Sceny z podróży

Mar 26 2023

Dla moich wspaniałych towarzyszy podróży — wiecie kim jesteście! Ten post prawdopodobnie odbije się echem w dwóch grupach ludzi: jednej, która była częścią wycieczki, i drugiej, tych, którzy są nałogowymi podsłuchiwaczami. Najlepsze historie słyszę podczas podróży.

Dla moich wspaniałych towarzyszy podróży — wiecie kim jesteście!

Ten post prawdopodobnie odbije się echem w dwóch grupach ludzi: jednej, która była częścią wycieczki, i drugiej, tych, którzy są nałogowymi podsłuchiwaczami. Najlepsze historie słyszę podczas podróży. Daleko od ich zwykłych miejsc, pewne oczekiwania zawieszone, czas i przestrzeń stają się czasem nieistotne dla podróżników. Daje to mieszankę obaw, palącej szczerości, żartów, z których nikt inny by się nie śmiał, poczucia koleżeństwa i wzajemnego szacunku — a jeśli wszyscy są sympatyczni, żaden Władca Muchkonflikty. Może to być mało dramatyczne, ponieważ niektóre historie mogą być zbyt osobiste, aby o nich pisać, nieistotne dla ogółu odbiorców lub znaczące tylko w momencie, gdy się rozwijają, ale piszę to ze względu na pamięć. Piszę tak, że kiedy będę stary i siwy (er), będę miał podpowiedzi dla mojej zanikającej pamięci. Niektóre rodzaje nostalgii są w porządku, aby sobie pozwolić.

Mam trzy główne wspomnienia z tej podróży: przejażdżki samochodem na tylnym siedzeniu przez miasta, w których dorastałem, paneer i rozmowy, które przebiegały od A do B do Z z płynnością, z którą mechanik Bernoulli miałby trudności. Ta podróż miała też wszystkie elementy dobrego dramatu: bliskie telefony na lotnisku, gorączkowa pogoń za pożegnaniami, oszust, tajemnicza choroba, zderzenie cywilizacji. Były konie, wielbłądy i słonie, wbrew temu, w co chcielibyśmy wierzyć odwiedzającym nas obcokrajowcom. Tylko zaklinacz węży się nie pojawił. Połączenie tego wszystkiego razem dało dużo ciepła, ze starych i nowych związków.

Jest rynek

Jak możesz być w indyjskim mieście lub miasteczku bez wpadnięcia na rynek? Widoki, dźwięki i zapachy indyjskich rynków są niezrównane. Znajdujemy innowacyjne sposoby dogadywania się, oszczędzania miejsca i maksymalnego wykorzystania ograniczonych możliwości. Jak inaczej wyjaśniłbyś wspólne kliniki dentystyczne i okulistyczne na obrzeżach Gurgaon?

Brakowało mi podróży drogowych i kolejowych. Brakowało mi patrzenia przez okno na zielone pola, gry w siatkówkę i krykieta na maidaanach oraz niekończące się rzędy sklepów sprzedających wszystko, od plastikowych zabawek po artefakty z muszli. Niektóre sceny są prosto z RK Narayana — mężczyzna siedzi przy ladzie swojej herbaciarni, pilnując stosów pakodas i słodyczy, podczas gdy inny siedzi na ławce na zewnątrz i prowadzi codzienną rozmowę. Do sprzedawcy wody kokosowej koza nonszalancko podchodzi, by pożreć biały kremowy środek wyrzuconych łupin orzecha kokosowego. Współistniejemy.

W pobliżu Bhubaneswar jaskrawo pomalowane domy ogłaszają śluby w skomplikowanych wzorach na ścianach. Tylu nowożeńców w świeżo pomalowanych domach, na jaskrawy róż, żółć i zieleń. Mężczyzna siedzi z powagą obserwując stawy rybne przy swoim domu; kobieta zapala o zmierzchu lampy naftowe, starannie osłaniając je przed bryzą na tarasie. Rumieniec zachodzącego słońca ustępuje miejsca błękitnemu zmierzchowi, a na drogach zaczynają pojawiać się światła. To są sceny, które można zobaczyć i podziwiać z okna pociągu, być ciekawym, gdy mija się miasta, których nazw nigdy nie słyszałeś, zastanawiając się nad życiem ludzi, których nigdy nie znasz.

Są też targowiska — rzędy sklepów, które pakują wszystko, czego możesz potrzebować, na pomieszczenie pełne półek. Czipsy, czekolada, chai w kulhadzie, haftowana torba, szalik – na co masz dziś ochotę? W witrynach sklepowych znajdują się centra coachingowe, które zapraszają chętnych do przygotowania się do egzaminów wstępnych na inżynierię, medycynę lub obronę, nauki angielskiego, nauczenia się czegoś, co wprowadzi ich do rzadkich kręgów dużych miast, do których chcą się przenieść, lub po prostu zapewnią, że będą mieć za co żyć. Ucz się, ponieważ wszyscy wokół nich to robią. Pojawia się kilka bibliotek, prawdopodobnie w celu obsługi uczniów przygotowujących się do tych egzaminów.

Po to są księgarnie. Kupujemy wiele książek, dokonując szybkich wyborów, ponieważ czas jest ograniczony. Powrót do domu z książkami, na które mam mało miejsca, jest zarówno satysfakcjonujący, jak i niepokojący. Na końcu wpisu znajdziesz listę niektórych kupionych lub omówionych książek.

Paneer

Do każdego posiłku jest paneer. Tandoori, zanurzone w methi malai, duszone z papryką, pieczone w mieszance przypraw; wszystkie nazwane inaczej, ale zasadniczo takie same, co wywołało dyskusję na temat tego memu . Kiedy skrupulatnie wyjaśniliśmy mem obcokrajowcom w grupie z serią zdjęć ślubnych celebrytów, a następnie kompozytem, nie byliśmy pewni, jak bardzo rezonuje z nimi.

Następnego dnia, spacerując po miejscu dziedzictwa, zatrzymała nas ekipa kręcąca reklamę Rajasthan Tourism. Stojąc z boku, zostaliśmy zachwyceni spektaklem mężczyzny galopującego przez dziedziniec z kobietą na plecach (mam nadzieję, że w reklamie wygląda to lepiej niż w rzeczywistości). Kilka sekund galopującego strzału z drona i gotowe. Ekipa rozproszyła się tylko po to, by przegrupować się, by nakręcić kolejną scenę lub tę samą scenę, nigdy się nie dowiemy. Najbardziej zafascynowało nas zapotrzebowanie na zagranicznego aktora do tej reklamy, a podczas dyskusji nad tym pojawił się jeszcze jeden ważny punkt. „To paneerowa sukienka!” wykrzyknął jeden z grupy, ciesząc się z niewątpliwego sukcesu indyjskich mechanizmów miękkiej siły.

I miał rację. Bez cekinów, bez lehengi, ale była to paneerowa sukienka w standardowej pastelowej odmianie. Piękny kolor, ale taki, który widzieliśmy kilka razy na aktorach i modelach. Termin „paneer dress” na stałe zagościł w naszym modowym leksykonie.

Było też dużo nabiału w formach innych niż paneer. Rasmalai, rasogolla (z dodatkowymi debatami na temat pochodzenia), sandesh, rabri, kheer kadam, chhena poda i tak dalej. Żaden z nich nie był jednak tak wszechobecny jak paneer.

Rozmowy

Spędzając razem praktycznie cały dzień, od śniadania do deseru, mieliśmy okazję do wielu rozmów, od ogólnych do poważnych przemyśleń na temat tego, gdzie jesteśmy, dlaczego jesteśmy tacy, jacy jesteśmy. Rozmawialiśmy o pracy, polityce, społeczeństwie, technologii, książkach, rodzinie i rzeczach, o których ludzie rozmawiają, gdy znajdują się w towarzystwie ludzi, których znają i ludzi, których poznają. Radości interakcji społecznych ujawniały się po długim okresie wewnętrznych monologów lub rozmów w rodzinie.

Były też rozmowy osobiste — o przyjaźni, samotności, wyobcowaniu, żałobie, zdrowiu psychicznym i samotności. Śmialiśmy się i płakaliśmy, otwieraliśmy się, ponieważ nie mogliśmy przez wirtualne rozmowy. Od czasu do czasu obnażaliśmy się, nie obawiając się osądu ani odwetu. Byliśmy bezpieczni.

W połowie podróży straciłem głos. Pogoda zmieniała się od gorącej do wilgotnej, zimnej i gorącej, a zanieczyszczenia też nie pomagały. Obudziłem się pewnego ranka z moimi strunami głosowymi odmawiającymi pracy; Początkowy niepokój szybko minął i spędziłem prawie trzy dni komunikując się z moją grupą za pośrednictwem Google Keep i WhatsApp. Zaczęło mi to działać na nerwy trzeciego dnia, ale tak naprawdę nie mogłem wiele zrobić poza cierpliwością. W tym momencie prawie zapomniałem, jak ćwiczyć struny głosowe. W końcu, podczas rozmowy z G., pchałem się, chrypiałem i walczyłem, aż mój głos powrócił, choć tak ochrypły, jakby został starannie zachowany w lodzie. Moi towarzysze nie stracili do mnie cierpliwości, ale przyjęli moje nowe wyzwanie z wielką życzliwością, na zmianę będąc moim głosem, w obliczu moich strasznych umiejętności szarady.

Dramatyczne pożegnania

Kto nie lubi dobrego pożegnania na lotnisku? Gotowi do wyjścia, postanowiliśmy podzielić się na dwie pary, a niektóre zadania trwały dłużej, niż się spodziewaliśmy. My kicnęliśmy dognać na aeroporcie powiedzieć nasze do widzenia. Zrobiliśmy to, ale nie bez utknięcia w serpentynach kolejek bezpieczeństwa. Był też wgnieciony laptop, skonfiskowana torba i ostatnie wezwanie do wejścia na pokład. To była scena prosto z powieści lub filmu — i gdy personel zaczął błagać naszych przyjaciół o wejście na pokład samolotu, zamknęliśmy nasz mały krąg.

Ale na tym się nie skończyło. Ostatni z wielu do podziału, R. i ja spędziliśmy swój własny uroczysty moment na innym lotnisku, z którego mieliśmy loty łączone - dopóki nie weszła prosto w filar, gdy odwróciła się, by pomachać po raz ostatni. Mężczyzna obok niej próbował ukryć uśmiech, ale mu się nie udało. Próbowaliśmy się nie zaśmiać i ponieśliśmy porażkę. Jestem pewien, że pasażerowie w naszych kolejkach mieli nadzieję, że nie będą musieli siedzieć obok nas.

***

Tylko trochę zostało tu powiedziane. Są rzeczy, o których nie mogę mówić bez zgody, i rzeczy, o których nie chcę mówić, ponieważ są święte dla chwil, w których zostały wypowiedziane. Ale na koniec chcę bardzo podziękować piękni ludzie, z którymi podróżowałem: sprawiliście, że ta podróż była wyjątkowa i wiem, że będziemy o tym rozmawiać przez wiele lat!