Inteligencja to przywilej

Mam dysfunkcyjny mózg. Błędnie identyfikuję swoich znajomych w centrach handlowych. Gubię drogę do domu i zapominam o prośbach moich klientów godzinę po ich złożeniu. Ktoś wrzucił mój mózg na patelnię dwie dekady temu i od tamtej pory się gotuje. Miałem wystarczająco dużo ataków, by stopić stal węglową, a moje lekarstwa zadały resztę szkód. Mam umiarkowaną ślepotę twarzy, aby dodać do mojej prawdziwej skarbnicy mózgu „*ishews*”, a większość ludzi o tym nie wie.

Nikt nie zawstydza cię za to, że potrzebujesz rampy dla wózków inwalidzkich, ponieważ ten rodzaj niepełnosprawności jest powszechnie rozumiany. Zaburzenia poznawcze są niewidoczne i często udają obojętność lub głupotę. Świat uważa te cechy za godne hańby, więc musiałem zapomnieć, bo mnie to nie obchodzi… Nie słuchałem… Mam blokadę psychiczną… Jestem po prostu głupi…

Dopiero niedawno mogłem przyznać, że moje problemy poznawcze były tak samo realne jak ślepota czy głuchota. Przez większość czasu potrafię dobrze przetwarzać informacje. Moje IQ jest tak samo przyzwoite jak iloraz inteligencji innej osoby, ale w różne dni odzwierciedlam inny wynik. Czasami jestem inteligentny. Czasami nie jestem. Przez większość dni zapominam o rzeczach minutę po tym, jak się o tym dowiem. Muszę ciągle zadawać te same pytania, ponieważ nie ma podjazdów dla wózków inwalidzkich dla osób z upośledzeniem umysłowym. Niewielu ludzi je rozumie, a jeszcze mniej jest wobec nich życzliwych.

Społeczeństwo coraz lepiej akceptuje fakt, że nie wszyscy myślimy w ten sam sposób, ale nigdy w pełni nie zrozumie, co to naprawdę oznacza. Nadal istnieją małe grupy społeczne, które zawstydzają ludzi z powodu braku sprawności intelektualnej. To policja gramatyczna, która kpi z ludzi za ich błędy ortograficzne lub panuje nad innymi w wątkach debat. Czasami nawet jestem jednym z nich. Jeśli ja zapomnę, że inteligencja jest przywilejem, o ile bardziej zapominają o tym inni?

Musimy inaczej myśleć o poznaniu. Musimy być milsi i bardziej cierpliwi. Musimy pamiętać, że nie ma do tego podjazdów dla wózków inwalidzkich, ale możemy wziąć kogoś metaforycznie za rękę i pomóc mu wejść po schodach.