaruję mojej ukochanej, Omegę, którą zużyję, mój następny G-Shock, Lange, którą założę, patrząc po raz ostatni na księżyc, Próbki, które podaruję moim przyjaciołom, wszystko będzie pyłem dzień. Ale umrę wiedząc, że czas nie był dla mnie do zatrzymania dla siebie, tylko do kochania na odległość. Skończoność upokarza mnie i daje powód, by iść dalej. Doceniam to.