Coś w powietrzu

Powietrze jest teraz inne. Pachnie inaczej. Porusza się różnie. Wygląda na to, że Ziemia została całkowicie przecięta na pół, doświadczając tej ogromnej dwoistości świadomości. Sprawy są całkowicie czarno-białe. Gorący i zimny. Lewo i prawo. W górę i w dół. To tak, jakby wszystko zostało rozdzielone na dwie odrębne kategorie i nie ma nic pomiędzy, żadnego spektrum. Planeta stała się wyraźnym przeciwieństwem tego, czym była kiedyś. Wiem, że nie mogę być jedyną osobą, która tego doświadcza, prawda?

Ta dwoistość rozciąga się również na nasze relacje. Niektóre zbliżyły się do siebie, podczas gdy inne oddaliły się od siebie. Więzi, które kiedyś nas łączyły, teraz wydają się kruche, jakby w każdej chwili mogły się zerwać. Relacje, które kiedyś ceniłem i z którymi byłem związany, całkowicie się zmieniły. Czuję się samotny. Sam w głowie, sam ze swoimi myślami. Myślę jednak, że mi to nie przeszkadza. Nauczyłem się odróżniać samotność od samotności i polubiłem samotność. Ale mimo to nie czuję spokoju.

Natura zaczęła żyć własnym życiem, jakby próbowała zbuntować się przeciwko temu, co uważano za oczywiste. Niebo jest ciemniejsze, ptaki śpiewają nową melodię w tonacji molowej, drzewa rzucają większe i zimniejsze cienie. Istnieje ukryte poczucie niepokoju. Poczucie, że coś jest nie tak.

W dzisiejszych czasach czas wydaje się inny. Zniekształcony. Szybciej i wolniej naraz, zacierając granice między teraźniejszością a przeszłością. Dni wydają się zlewać ze sobą, a jednocześnie każda chwila wydaje się wiecznością. Zawsze wierzyłem, że czas jest iluzją, ale teraz wygląda na to, że iluzja znika.

Jeśli czas nie jest prawdziwy, nie można go zmarnować. Dlaczego więc wszystko wydaje się takie pospieszne? To tak, jakbyśmy wszyscy byli uwikłani w ten wyścig z czasem, starając się jak najlepiej wykorzystać każdą chwilę. Ale co, jeśli te chwile już były od początku, a wystarczyło zwolnić i żyć nimi?

Ostatnio dużo o tym myślałem i doszedłem do wniosku, że być może to nie czas nas pogania, ale raczej nasze własne postrzeganie tego. Nasze umysły są tak pochłonięte przeszłością i przyszłością, że zapominamy żyć teraźniejszością. Jak więc, u licha, zacząć żyć teraźniejszością? Dla mnie brzmi to łatwiej powiedzieć niż zrobić.

Często gubię się w myślach, zastanawiając się, czy ta dwoistość jest oznaką większego wzoru, kosmicznego przesłania, którego jeszcze nie rozszyfrowaliśmy. To tak, jakby wszechświat przemawiał do nas, próbując powiedzieć nam coś ważnego, ale nie mamy jeszcze języka, który moglibyśmy zrozumieć.

Pomimo wszystkich niewiadomych, naprawdę nie mogę powstrzymać uczucia podekscytowania. Zbliża się zmiana — zapowiedź, której nie można zignorować. Czuję to w jelitach, wszystko się zmieni. Czułam to odkąd byłam małą dziewczynką – oczekiwanie na coś ważnego, nawet oczyszczającego. Naprawdę nie wiem, co to jest. Szkoda, że ​​nie – nie zależy mi aż tak bardzo na niespodziankach.

Muszę powiedzieć, że się nie boję. Nieustraszenie przyjmuję tę niewiedzę z otwartymi ramionami. Witam to. Jestem na to gotowy. Jestem gotowy na wszystko, co nastąpi później.

Jeśli odnosisz się do tego, chciałbym usłyszeć twoje doświadczenie. Dziękuję za przeczytanie.

Xoxo, Elektra.