„Des” (2020)

Nieruchomy portret „niezwykłego” seryjnego mordercy.

Książka urodzonego w Londynie pisarza Briana Mastersa „Killing for Company: The case of Dennis Nilsen” była jednym z moich pierwszych poważnych zetknięć z gatunkiem prawdziwej zbrodni, seryjnych morderców lub bardzo potępionej krainy konspiracji, i nadal istnieje do dziś, poobijany i poobijany na mojej półce z książkami „Let Me Take You Down” Jacka Jonesa i „On the Trail of the Assassins” Jima Garrisona za makabryczne towarzystwo. Od dawna fascynowały mnie groteskowe subkultury, którymi się stały, ale nie przerażająca i niewypowiedziana nieludzkość, a bardziej obiektywizm, jaki zapewnia nam czas, książki, dzienniki i twarde dowody. Sprawy takie jak nieludzkie zbrodnie Dennisa „Desa”Nilsen wraz z każdym seryjnym mordercą, którego chcesz wymienić, jest teraz dostarczany z wywiadami audio / wideo, zeznaniami, pisemnymi, obrazowymi dowodami i bogactwem przeszłych / obecnych wywiadów i niezmiennie, i bardzo mi się podoba, istnieje teraz przemyślane podejście do najbardziej intrygującą częścią społeczeństwa, która jest „bardziej zainteresowana śmiercią niż życiem” , umysł seryjnego mordercy.

Autor jest reprezentowany w tej 3-częściowej dramaturgii ITV z 2020 roku przez Jasona Watkinsa w nieco chaotycznej potyczce z inspektorem policji Peterem Jayem pod presją (doskonale zrealizowany przez palący łańcuch weterana angielskiego aktora Daniela Maysa) oraz w mocno zdominowanym przez mężczyzn dramacie Bronagh Waugh znakomicie to rozbija w dwóch rozdzierających słuch scenach niewyobrażalnego żalu. Prawdziwe materiały filmowe z tamtego dnia są rozproszone, przedstawiając Margaret Thatcher i rozkład wczesnych lat 80. oraz londyński dom dla bezdomnych i zdesperowanych. Zauważyłem również kilka rekonstrukcji, które stworzyły ikoniczne obrazy z mojej młodości, towarzyszące słowom Briana Mastersa w jego książce zeitgeist, wysokiego „ niewyróżniającego się” mężczyzny na policyjnym „fotografii policyjnej”.i tego samego mężczyzny podróżującego policyjną furgonetką do sądu, z rysami twarzy częściowo zasłoniętymi przez kraty, które będą go teraz trzymać na zawsze, aż do śmierci w 2018 roku.

Bardziej znany w mojej rodzinie jako ekstrawagancka regeneracja w behemotowej serii Doctor Who na początku 2000 roku, David Tennant jest obrazem spokojnego, metodycznego bezruchu spowijającego narcystycznego, schizofrenicznego seryjnego mordercę z „Des” lub „Morderca z Muswell Hill”lub pełniej i formalnie Dennis Nilsen. Nigdy nie widzimy ohydnych zbrodni Nilsena, ale możemy je sobie wyobrazić poprzez jego otwarte, szczere i niezręcznie komediowe opowieści o ostatnich nocach na ziemi dla piętnastu niewinnych, zdesperowanych ludzi, których udusił, utopił lub pozbawił życia w latach 1978-1983. Może być jeszcze więcej z Nilsenem, który został pierwotnie oskarżony i ostatecznie uznany za winnego sześciu morderstw i dwóch usiłowań zabójstwa, ale w kolejnych latach dwa kolejne morderstwa zostały mocno udowodnione przeciwko niemu, a także szokujące stosunkowo niedawne odkrycie DNA, że jego pierwsze morderstwo ofiara miała zaledwie 14 lat.

Zimno, ale nie bezdusznie, Nilsen opowiada bez emocji, że ponosi „odpowiedzialność za moją historię”, po czym podkreśla, że ​​nie pozwoli na „wykorzystywanie” historii o śmierci ludzi, których zabił dla towarzystwa i kontroli, a których nie mógł znieść widok opuszczania go. „To ulga, kiedy mogę to z siebie zrzucić” — śmieje się, gdy dramat jest namalowany o dziwnie oderwanym schizofrenicznym zabójcy, który pisze własną historię i legendę, wraz z angielskim autorem, z którym nie tyle się zaprzyjaźnia, co łagodnie oszukać. „Jesteś nim tak cholernie zafascynowany”wrzeszczy detektyw inspektor Peter Jay do autora w jednej z najlepszych scen dramatu i takiej, która czerpie korzyści z nieobecności w celowym chłodzie występu Tennanta, doskonale ujętym w mrożące krew w żyłach zapowiedzi, z najzimniejszymi martwymi oczami bez empatii lub człowieczeństwa

„Chciałam mieć kontrolę i własność tego pięknego ciała”.

Dennis Andrew Nilsen (23 listopada 1945 – 12 maja 2018) został pierwotnie uznany winnym sześciu morderstw i dwóch usiłowań zabójstwa w The Old Bailey w Londynie pod koniec 1983 roku i skazany na dożywocie z zastrzeżeniem odbycia co najmniej 25 lat. Pierwotny wyrok dziesięć lat później podwyższono do pełnego dożywocia, co oznaczało, że urodzony w Aberdeenshire seryjny morderca nigdy, przenigdy nie zostanie zwolniony. Zgodnie z apokryficzną tradycją, nadal spotykał się z autorem Brianem Mastersem przez mniej więcej dziesięć lat przed wydaniem wyroku, został zaatakowany przez innego więźnia na początku kary i pozostawiony z poważnymi bliznami na twarzy, zanim został przeniesiony do iz dobrze znanych jednostek bezpieczeństwa w kilku brytyjskich więzieniach przed jego ostateczną śmiercią, w wieku 72 lat, w 2018 roku.

„Mogłem odnosić się tylko do martwego obrazu osoby, którą mogłem kochać. Obraz mojego zmarłego dziadka byłby jego najbardziej uderzającym modelem w moim umyśle. Wydaje się konieczne, aby byli martwi, abym mógł wyrazić te uczucia, które uważałem za święte dla mojego dziadka. Była to pseudoseksualna, dziecięca miłość, która jeszcze się nie rozwinęła i nie dojrzała. Ich widok przyniósł mi gorzką słodycz i chwilowy spokój i spełnienie”.

Wyciąg z dzienników więziennych Dennisa Nilsena, spisany w areszcie śledczym, kwiecień 1983 r.

W 2021 roku David Tennant zdobył międzynarodową nagrodę Emmy dla najlepszego aktora z Rotten Tomatoes, opisując Des jako „mądrze napisany, wystarczająco niesamowity prawdziwy dramat kryminalny, którego podstawą jest mrożąca krew w żyłach kreacja Davida Tennanta”. The Radio Times dalej chwali występ Tennanta jako „jeden z jego najlepszych w jego nienagannej karierze”, a The Guardian ma ostatnie słowo, ogłaszając trzyczęściowy serial jako „wrażliwy, świetnie opracowany dramat pokazujący nieubłaganie ponurą rzeczywistość potwornego narcyza”. ” .

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Moje trzy ostatnio opublikowane artykuły filmowe i telewizyjne są połączone poniżej lub w moich archiwach jest ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów) do wyboru: