Dlaczego jestem tak oderwana od siebie?
Odpowiedzi
Dlaczego jestem tak oderwana od siebie?
Dziękujemy za podanie szczegółowych informacji o Twojej sytuacji.
Podczas gdy stres związany z twoją sytuacją mógł być czynnikiem przyspieszającym, myślę, że głównym problemem jest depresja. Myślę, że ponieważ istnieją podobieństwa między twoją sytuacją a tym, czego doświadczyłem w twoim wieku:
Ukończyłem liceum 3 miesiące po moich 17 urodzinach. Miałem depresję już od około 10 lat, ale pogorszyło się to w wieku 16 lat. Przeprowadziliśmy się po kraju na miesiąc przed rozpoczęciem ostatniej klasy liceum, więc byłem odizolowany społecznie w czasie, gdy nie mogłem łatwo nawiązywać przyjaźni . Rzeczy, które normalnie byłyby dla mnie łatwe pod względem akademickim, nie były, a rzeczy, które byłyby trudne, wydawały się niemożliwe. Czułam, że muszę ukrywać swoje prawdziwe emocje przed wszystkimi, naćpanie nie pomagało, nie wiedziałam, jak zwrócić się o pomoc, pedagog w szkole był bezużyteczny i obojętny, bałam się, jak zostanę napiętnowana i leczyć, jeśli przyznam się do depresji.
Utrzymywanie frontu „Jestem normalnym dzieckiem” było wyczerpujące. Albo się rozstawałem, albo byłem bardzo czujny, ale nigdy nie czułem się swobodnie we własnym ciele. Nie miałem zdania na żaden temat, bo gówno mnie to obchodziło, ale musiałbym udawać, że mam, żeby utrzymać front. Wbijałem paznokcie w kciuki lub dłonie, aby wywołać fizyczny ból, ponieważ przez większość czasu byłem odrętwiały. Ból utwierdził mnie w przekonaniu, że jeszcze żyję i że coś czuję.
Więc wracając do twojego pytania, myślę, że uczucie głębokiego odłączenia od siebie jest związane z depresją i zgadzam się z tobą, że samoleczenie pogorszyło sytuację. Mogą być też inne przyczyny.
Zapoznałem się z terminami depersonalizacja/derealizacja i wszystkie one nader pasują do mojej sytuacji, ale nie odnoszę się już do tych zaburzeń w intuicyjny sposób, jeśli to ma jakiś sens. Kiedyś mocno odnosiłem się do tych, którzy mówili o DP/DR, ale nawet ta koncepcja już mnie nie pociesza, czuję się tak odizolowany, że zaczynam mieć wrażenie, że wszystko jest daremne i chociaż wiem, że na tym polega depresja i podobne zaburzenia powinny wystarczyć, to zbyt przytłaczające, by widzieć już zasłonę nadziei, a najgorsze jest to, że nie mam energii emocjonalnej, by nawet popełnić samobójstwo. Po prostu czuję, że jestem wiecznie uwięziony w tej dziwnej mentalnej konstrukcji.
Kiedy przeczytałem powyższy akapit, pomyślałem, że wspięłeś się do swojej głowy i żyjesz w swoich myślach, ponieważ to, co czujesz, jest przytłaczające. Kiedy żyjesz w swoim umyśle, odłączyłeś się od swojego serca (emocje, doznania cielesne) i ducha (intuicja, wola).
Musisz znaleźć sposób na ponowne zjednoczenie głowy, serca i ducha. U mnie zadziałała terapia i leki.
Wiem, że wiesz, że nadszedł czas, aby uzyskać pomoc. Być może zadajesz pytania na Quora jako sposób na rozgrzanie się do pomysłu. Poradnictwo jest prawdopodobnie dostępne za pośrednictwem studenckiej służby zdrowia na Twojej uczelni, a Twój lekarz również może być pomocnym źródłem informacji. Jeśli chcesz porozmawiać z kimś, kto nie będzie oceniał, 7 Cups of Tea oferuje bezpłatne usługi online. Możesz też wysłać mi wiadomość, jeśli uważasz, że to pomoże.
Wszystkiego najlepszego dla Ciebie.
Obiecuję ci, że to tylko faza, którą musisz przeżyć. W twoim wieku przez organizm krąży koktajl potężnych hormonów. Rozwój i aktywność neuronalna ma również miejsce w twoim mózgu i wszystko to będzie bardzo intensywne do zrozumienia. Twoje stosowanie psychodelików w tym czasie jest szczególnie znaczące, ponieważ będzie zakłócać twoje myślenie i przetwarzanie w mózgu. Mózg szedł w jedną stronę, aby się ustabilizować, a ty zmusiłeś go do zmiany kierunku. To wszystko jest przytłaczające i myślę, że istnieje „wewnętrzne zderzenie w systemie”. Wszystko będzie zagmatwane i poczujesz się zdezorientowany. Bądź pewien, że twój mózg będzie pracował nad stabilizacją wszystkiego. Musi i będzie. To po prostu wymaga czasu ORAZ współpracy z Twojej strony, a NIE frustracji.
Moja rada dla ciebie to nie panikować w ogóle. To nie jest pomocne. Bardzo dobrze, że trzymasz się z dala od środków psychoaktywnych. Staraj się jak najwięcej odpoczywać i spać. Daj z siebie wszystko, jeśli chodzi o zadania lub projekty, bez popadania w frustrację lub zmartwienie. Wykonuj zadania, nawet czynności społeczne, początkowo w małych dawkach. Dzięki temu możesz pomóc swojemu mózgowi stopniowo przywrócić spokój i uporządkować natrętne myśli.
Bądź cierpliwy i nie stresuj się, bo to tylko opóźni i jeszcze bardziej zdezorientuje.