Co cię zmieniło? Jak?
Odpowiedzi
Przeprowadzka mnie zmieniła.
Mieszkałem w dużym mieście, miałem wielu przyjaciół i dobrą pracę jak na swój wiek, ale niewystarczającą na karierę. Byłem zbyt przywiązany do moich przyjaciół, a niektórzy z nich wpadali w duże kłopoty czasowe, które zaczęły wpływać na mnie, kiedy byłem z nimi. Zajmowali się handlem narkotykami i gangami. Nigdy nie sprzedawałem narkotyków ani nie należałem do gangów, ale przebywanie w ich towarzystwie kojarzyło mi się z tego typu zachowaniami wobec niektórych osób, które znamy, a także policji. Byłem złapany między byciem lojalnym wobec nich a byciem normalną osobą.
Nigdy nie byłem wzorowym uczniem, opuszczałem zajęcia i musiałem poprawiać prawie wszystkie zajęcia w ostatniej klasie, aby uzyskać dyplom ukończenia szkoły średniej. Robiłem to przez wiele prób i głównie po to, by zadowolić moich rodziców.
Miałem dość spędzania czasu z wichrzycielami, obecności policji, kiedy tylko z nimi wychodziłem, dość pracy, która miała bardzo niski pułap, ale przede wszystkim….
BYŁAM TAK CHORA próbowania wszystkiego i ponoszenia porażek, ponieważ nigdy w życiu nie poświęciłam się czemukolwiek w 100%.
Postanowiłam, że zmienię swoje życie, przeprowadzę się i pójdę na pierwszą uczelnię, która mnie przyjmie. Znalazłem szkołę w zachodniej Kanadzie, która pozwoliła mi dostać się do programu brydżowego. Ten program obejmował mniej więcej zajęcia w szkole średniej i jeśli zdałeś, mogłeś dostać się do programu dyplomowego, a stamtąd możesz dostać się na program licencjacki.
Złożyłem sobie obietnicę. Powiedziałam, że będę chodzić na wszystkie zajęcia, uczyć się do każdego sprawdzianu i robić każde zadanie. Jeśli mi się nie uda, nie nadaję się do szkoły. Jeśli zrobię dobrze, będę kontynuował.
Kiedy spróbowałem, stało się coś niesamowitego.
Zaskoczyłem się największą rzeczą, o której nigdy nie wiedziałem. Byłem mądry… jak naprawdę mądry.
Wiem, że myślisz, że byłbym głupi, gdybym tego nie wiedział, ale byłem tak zajęty byciem fajnym facetem i gówno mnie to obchodziło, że nigdy nie pozwoliłem zabłysnąć moim prawdziwym umiejętnościom. Byłem prostym studentem aż do uzyskania tytułu licencjata z wyróżnieniem.
Nie mogłem w to uwierzyć, byłem kujonem i kochałem szkołę. Uwielbiałem się uczyć. Kochałem moich nauczycieli. Uwielbiam projekty i testy i uwielbiałem dobrze sobie z nimi radzić.
Ten sukces był kontynuowany w mojej karierze.
Skończyło się na tym, że przeprowadziłem się z powrotem do miasta, które opuściłem i martwiłem się. Nie chciałem wracać do starych nawyków i spotykać się ponownie ze starymi przyjaciółmi. Odległość i czas pozwoliły mi na wystarczająco dużo czasu, aby dowiedzieć się, kim naprawdę jestem i nie pozwoliłem sobie nawet zbliżyć się do nikogo, z kim nie chciałem być w pobliżu. Wspaniale było wrócić i cieszyć się nowym mną w mieście, które kochałem.
Jedyną zaletą mojego starego ja, wraz z moim nowym ja, było to, że miałem spryt uliczny. W życiu i biznesie uważam, że przyniosło mi to korzyści. Wiedziałem, jak identyfikować podejrzanych ludzi i podejrzane zachowania na podstawie najmniejszych wskazówek w bardzo krótkim czasie, ponieważ nie byłem tylko mądrym naukowcem. Nie twierdzę, że dotyczy to wszystkich naukowców, ale wierzę, że jest to jedyna pozytywna cecha mojego poprzedniego życia.
Jedyną osobą, która wierzyła we mnie, nawet gdy byłem idiotą ze 100% pewnością, był mój tata. Nigdy nie pozwolił, aby moje czyny decydowały o tym, kim jestem i zawsze wiedział, jaka jestem mądra. Nigdy mu nie wierzyłem, dopóki nie spróbowałem i wszystko, co robię i wszystko, co robiłem, robiłem to dla niego.
Wiele rzeczy mnie zmieniło. Kiedyś przeczytałem cytat pisarza Denisa Waitleya, który powiedział:
„Musisz powitać zmianę jako regułę, ale nie jako swojego władcę”.
Zmiana polega na tym, jak ewoluujesz jako osoba, ale zmiana pozostawia również wiele naprawdę pięknych doświadczeń, ludzi i wspomnień.
Kiedyś nienawidziłem zmian. Nienawidziłem życia i świata za to, że łączył mnie z ludźmi, którzy nie trzymają się… Którzy NIE MOGĄ zostać. Inni ludzie też się zmieniają, a te zmiany często prowadzą ich w kierunku, który na dobre usuwa ich z mojego życia. Zmiana może być okrutna.
Ale ludzie, którzy walczą ze zmianami, walczą z wrogiem bez duszy i słabości. To walka, której nie można wygrać.
Mamy więc pierwszy przykład tego, jak się zmieniłem. Przyszedłem zaakceptować, a nawet nie mogę się doczekać, jak zmieni się życie.
Przypisuję ten sposób myślenia kilku czynnikom, między innymi po prostu dorastaniu. Zmiana boli mniej, gdy doświadczasz jej więcej.
Innym dużym przykładem tego, jak się zmieniłem, jest moja podróż przez duchowość. Wychowałem się jako Adwentysta Dnia Siódmego, ogólnie konserwatywna religia, która jest niezwykle odporna na zmiany. Religia mojego dzieciństwa nie była dla mnie zdrowa, a po nagłym oderwaniu się od kościoła jako młody dorosły, zacząłem szukać sensu. Poprzez medytację i poezję znalazłem drogę do zupełnie innego duchowego miejsca. Moja dzisiejsza duchowość polega w dużej mierze na eksploracji siebie i szacunku dla zawiłego piękna natury.
Nawet moja poezja się zmieniła. To, co w wieku trzynastu lat było czystą drogą do odreagowania, przekształciło się w najbardziej intymny wyraz mojej duszy. Poprawiłem się w pisaniu wierszy i zacząłem odkrywać różne style poetyckie.
Moją ostatnią zmianą była ewolucja sposobu, w jaki postrzegam college i radzę sobie z nim.
Szkoła zawsze była dla mnie bezproblemowa. Jednak przez ostatnie dwa semestry miałem do czynienia ze znacznie trudniejszą podróżą akademicką. Nie byłem na to przygotowany i po raz pierwszy w życiu oblałem zajęcia tylko dlatego, że byłem przytłoczony i nie mogłem wystarczająco szybko się przystosować.
Zmiana technik stosowanych w college'u pomogła mi odzyskać pewność siebie, a miniony semestr przebiegł znacznie sprawniej i uzyskałem znacznie lepsze oceny.
W każdym razie, świetne pytanie i dzięki za przeczytanie! :)