Chcesz być nastoletnim ojcem?
Odpowiedzi
Nie bardzo. Jeśli mam dzieci, chcę je mieć później, ale jako nastolatek nie możesz ich właściwie zapewnić. Nie ukończyłeś szkoły średniej, prawdopodobnie nie miałeś pracy, a gdybyś to zrobił, byłoby to podczas wakacji lub czegoś takiego. Ledwo mogę teraz utrzymać się przy życiu, nastolatku, a to mieszkam w moim domu rodzinnym i mam zapewnione wszystko, jak mam utrzymać przy życiu inną osobę? Chciałbym dzieci, ale zdecydowanie chcę poczekać, aż będę mógł odpowiednio się nimi zająć i zapewnić im wszystko, co powinni mieć.
Zawsze traktowałem moją córkę z szacunkiem i życzliwością. Zanim była nastolatką, przestałem kupować zabawki i zostawiłem te zakupy jej dziadkom lub mamie. Zacząłem kupować jej narzędzia i uczyć, jak ich używać. Zachęciłem ją do kobiecości, a także zaradności w umiejętnościach życiowych. Nauczyłem ją, jak zmienić oponę, a także innych tego typu umiejętności. Zabierałem ją do kościoła i demonstrowałem najlepiej jak potrafiłem odkupieńczą miłość Boga.
Miałem szczęście z moją córką, ponieważ zawsze wydawała się mieć pokręconą głowę i chociaż zwykle ją rozpieszczałem, nigdy nie pozwoliła, by uderzyło jej to do głowy i zrobiło z niej divę lub bachora. Myślę, że była na tyle mądra, by spojrzeć na swoich dwóch starszych braci i uczyć się na ich błędach.
Kiedy była na pierwszym roku, mieliśmy szczęście towarzyszyć grupie Przyjaciół (kwakrów) w wyjazdach misyjnych do Meksyku, gdzie budowaliśmy domy, kościoły i miłość do innej kultury oraz ideę niesienia Dobrej Nowiny biednym, zaniedbanym i opuszczeni ludzie z przygranicznego miasteczka niedaleko Yumy.
Szukałem okazji, by ją zadowolić i być z nią. Postanowiłem, że podczas jej późniejszych lat nastoletnich zabiorę ją na kolację, a potem do kina lub na spacer po centrum handlowym. Oglądaliśmy bibeloty w sklepie, może kupiliśmy jej jeden, a także kupiliśmy koktajl mleczny lub precel. (Czy lubię centra handlowe? Nie, ale kiedy z nią byłem, lubiłem centra handlowe.)
Mogłem jej przekazać, że jej dobro jest dla mnie najważniejsze, a kiedy poprosiła mnie, żeby coś zrobiła, szukałem okazji, by powiedzieć „tak”.
Oto kilka przykładów:
Przez dwa lata była zafascynowana chrześcijańskim punk rockiem. Kiedy wyjaśnia, o co chodzi, osądzam, mimo że mój dorosły umysł mówił: CO DO CHOLERY????? Zapytała, czy mogłaby pójść na trzydniowy koncert o nazwie TOMFEST, który odbył się w rejonie Columbia Gorge na wschód od Portland. Powiedziałem, że może pojechać z przyjaciółką, jeśli ja też pojadę i zorganizuję bazę dla niej i jej przyjaciół na polu koncertowym. Robiliśmy to dwa lata z rzędu i była to edukacja dla tego Baby Boomera w innym świecie, innej kulturze. Na szczęście jej gust muzyczny ewoluował i teraz jej zainteresowania są bardziej łagodne.
Innym razem poprosiła, żebym pojechała do miasta oddalonego o 40 mil z przyjaciółmi, których ledwo znałam, na wieczorny koncert. (Nie Punk Rock) Czułem się nieswojo i powiedziałem, że nie jestem pewien, czy mi to odpowiada. Po cichu poszła do swojego pokoju i po 30 minutach wróciła z 9 powodami, dla których powinienem rozważyć wypuszczenie jej na piśmie. Byłem zdumiony i powiedziałem, pozwól mi to obejrzeć, a następnie podzieliłem się tym z żoną w całkowitym zdumieniu. Były dobrze przemyślane i pozwoliliśmy jej odejść i była to z naszego punktu widzenia niczym nie wyróżniająca się podróż.
Teraz ma 35 lat i jest najciekawszą kobietą, jaką znam. (Jej mama też jest taka jak ona.) Najlepszym komplementem, jaki jej dorosła osoba kiedykolwiek mi dała, było: „Hej, tato, rodzice większości moich przyjaciół są przerażający lub nieodpowiedni, ale ty i mama nadal jesteście jednymi z najbardziej przyzwoitych i miłych rodziców, jakich znam, nigdy mnie nie zawstydzasz.