Odtwórz, wstrzymaj, powtórz

Feb 11 2023

Mogłem pomóc mojemu przyjacielowi Jamesowi na początku tego roku w specjalnym projekcie. Uderzał w ścianę z osobistą historią, którą próbował napisać.

Mogłem pomóc mojemu przyjacielowi Jamesowi na początku tego roku w specjalnym projekcie. Uderzał w ścianę z osobistą historią, którą próbował napisać. Próbując mu pomóc, nieumyślnie mnie obudził, umożliwiając mi dokonanie najbardziej transformacyjnego postępu, jakiego jeszcze nie osiągnąłem w walce z zaburzeniem lękowym.

Ten ma wiele ruchomych części, więc zobaczę, czy uda mi się go zatrzymać na torach. Trzymaj się blisko, może być wyboista.

************************************************** ****************

Jak tylko zaczyna się czerwiec, już czuję narastającą nerwową energię.

28 czerwca to dla mnie pamiętny dzień. W 2014 roku był to dzień, w którym mój umysł się załamał. Uszkodzenia były tak poważne, że objawiały się w sposób fizyczny, zarówno ciężkimi, niekończącymi się atakami paniki, jak i nawracającymi pokrzywkami, które trwały przez dwa miesiące.

O tej porze roku moje ciało czuje, że nadchodzi, zanim jeszcze zdążę spojrzeć na kalendarz. Chociaż czerwiec powinien być miesiącem wolności (skończyłem uczyć, kiedy dzieci są jeszcze w szkole), zamiast tego przez ostatnie osiem lat przygotowywałem się do wejścia na arenę i walki ze smokiem.

To prawda, na pewno czuję pozytywne przesunięcie energii i cały czas staję się silniejszy. Wiem, z czym mam do czynienia i wiem, do czego jestem zdolna, ale to nie sprawia, że ciosy mniej bolą. Sprowadziłem teraz walkę do nauki, obliczonej i szybkiej. Ale każda porażka jest przypomnieniem, że to jeszcze nie koniec.

W tym roku jestem inny. Jestem gotowy. "Jeśli nie teraz to kiedy?" mówi Incubus.

Chcę uśpić tego smoka na dobre. Nigdy więcej strachu. „Nie zasłaniaj oczu, już czas”.

************************************************** ****************

W zeszłym tygodniu miałem atak paniki podczas jazdy. To był mój pierwszy od prawie czterech miesięcy. Już od kilku dni czułem nadchodzącą burzę, ale starałem się ją powstrzymać. Fala zalała moje ciało tak szybko, że ledwie zdążyłem określić jej pochodzenie. Moje lewe ramię zdrętwiało i złapałem się na tym, że wstrzymuję oddech.

Sygnał do mojego mózgu — uduszenie, wylew, nie mogę oddychać. Coś jest bardzo nie tak. To jest nagły przypadek medyczny.

Można by pomyśleć, że po ośmiu latach tego gówna udowodniłbym sobie, że każde fizyczne odczucie odbiegające od normy nie wskazuje na nagły wypadek medyczny, ale tutaj znowu kontynuowałem kopanie rowu.

Zjechałem samochodem na pobocze i na najbliższy parking, doskonale świadomy tego, co się dzieje. Moja mama była w trakcie tyrady na jakiś wyzwalający temat, a jej słowa po prostu zlały się w niesłyszalne mamrotanie. Przestała mówić i spojrzała na mnie, wyraźnie zaniepokojona. Wysiadłem z samochodu.

Ręce do góry. Potrząśnij nimi. Ręce na dół. Chodzić. Oddychać.

JA oddychałem. BYŁO W porządku.

Odtwórz, wstrzymaj, powtórz.

Mój umysł zna tę grę — wszystko jest w porządku. Ale moje ciało ma inny pomysł. Chce walczyć — umierasz.

Minie kilka minut. Mama proponuje, że poprowadzi, czego stanowczo odmawiam. Nic mi nie jest. BĘDĘ jechał. Umysł ponad materią. To się już nie dzieje. To już nie niszczy mojego życia. A więc wsiadam i wracamy do domu.

Byłem wkurzony. Zawsze jestem, kiedy to się dzieje. To delikatna mieszanka złości i smutku. Wiem, że powinienem traktować siebie z życzliwością i współczuciem, które oferuję innym, ale traktuję to jako osobistą porażkę, której nie można zaakceptować. Nie skupiam się na tym, że udało mi się wyrwać z paniki w rekordowym czasie lub że udało mi się nie wpaść do króliczej nory „co by było, gdyby”. Jedyne, co przychodzi mi do głowy, to dlaczego? Dlaczego to się wciąż dzieje? I czy to się kiedyś zatrzyma?

************************************************** ****************

Przez następny tydzień siedziałam w sali badań lekarskich czekając na wizytę koordynatora transplantologii. Czułem, jak mój niepokój znów się wzmaga. To był wielki dzień. Spotkałem się z zespołem lekarzy, aby sprawdzić, czy kwalifikuję się do oddania nerki mojemu kuzynowi, który ma czynną niewydolność nerek.

Zrozumiałe, że miałem dużo na głowie, więc bycie niespokojnym w tej chwili nie jest strasznie zaskakujące. Wiadomo również, że mam ciężki zespół białego fartucha, pomimo pracy w medycynie przez ostatnie 17 lat, więc to nie pomogło mojej sprawie. Im więcej wiesz…

Za każdym razem, gdy próbują mi zmierzyć parametry życiowe w gabinecie lekarskim, moje ciśnienie krwi i puls są powalające. Spodziewałem się, że tak będzie również w tym przypadku, ale test po teście wrócił do normy. Położyłem się na stole do mojego EKG. W tym momencie wyperswadowałem sobie już dwa ataki paniki tego ranka. Byłem dumny. Ale tylko dlatego, że mówisz sobie o ataku paniki, nie oznacza to, że energia po prostu zanika.

Wiele razy pchnięcie ich w dół kończy się jeszcze większą nieoczekiwaną eksplozją, kiedy to nastąpi. Coś w rodzaju potrząsania butelką z napojem podczas rozładowywania zakupów, by później zostać zaskoczonym, gdy spryskuje ci twarz, gdy otwierasz nakrętkę.

Jest tam, kręci się, musi mieć gdzie pójść.

Kiedy przypinali elektrody do mojego ciała, poczułem pośpiech. Oto nadchodzi. Tym razem postanowiłam spróbować czegoś nowego. Wpatrując się przede mnie, jakby nikogo innego nie było w pokoju, nagle zatraciłem się w intensywnej wizualizacji. Uwolniłem całą energię z mojego ciała. Kiedy skupiłem się na obrazie, który wygenerowałem, moje ciało rozluźniło się i poczułem niesamowity spokój. Reszta wizyty przebiegła bez kolejnej usterki. Znalazłem spokój. Mój atak paniki został zatrzymany na swoim torze. To był dowód moich postępów. Może w końcu uda mi się pokonać to coś.

************************************************** ****************

W 2014 roku, kiedy po raz pierwszy zacząłem pracować nad swoim procesem uzdrawiania, polegałem na terapii poznawczo-behawioralnej, aby przejść przez pierwsze kilka miesięcy. Ta technika pomogła mi uratować życie. (Jeśli jesteś zainteresowany, jest więcej na ten temat w moich innych pismach .) Krótko mówiąc, mój terapeuta kazał mi zagłębić się w moje lęki, w większości związane z tanatofobią lub strachem przed śmiercią. Kiedy znieczuliłem się na te idee, zacząłem odczuwać pewną ulgę. W maju 2015 roku byłem w lepszym miejscu. Robiłem wyraźne postępy. Szanse, że umrę i zostawię dziecko, były niewielkie. Byłem młody i zdrowy. Takie rzeczy nie biorą się znikąd.

Wskaż Candice.

Nagle mój koszmar stał się rzeczywistością. Nie moja rzeczywistość, ale dla Jamesa. Jego żona, Candice, zmarła w wieku 38 lat, zostawiając córki. Przez rok przekonywałam samą siebie, że takie rzeczy nie istnieją. Jednak zwróciłem się do jednego z moich najdroższych przyjaciół, aby spróbować zaoferować mu miłość i wsparcie, ponieważ stanął przed tym, czego najbardziej się obawiałem.

Psychiczna porażka była głęboka. Chociaż nie miałem fizycznego związku z tą sytuacją ani z Candice, wpłynęło to na mnie bardziej, niż zdawałem sobie wtedy sprawę. Wróciłem do trybu paniki.

************************************************** ****************

Kilka miesięcy temu podjęliśmy decyzję o podróży do Tennessee, które jest miejscem spoczynku Candice. Moi rodzice rozmawiali o możliwościach inwestowania w nieruchomości. Szukali nowego miejsca do podróżowania i potencjalnego zakupu ziemi. Moja mama wspomniała o Tennessee, a po niedawnym ponownym nawiązaniu kontaktu z Jamesem i usłyszeniu, jak wyśpiewuje chwałę swojej ziemi, chciałam zobaczyć, o co w tym wszystkim chodzi.

Kiedy po raz pierwszy planowaliśmy podróż, nie zwracałem zbytniej uwagi na daty. Mieliśmy tylko wąskie okno na podróż, ponieważ dzieci były w szkole, a moi rodzice spędzają wakacje w New Hampshire. Patrząc na kalendarz, tydzień 26 czerwca wydawał się jedynym czasem, w którym mogliśmy skoordynować nasze plany. Bilety lotnicze były zarezerwowane.

Kiedy zaczęliśmy planować pewne działania, po raz pierwszy zauważyłem, że będę w Tennessee 28 czerwca tego roku. To było małe zwycięstwo, że nie rozpoznałem daty od razu planując wyjazd. Ale kiedy już to zrobiłem, nie mogłem zignorować okoliczności.

James i ja przyjaźniliśmy się korespondencyjnie, odkąd skończyłem 14 lat. Zna mnie najlepiej z moich pisemnych słów. Kiedy ostatnio skontaktowałem się z nim po tym, jak przeszedł przez kolejne niewiarygodne wyzwanie, które zmusiło go do podążania nową ścieżką kariery, powiedziałem mu, jak bardzo jestem dumny, że ma głos, by opowiedzieć swoją historię. Nie wiedziałem wtedy, że pomoże mi znaleźć głos, aby opowiedzieć własną historię. Kawałek po kawałku, w tych krótkich esejach, które udostępniam za pośrednictwem medium.

Kiedy wspominaliśmy o pisaniu, byłem zdumiony, jak mogłem wytrzymać tyle lat bez przelewania myśli na papier. To był sposób, w jaki nadawałem sens mojemu życiu przez tyle lat, że nie mogę zrozumieć, dlaczego odłożyłem pióro? Ale dzięki jego zachęcie i wsparciu znów zacząłem pisać. Dzięki tym kawałkom odkryłem rzeczy, które mnie zmieniły. Wykopałem te pudła w piwnicy, które trzeba było odkurzyć i przeorganizować. Pozbyłem się tego, co już mi nie służyło. Wdzięczność zastąpiła urazę.

W czerwcu tego roku minie osiem lat odkąd zdiagnozowano u mnie GAD. Zataczam pełne koło. W tym roku mam nadzieję, że wreszcie położę kres temu dramatowi.

Uznałem, że wizyta na grobie Candice będzie symbolicznym zamknięciem tego rozdziału. Ten akt to coś więcej niż tylko okazanie szacunku. To był dla mnie sposób na uwolnienie się od lęków i pójście naprzód ze swoim życiem.

Teraz wiem, że Candice jest wolna. Teraz wiem, że JESTEM wolny.

James i jego dziewczyny są kochani i dobrze prosperują. Znalazł żonę, która heroicznie wzięła na siebie odpowiedzialność pomocy im w postawieniu ich na nogi.

Ta historia nie musi już wzbudzać strachu i niepokoju. To opowieść o pokonywaniu. To opowieść o znajdowaniu celu poprzez życiowe wyzwania i trudności. To historia otoczona miłością.

************************************************** ****************

Nie będzie magicznego lekarstwa na mój niepokój. To zawsze będzie we mnie żyło w taki czy inny sposób. Nadal będą chwile, które wyjaśnią, że jeszcze nie całkiem wyszedłem z lasu. Podróż przez tę transformację dała mi wgląd, podkreślając ścieżkę, którą muszę przebyć.

Nie boję się już śmierci. Bardziej martwię się regresem i brakiem szansy na życie, z którego jestem dumny.

Chcę iść do przodu. Jestem gotów skupić się na tym, aby każdy dzień był lepszy od poprzedniego.

Jeden dzień na raz, to jest mój cel. Wystarczy jedna mała rzecz każdego dnia.

Jak na razie działa. Tworzę nowy świat. Świat, o którym nigdy bym nie pomyślał, że mógłby dla mnie istnieć. Nie ma fizycznego daru, który mógłby zastąpić miłość, która wypełnia moje dni. Im więcej daję, tym bardziej odbija się to na mnie.