„Kwadrat” (2017)

Dziwaczna opowieść o społeczeństwie potrzebującym pomocy.

Przed obejrzeniem zeszłorocznego zdobywcy Złotej Palmy, a teraz nominowanego do Oscara Trójkąta smutku (recenzja znajduje się na końcu tego artykułu), byłem całkowicie nieświadomy filmów urodzonego w Szwecji reżysera Rubena Ostlunda. W 2017 roku The Square był szóstym pełnometrażowym filmem Rubena w karierze, która rozciąga się teraz do siedmiu dzięki jego nominowanemu do Oscara spojrzeniu na groteskowy nadmiar bezsensownego kapitalistycznego sukcesu i chociaż podobała mi się dziwaczna podróż do tego szczególnego śródziemnomorskiego trójkąta egzystencjalnej pustki , nie mogłem się powstrzymać przed zanurzeniem palca w jego niedawnej przeszłości w kolejnym nagrodzonym Złotą Palmą, nominowanym do Oscara ujęciu na temat rozpadu społeczeństwa, który wszyscy widzimy, ale nie chcemy w to uwierzyć.

Nagrane w języku szwedzkim, duńskim i angielskim (z angielskimi napisami w razie potrzeby) pierwsze 12 minut tej czarnej komedii egzystencjalnej eksploracji dysonansu poznawczego rozpoczyna się od „Christiana” (Claes Bang) nieco sennie dryfującego przez wywiad z dziennikarką „Anne” ( Elisabeth Moss ) ) . Przygotowując się do swojego zadania pośród pierwszej jawnej linii filmu dotyczącej komercjalizacji i promocji sztuki współczesnej, Christian zaczyna promować X-Royal Museum, którego jest dumnym kuratorem. Podczas gdy wystawa kilku stosów żwiru znajduje się w jednym pomieszczeniu pod neonowym sztandarem „Nie masz nic” , najnowszy eksponat „Kwadrat” powstaje z cegieł i jest gotowy do wystawienia. Ten kwadrat o wymiarach 4X4 metry oferuje„Świątynia zaufania i troski. W jej granicach wszyscy mamy równe prawa i obowiązki” i po zakończeniu wywiadu Christian wychodzi na zewnątrz do ruchliwego Sztokholmu, pełnego zgiełku ludzkości, która podobnie jak on, nieustannie patrzy w dół na swoje telefony komórkowe.

Gdy wszyscy są rozproszeni i ciągle patrzą w inną stronę (kolejna linia filmu, który ma nadejść), wszyscy odmawiają rozpoznania żebraka leżącego skulonego i prawdopodobnie śpiącego pod pobliską ścianą, jednocześnie odmawiając kontaktu z nienazwaną postacią spacerującą między nimi, pytając „ Chcesz pomóc uratować ludzkie życie?” . Słowo „pomoc”został użyty po raz pierwszy w filmie, który wkrótce stał się synonimem jego użycia. Niemal natychmiast rozlega się gardłowy krzyk, a potem raz po raz młoda dama woła o pomoc i ochronę przed biegnącym w jej stronę mężczyzną. Christian i inny mężczyzna wahają się, czy interweniować, ale robią to, uspokajając niepokojącą sytuację, zanim życie powróci do zajęć rozproszonych, schwytanych ludzi w ich własnych cyfrowych światach, obaj mężczyźni śmieją się głośno z dziwacznego zdarzenia, które na krótko ominęło ich zyje. Christian żegna się z mijającym go przyjacielem, gdy zdaje sobie sprawę, że skradziono mu telefon komórkowy.

Odtąd jesteś zdany na siebie!

Chociaż oczywiście film bada znaczenie sztuki współczesnej i inspiracje, które leżą u podstaw ich indywidualnych koncepcji i konstytucji, istnieje wiele dalszych wątków i warstw zjadliwego i mrocznego komentarza społecznego, który jest niepokojący i często szokująco niepokojący. Wyraźnie pojawiają się pytania dotyczące nierówności społecznych, człowieczeństwa i pomimo wielokrotnych wołań o pomoc, dlaczego rzekomo liberalnie myślący ludzie odwracają wzrok? Wartości, takie jak wolność słowa, a także coraz węższe okno akceptacji w dobie Internetu przenikają film, który jest również celowo skąpany w tłach rozpraszających uwagę, czy to subiektywnych (a więc spoiler ukryty), czy jawnych, takich jak przewracający się eksponat, pies, płacz niemowlaka lub żebraków najbardziej potrzebujących pomocy, o którą film woła w ich imieniu.

Wszystkie cztery główne role są wspaniale przedstawione, zwłaszcza i godne uwagi, przez Claesa Banga w nieco stylu braci Coen, człowieka w środku wiru szaleństwa, które, czy ma taki zamiar, czy nie, zaostrza i eskaluje otaczające go problemy. Jest dosłownie otoczony „chaosem” , który jest zarówno dla niego przeliterowany, jak i napisany przez jego własne działania i zaniechania, i chociaż jego publiczna osobowość jest lśniącym wzorem cnót, rozpada się od wewnątrz na zewnątrz .

Kolejna warta uwagi rola przypada Terry'emu Notary'emu w scenie, która podobnie jak niezwykle trudna do oglądania scena w połowie Trójkąta smutku jest sceną, którą po prostu trzeba zobaczyć, aby w nią uwierzyć. Celowo nawiązałem do tej szokującej sceny, wybierając plakat filmowy na nagłówek tego artykułu, a jeśli uważasz, że odpowiednik sceny w Trójkącie smutku jest szokujący, zapnij pasy, wołaj o pomoc i cokolwiek robisz, spójrz w drugą stronę.

W wywiadzie dla magazynu „Artspace” z 2017 roku reżyser Ruben Ostlund powiedział:

„Interesuje mnie tworzenie dylematów dla bohaterów moich filmów. Sytuacje, w których są dwie lub więcej możliwości i żadna z nich nie jest łatwa” i taki jest The Square .

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):