Środek pustkowia # 9

Feb 15 2023

Teraz, gdy podsumowania na koniec roku są w lusterku wstecznym, harówka trwa. Początek roku był przewidywalnie powolny, więc używam tego jako pretekstu do przeprowadzenia z wami wszystkimi pytań i odpowiedzi. Nie martw się, mam tu kilka fajnych pomysłów, to tylko kwestia planowania. Wkrótce wywiady z Middle of Nowhere . Ale póki co, strzelajmy w gówno.

Co motywuje cię jako pisarza? Dlaczego ludziom brakuje umiejętności korzystania z mediów? – Pedro ( @definetly_pedro )

Widok czystej miłości do rzemiosła dodaje mi energii bardziej niż cokolwiek innego. Kiedy oglądam Heat – film o napadzie, z pewnością, ale znaczy o wiele więcej, gdy analizuję zaangażowanie postaci Pacino i De Niro – czuję się poruszony, by kochać i krytykować sztukę, którą kocham. Kiedy oglądam wywiady lub czytam fragmenty nieżyjącego już Kobe Bryanta, rozpala się mentalność mamby, którą głosił. Najtrudniejszą rzeczą jest utrzymanie motywacji; moje myśli biegną do tak wielu miejsc tak szybko, że często wędruję na Twittera lub wchodzę na YouTube. Pewnie dlatego tak często przewijam Twittera. Tysiące myśli kłębią się w mojej głowie i bardzo łatwo jest zebrać je w kawałkach.

Ludziom brakuje umiejętności korzystania z mediów, ponieważ stopień, w jakim ludzie kochają formę sztuki, jest znacznie mniejszy. Kiedy ludzie zaczęli nazywać fragmenty mediów „treścią”, było to jak uderzenie pioruna. Lepszego opisu nie było. Sztuka i media istnieją jako miniaturowe migawki rzeczy, które przypominają znajomość i pewien niejasny komfort. To wszystko jest jednorazowe, nawet jeśli nie powinno. Jeśli wszyscy ludzie są karmieni śmieciami, będą reagować na wszystko tak, jakby były to śmieci, które znają i kochają. W tym momencie nie ma potrzeby zadawania pytań.

Czy myślisz, że świat byłby lepszym miejscem, gdyby RMR wyszedł dzisiaj? - Cam ( @From804WithLove )

Może. Martwię się, że miałoby miejsce wiele takich samych błędów w zarządzaniu wytwórnią, w których garnitury próbują pokryć kilka baz dla bezkształtnego artysty. Jego projekt „Drug Dealing is a Lost Art” prezentuje znakomitą okładkę Rascal Flatts, bardziej otwartą, ale nie tak chwytliwą mieszankę Timbaland/country, film fabularny Westside Gunn, współpracę Future i Lil Baby oraz płytę w stylu Fleet Foxes. Nic z tego nie ma sensu razem ani nie rozszerza tego, co uczyniło RMR interesującą postacią w dziedzinie wirusowości. Próba sklecenia tożsamości dla kogoś, kto wolał anonimowość, skazał RMR na bezowocną karierę.

Chciałbym myśleć, że Tik Tok skleciłby różne parodie, aby kupić RMR więcej czasu i pomóc w ustaleniu niezbędnego brandingu. Obawiam się, że gdyby pojawił się dzisiaj, prawdopodobnie bardziej zagłębiłby się w nowatorską balladę ala country Yung Gravy i skończyłby na tej samej drodze, co teraz: pedałowaniu niezapomnianych haczyków dla typów Shy Glizzy.

Jaki był ostatni zaskakujący album, który słyszałeś, dobry czy zły? - Shaun ( @insidesglow )

Dzięki funkcji Apple Music, która pozwala zobaczyć, czego słuchają ludzie, znalazłem tak wiele fascynującej muzyki. Mój facet, Mano Sundaresan (prowadzi No Bells , proszę, wspierajcie najlepszego bloga, który to robi) prawie zawsze słucha czegoś ciekawego, nawet jeśli nie kumam. Ostatnio południowokoreański artysta Parannoul i ich album After the Magic zawładnął moją wyobraźnią. Tekstury sygnalizują tak wiele z przeszłości, ale są tak zdigitalizowane i skompresowane, że wydaje się, że świat, którego nigdy nie widzieliśmy. Na przykład gitary w „Polaris” są w zasadzie muzyką końcową odcinka Scrubsale potem ściany po prostu się zapadają, a piosenka zmienia się w coś bardziej mechanicznego. Album przypomina mi, jak to było być uczniem podstawówki z Nintendo DS. To znajome, ale wydaje się, że przyszłość jest na wyciągnięcie ręki.

Podobnie, scena muzyczna w Milwaukee jest teraz dla mnie szczególnie irytująca. Waham się nawet, czy nazwać to dobrze, czy źle, co więcej, jest tak dziwnie, ale celowo wykonane. Przynajmniej jest to cholernie przezabawne, ponieważ miksowanie i bas balansują między twardym a komicznym. Powoli, ale pewnie, wyrobię sobie poważną opinię o Certyfikowanym Traperze.

Gdzie jest popyt/rynek na rock/alt rock? Czuję, że muszę kopać i kopać, żeby znaleźć gówno. — ( @nowywabi )

To naprawdę zależy od tego, gdzie kopiesz i czego szukasz poza gatunkiem. Z wyjątkiem nieprzewidzianej zmiany gatunku lub, co bardziej prawdopodobne, krótkiej zmiany trendu, rock jest martwą istotą w swojej widocznej formie. Nowoczesne odwołanie do muzyki rockowej i alternatywnej ma służyć celom brandingowym. Portugalia. The Man istnieje, aby oznaczyć Witaminę Wodną. Wyobraź sobie, że smoki mogą być ścieżką dźwiękową do jakiegoś serialu animowanego Netflix, nikt by nie mrugnął okiem. Współczesny rock faworyzuje osoby bez twarzy, aby zapewnić bezproblemową reklamę. Czy mógłbym zasugerować nurkowanie w emo, gdzie możesz garbić się w odrazę do siebie i czuć się jak w domu. Coś w tym, że biali faceci śpiewają o nienawiści do życia i przypadkowym gównie, ponad zabójczymi rytmami gitar i ogłuszającymi bębnami, jest głęboko satysfakcjonujące. Sprawdź Gwuak!, album Turnover Peripheral Vision , Title Fight i album Current JoysWild Heart dla emo i rocka w ciągu ostatniej dekady.

Dlaczego zacząłeś pisać? - Terrence ( @terrence_sage )

Chyba nigdy wcześniej oficjalnie o tym nie pisałem. Na początku nawet nie chciałem pisać. Mając 14-15 lat, martwiłem się tylko pieprzonymi kobietami i balowaniem na siłowni. W wolnym czasie, który często spędzałem na zajęciach, pochłaniałem złożone filmy z wiadomościami i wywiady. Brandon „Jinx” Jenkins, Sean Evans, Emily Oberg, Tamara Dhia, Speedy Morman, Frazier Tharpe, ci faceci ukształtowali część relacji muzycznych, których nawet nie brałem pod uwagę. Przez całe życie znałem tylko 106 & Park i oglądałem całą muzykę w telewizji lub w magazynach, które czytałem w Walmart. Robienie kariery z muzyki w Internecie było nie do pomyślenia. Obserwowałem, co w szczególności robił Jinx, i studiowałem jego umiejętności i dziwactwa jako rozmówcy. Powiedziałem sobie: „Tak, chcę to zrobić. Myślę, że mogę to zrobić.

Czas płynął, nie miałem żadnego setupu, aby osiągnąć to, co spożywałem na co dzień. Ale pomysł rozmowy z moimi ulubionymi artystami i pytania o wszystkie muzyczne szczegóły, które zebrałem z ich albumów, wiedziałem, że mogę to zrobić. Kontynuowałem badanie ankieterów, w czym byli dobrzy, a w czym źli i jak mogłem to skierować na własną perspektywę. W ostatniej klasie liceum musiałam skończyć prace społeczne, aby ukończyć szkołę. Moja nauczycielka angielskiego, pani Bishop, zaszczepiła we mnie miłość do muzyki i poleciła mi spędzać czas w lokalnej stacji radiowej. Szefowa Kathleen Gustafsson zaczęła mnie od lokalnych podsumowań sportowych, ale szybko zdała sobie sprawę, że moją pasją jest muzyka i dała mi własny, nagrany wcześniej program, który był emitowany w piątki o 23:00. Pamiętam, jak oglądałem wywiad z JinxKobe Bryant i Kendrick Lamar, knują sposób, w jaki mógłbym przeprowadzać niezależne wywiady z artystami. Kilka miesięcy później wyemitowałem swój pierwszy wywiad z Millzem Davisem, raperem/producentem/reżyserem teledysków z Południowej Karoliny, nagrałem nagranie i opublikowałem je na YouTube i SoundCloud .

Trwało to do lipca 2018 r., kiedy ukończyłem studia i wyprowadziłem się z bazy, która pomogła mi rozkręcić moją pasję. Bezowocnie szukałem studia, w którym mógłbym kontynuować moją bardzo wczesną karierę w radiu i udzielaniu wywiadów. Przez chwilę wyglądało to ponuro. Wszystko, co zrobiłem, to wykonałem swoją nędzną pracę w fast foodzie, poszedłem do domu, przewinąłem telefon, spłukałem i powtórzyłem. Luty 2019, kontuzjowałem kostkę i pauzowałem przez 6-7 miesięcy. To sprawiło, że poczułem się bezużyteczny i bez celu. Potem zacząłem czytać DJBoothartykuły. Yoh Phillips, Donna Claire-Chesman, Dylan Green, wszystko, co ukazało się z artystą lub tematem, na którym mi zależało, czytałem niezliczoną ilość razy. Czytam książki Shea Serrano. Po raz kolejny powiedziałem sobie: „Mogę to zrobić”. Sposób, w jaki Shea pisała, odzwierciedlał to, jak swobodnie rozmawiałem o muzyce i filmach z moimi przyjaciółmi w szkole. Jeśli on mógł to zrobić, dlaczego nie ja?

W tej chwili mam bardzo niewielką obecność online na Twitterze, Instagram stał się nudny, gdy moja klasa skończyła się i nikt tam i tak nie próbował niczego czytać. Nie miałem gniazdka, więc pisałem o rzeczach na moim Google Doc i wrzucałem ostateczny wynik na Twittera. To nie było wykonalne. Napisałem dla tego jednego faceta i myślałem, że postawiłem stopę w drzwiach. To historia na inny dzień, ale wydanie jednego artykułu, który podzielił na dwie części, zajęło zasadniczo 7 miesięcy. Byłem bardzo rozczarowany tym procesem. Czy naprawdę tak długo trwało publikowanie materiałów na platformach? Wróciłem do procesu Dokumentów Google, ale wpadłem w depresję.

Punktem zwrotnym było pisanie dla NCViews , ówczesnego bloga pisarza Matta Ritchiego . Zapytałem go pod wpływem kaprysu, czy mógłbym coś dla niego napisać. Desperacko szukałem miejsca, w którym mógłbym opublikować moje pisanie. Ku mojemu zaskoczeniu zredagował i opublikował to, co napisałem w jakieś 3 dni. Nadal byłem sceptyczny, ale mój napęd został ożywiony. Zapłaciłem za własnego laptopa, żeby nie pożyczać tandetnego komputera taty, którego nigdy nie używał. W ostatnim tygodniu 2019 roku dowiedziałem się o Medium i o tym, jak mogę publikować swoje teksty we własnym tempie. To było wszystko, czego szukałem. 2020, opublikowałem ponad 80 artykułów i zwiększyłem grono odbiorców. Nie wszystkie są świetne, przyznaję. Ale było to niezbędne w rozwoju mojego głosu i mojej miłości do rzemiosła. Dało mi to siłę, kiedy wszystko, czego chciałem, to rozmawiać o muzyce, którą kocham.

To pisanie gówna jest jedną z niewielu rzeczy, w których jestem całkiem przyzwoity i pozwala mi mówić o sztuce, za którą mógłbym umrzeć. To może być rozdzierające, ale dorosłam i zakochałam się w nim na nowo. Jestem naprawdę wdzięczna, że mogę pisać i przeprowadzać wywiady z artystami na temat ich rzemiosła.

Kim są niektórzy z najbardziej nieoczekiwanych artystów, których ostatnio polubiłeś? ( @lilyssante )

Byłem na tym szalonym kopnięciu Franka Sinatry. Jasne, zwykle prezentuje tę oszałamiającą elegancję, to bogactwo zbyt apodyktyczne dla zwykłego człowieka. Ale tak wiele z jego DNA przechodzi do hip-hopu. Come Fly With Me ma w sobie raperski luksus; Rick Ross przywiązuje dużą wagę do szczegółów, podobnie jak Frank wspomina intymne wieczory w Paryżu lub przytulne popołudnia jesienią w Nowym Jorku. To imponujące, jak omija krawędź pustego nadmiaru dzięki tym starannie zaplanowanym obserwacjom.

Ale to nie tylko życie w przepychu, w muzyce Sinatry jest miażdżąca samotność. Jego album In The Wee Small Hours z 1955 roku to zaciągnięcie się papierosem i rozdrażnione westchnienie rozciągnięte na 50 minut. Zapada się w kanapę w „Dobrze sobie radzę bez ciebie”, desperacko próbując chronić swojego macho, aż przypomina sobie czasy, kiedy „miękkie deszcze spadały i kapały z liści” i jak leżał przytulnie i bezpiecznie w ramionach swojej kobiety. Przyszłość jest jego najprawdziwszym porównaniem, przechwalającym się „fuck it, we ball”, dopóki nie nadejdzie agonia samotności. Album Future Sinatra w drodze.

Jakiego rapera z lat 90. umieściłbyś w rytmie Plugg? ( @_pkrent )

Chcę usłyszeć Juvenile w rytmie Plugg TERAZ. To fascynujące, jak poruszał się po tych obcych dźwiękach syntezatora i chropowatej perkusji na płytach takich jak „Ha” czy „Flossin Season”. Składniki na płytę plugg znajdują się na „Rodeo”, zamiast zanurzać się w tym wiejskim brzmieniu Collard Greens, poddaj się temu różowemu pejzażowi dźwiękowemu Cashcache. Szczerze mówiąc, można to powiedzieć o mnóstwie raperów z południa, jak brzmi BG, jeśli grał Kirby'ego na GameCube i chciał, żeby Mannie Fresh postawił na nim swoje bębny? Czy ludzie okazują Silkk The Shocker więcej miłości, jeśli jest w mniej postrzępionej produkcji? Pimp C prawdopodobnie brzmiałby świetnie, nawet jeśli myślę, że prawdopodobnie powiedziałby, że jest zbyt miękki. Południe to zrozumiało.

Którzy gracze NBA słuchają Yee? -Sam ( @midibassluvr )

Trochę zbyt łatwo jest zrzucić to na białych koszykarzy. Kolesie tacy jak Tyler Herro prawdopodobnie uważają się za zbyt uprzejmych, by angażować się w szał lub spadki zdrowia psychicznego. Podobnie sportowcy chcą muzyki Rise & Grind™. Mógłbym wymienić 50 koszykarzy, którzy są głowami Dreamville, ponieważ wszyscy grają tę samą, lekko energetyczną muzykę, którą słyszysz podczas rozgrzewki. Który gracz w piłkę mamrocze „Właśnie opuszczam ziemię, mieszam fasolę z percem?” Myślę więc, że to dyskwalifikuje 99% weteranów NBA. Melo nie podjeżdża Tonką. To pozostawia młodych. Grizzlies występują wyłącznie w NBA Youngboy. Trae Young wydaje mi się zagorzałym wyznawcą Lil Baby. Wiesz, kto gra Yeata? Shai Gilgeous-Alexander. Widziałem te duże księżycowe buty, można wyczuć jego styl, Yeat absolutnie gra na jednym z tych ulicznych pokazów tyłków. w tamtym wątku Nie zdziwiłbym się, gdyby Russell Westbrook dostał Yeata w swoich historiach IG. Jego muzyka odzwierciedla wiele zamieszania Russa z mediami i jego karierą. Naprawdę chcę zobaczyć, jak LeBron zachowuje się, jakby znał słowa"Przepraszam za to."

Dlaczego fani zawsze oczekują, że przyszłość gatunku będzie pochodzić od obecnego lub przeszłego pokolenia, zamiast szukać czegoś nowego? – Leevante ( @CrazyEightsLV )

Dotknąłem tego pytania Pedra o to, w jaki sposób sztuka jest konsumowana wyłącznie przez bierną soczewkę. Czy to zmęczenie światem, czy ogólne lenistwo, chęć na coś nowego jest coraz mniejsza. Ludzie prawie nie chcieli czegoś, co choćby trochę różniło się od Drake'a w Szczerze mówiąc, nieważne . To nie było nawet drastyczne odejście od jego zwykłej sztuczki. To nasycony wodą album R&B z odcieniami muzyki Jersey Club i House. Jego seks w akwarium powinien być w tym momencie normalny, ale fani przyzwyczaili się do zaakceptowania tego jako kontrastu z jego bezwładnymi pozerami mafioso i bezbarwnymi przechwałkami. Jeśli ludzie nie chcą postępu od Drake'a, dlaczego mieliby szukać czegoś więcej od kogoś, kogo nigdy wcześniej nie słyszeli?

Zakończę rozmową, którą odbyłem z moim tatą. Ostatnio zapytał, czy byłbym zainteresowany obejrzeniem nowego filmu Ant-Man w kinach. Teraz jestem coraz bardziej rozczarowany najnowszym produktem The Mouse™ i mnóstwem filmów o superbohaterach. Na pewno nie chodzi o współczesny hit, Top Gun: Maverick był moim drugim ulubionym filmem 2022 roku. Nie chodzi też o gatunek, oglądałem The Batman już co najmniej 4 razy, uwielbiam filmy takie jak Into The Spider-Verse i The Zimowy Żołnierz. To całkiem proste. Większość z tych filmów jest nudna. Z czysto wizualnego punktu widzenia często są one ohydne do obserwowania. Te studia nawet nie myślą o tym, aby wyglądały, jakby nie były potwornie połatane gdzieś w magazynie. Co ważniejsze, te filmy nie mają stawek. Nigdy nie ma prawdziwego poczucia zagrożenia ani konsekwencji dla tych postaci. Chodzi o żarty i koszenie przeciwników bez twarzy.

W każdym razie, wyraźnie mówię nie, nie zamierzam oglądać Paula Rudda i innych. włóż swoje garnitury i uratuj świat (to powiedziawszy, cieszę się, że Jonathan Majors wygrywa tutaj, to on). Pops żartobliwie pyta: „Czy to dlatego, że jest zbyt obudzony?!?” To nie wszystko, chociaż nie podoba mi się sposób, w jaki te studia starają się uśmiechać i klepać po plecach za robienie niewiele lub nic. Następnie pyta, co chciałbym zobaczyć w kinach, po czym szybko dodaje: „czy to jeden z tych filmów, o których musisz POMYŚLEĆ ?”.

Na tym polega różnica między mną a moimi tatami. Stopień, w jakim on kocha sztukę i ja, drastycznie się różni. Powiedział mi wprost: „Nie chodzę do kina, żeby za dużo myśleć o tym, co oglądam”. Nie chodzi o to, żeby go zdyskredytować, czy też zasugerować, że sposób, w jaki konsumuje sztukę, jest nieważny. Sztuka jest w mojej krwi i duchu. Umarłbym za to, ponieważ dało mi wszystko, od wspomnień po powody, dla których tu dzisiaj jestem. Zasługuje zarówno na krytykę, jak i uwielbienie, ponieważ ją kocham. Ale tato chce po prostu zobaczyć dobre gówno, nawet jeśli niektóre rzeczy, których nie lubi, są cholernie szalone. Uważa, że Baby Boy i Miami Vice są głupi, ale kocha Heat i Kapitana Amerykę. Siedziałem z nim na najwyżej ocenianym IMDb i słyszałem, jak nazywa ukochane klasyki zwariowanymi i przereklamowanymi. Może to być mylące, a nawet trochę szalone, ale obiektyw, w którym konsumuje, jest inny. Aby bardziej bezpośrednio odpowiedzieć na to pytanie, odpowiem z sentymentem, który słyszałem zbyt często: po co szukać czegoś nowego? Jest dobrze tak jak jest.

(Względnie) krótka część dzisiejszego The Cut. Nie tylko muzyka jest obecnie dość rzadka, ale nie mam zamiaru was wszystkich męczyć, jeśli przeczytacie do tego momentu. Wrócimy do naszych regularnie zaplanowanych programów w następnej kolumnie.