Filozofia grunge'u

Co grunge zrobił dla społeczeństwa? I gdzie to jest naprawdę zakorzenione?

Moda, filmy, muzyka i literatura oddawały się estetyce grunge. Czarna owca, dziki styl życia raverów, rockmanów i artystów. Nonszalancka subkultura, która rozpoczęła się w latach 80. i eksplodowała w latach 90., kiedy wśród ludzi rosły cynizm przeciw normom społecznym, konformizm i materializm.

Naturalnie, jako wolne istoty, działanie przeciwko kontroli społecznej jest zrozumiałe, ale robienie tego w sposób, który jest skażony, zaniedbany, niechlujny i głośny – czy to jest wolność, której naprawdę szukamy? Promowanie narkotyków, napojów i ciemnych zachowań? Brak dbałości o siebie?

Kim jestem?

Aby podać trochę niejasne tło o sobie: jestem młodą dziewczyną, której doświadczenie świata jest świeże i pełne tęsknoty. Przez długi czas sięgałem w kierunku stylu życia, który promował mnie poprzez muzykę grunge, która mnie pociągała. Tak, w szczególności Nirvana i Soundgarden. Czuję, że chociaż zacząłem pić zbyt młodo, moje buntownicze zachowanie zrodziło się bez prawdziwej przyczyny, ale po prostu zbuntowałem się dla samego picia i znowu, w młodym wieku, zacząłem ubierać się bardzo ciemno i ponuro z tendencją do noszenia za skąpego raczej za dużo.

Nie mówię, że cokolwiek z tego jest złe.

Jednak zastanawiając się teraz, czuję, że grunge i jego prawdziwa filozofia zostały przemyte przez media i rozcieńczone degeneracją, kiedy to prawda zaczęła się jako coś głębokiego i pięknego.

Przypuszczam, że większość osób, gdy wspomni słowo „grunge”, od razu skojarzy je z bałaganem w sypialni, lekkomyślną postawą, szykownym, śmiercionośnym spojrzeniem heriona, podbitymi oczami, heavy metalem, krzyczącymi ludźmi, paleniem trawki, paleniem cracku i szukanie kłopotów w norach i na koncertach.

Zamiast tego jest naprawdę zakorzeniony w rytmie i dźwięku. Ciężkie przesterowanie i grzmiące riffy akordów mocy zdefiniowały element gitary elektrycznej grunge. Ciemność, wyobcowanie, tęsknota za zmianą i brak narzuconego znaczenia definiowały liryzm. Torując świeże spojrzenie na to, co naprawdę ważne, z dala od sztucznego szczęścia optymistycznego popu.

Najczystszy obraz, który zbiegł się z gatunkiem grunge, nigdy nie miał etykiety, nigdy nie miał stereotypu, nigdy nie miał listy kontrolnej. Zawsze chodziło o wolność, priorytetowe traktowanie ubierania się i zachowywania tak, jak chcesz, oraz o to, że dążenie do szczęścia nigdy nie będzie zgodne.