Na granicy moich ostatnich komentarzy, moi zawodnicy i ja ustaliliśmy dla siebie test czasowy , czas powinien zdecydować, kto ma jakiś sens. I… Soledar jest obecnie podbity przez Rosję w około 80%-100% , a postępy wciąż trwają .

Nie mogę zaprzeczyć, że fajnie jest patrzeć, jak ludzie z uprzedzeniami konfrontują się z jakąś rzeczywistością. Wpis w dzienniku sprzed pięciu dni wzywa do odważnego oporu i tego, jak ten postęp jest posunięciem propagandowym (i nie zaprzeczam żadnemu z nich), ale tak bardzo, jak redakcja chciałaby, nie mogli zaprzeczyć rzeczywistości postępu, podczas gdy niektórzy jakiś czas temu mówiono o ogromnych niepowstrzymanych postępach z drugiej strony.

Czego oczekiwać?

Chociaż jest to poniekąd podbój taktyczny , w kwestiach strategicznych nie jest decydujący, to przecież małe miasteczko . Ale był to duży postęp liczbowy, który rzeczywiście napotkał duży opór liczbowy i to jest najważniejsze. Błagam więc moich rywali o odpowiedź, bo jeśli Ukraina robiła duże, znaczące postępy, to jak mogą się teraz wycofywać?

Gdyby nie posuwali się naprzód, ale stali w miejscu, można by argumentować, że reorganizują się i tak dalej; w rzeczywistości obie strony robiły to już wiele razy, ale wycofanie się w regionie, który (choć moim zdaniem nie jest strategiczny) ma względne znaczenie taktyczne, pokazuje, że sprawy nie toczą się tak rajsko, jak niektórzy mogą sądzić .

Notatka

Tym nieco sarkastycznym komentarzem ani nie chwalę rosyjskich żołnierzy, ani nie atakuję ukraińskich, jeśli moje obecne słowa nie wystarczą, weźmy mój artykuł „Slavic Resilience”:

W rzeczywistości stoję na jasnej pozycji: gdyby ludzie mniej kierowali się emocjami (a niektórzy nawet kłamstwami), można by uniknąć części rozlewu krwi spowodowanego ignorancją i złudzeniem , złudzeniem samego siebie , że z obu stron (to tylko zdarza się, że Zachód robi to zdecydowanie częściej).

Dziękuję za poświęcony czas, pamiętaj, aby przekazać mi swoje opinie z szacunkiem i życzę sobie wspaniałego dnia! Zobacz więcej w The Seeker .