Smutne, całe i zdrowe.

Wielu pytało, jak Ghana podeszła do dziewczyn pod względem emocjonalnym. Podczas poprzednich podróży poczuliśmy lekkie napięcie wyjściowe. Na przykład odpowiedzialność za rodzicielstwo podczas pobytu ciotek w sierocińcu wydawała się niejasna. Martwiliśmy się poruszaniem się po kraju i przekraczaniem punktów kontrolnych z młodymi dziewczynami z Ghany na świeżo wybitych paszportach. Obawialiśmy się, że władze mogą cofnąć zezwolenia w drodze imigracji na lotnisku. Ostatnim razem szukaliśmy schronienia w naszym hotelu (z basenem i klimatyzacją). Chcieliśmy spędzić czas sam na sam z naszym nowym dzieckiem; natychmiast staliśmy się rodzicami. Byliśmy zakochani i baliśmy się to stracić.

Tym razem zatrzymaliśmy się w sierocińcu; mama, tata i chłopcy w małym pokoju (z działającą klimatyzacją!), a dziewczynki w swoich starych pokojach (na starych pryczach!) Prawdę mówiąc, miejsce, w którym dziewczynki powinny spać, było przedmiotem troski i wcześniejszej modlitwy. Zastanawialiśmy się, czy dziewczyny zareagują, i słusznie. Tym razem powitaliśmy globalną społeczność rodzinną, aby kochała, dyscyplinowała, potwierdzała i rzucała wizję naszym dziewczynkom i naszym chłopcom. Byliśmy zakochani i przytłoczeni jego ogromem.

Mimo to zaryzykowaliśmy powrót do Ghany, aby odwiedzić rodzinę biologiczną dziewcząt. Modliliśmy się, ufaliśmy i jak dotąd to procentuje. To było smutne, całe i zdrowe.

Smutne — skończyło się w mgnieniu oka; było tak pięknie. Trudno było odejść; wszyscy płakaliśmy. Brooks wciąż co wieczór dzwoni do cioci Rhody i Miriam na WhatsApp (dwie ciotki z sierocińca). Mój ostatni uścisk był z pastorem Enochem na granicy. Szedł obok nas przez cały tydzień, aż bezpiecznie przekroczyliśmy granicę w Togo. Był gotów wymieniać pieniądze, nieść nasze torby, wyjaśniać nam drogę przez imigrację i pilnować chłopców, kiedy wypełnialiśmy formularze. W podobny sposób stał z nami przez ostatnie 12 lat, pełen miłości i bez osądzania czy nacisku. Zaufał nam jako rodzicom na długo przed nami. Jest budowniczym Królestwa jak nikt inny; ma 54 dzieci mieszkających w domu (jedno łóżko, jedno dziecko) i pokrywa opłaty szkolne dla kolejnych 69 mieszkających w pobliżu domu. Pomimo ograniczonych możliwości młodych dorosłych, karmi je i ochrania, podąża za ich nauką, karci i kocha je oraz ufa, że ​​Bóg je zaopatruje. Zbyt wiele razy, by zliczyć tę wycieczkę, zatrzymywał przewodnika lub kelnera w restauracji, aby wyjaśnić, kim jesteśmy i co robiliśmy ponad 10 lat temu. Błyszczał z dumy, gdy opowiadał o triumfalnym powrocie dziewcząt, by odnaleźć tożsamość i cel w macierzystym hrabstwie. Upewnił się, że chodziliśmy po baldachimie w Parku Narodowym Kakum i zmierzyliśmy się z tragiczną historią zamku Elmira i lochów niewolników. Jak Dobry Ojciec dumny ze swojego dziecka. Nigdy nie umknęło mi to, że był Henochem z Biblii Błyszczał z dumy, gdy opowiadał o triumfalnym powrocie dziewcząt, by odnaleźć tożsamość i cel w macierzystym hrabstwie. Upewnił się, że chodziliśmy po baldachimie w Parku Narodowym Kakum i zmierzyliśmy się z tragiczną historią zamku Elmira i lochów niewolników. Jak Dobry Ojciec dumny ze swojego dziecka. Nigdy nie umknęło mi to, że był Henochem z Biblii Błyszczał z dumy, gdy opowiadał o triumfalnym powrocie dziewcząt, by odnaleźć tożsamość i cel w macierzystym hrabstwie. Upewnił się, że chodziliśmy po baldachimie w Parku Narodowym Kakum i zmierzyliśmy się z tragiczną historią zamku Elmira i lochów niewolników. Jak Dobry Ojciec dumny ze swojego dziecka. Nigdy nie umknęło mi to, że był Henochem z Bibliiświęty i wierny , jeden z dwóch wziętych prosto do nieba, całkowicie unikając śmierci. Musi biegać z nazwą.

Całość — Osiem lat później dzieci Enocha i Florence dorastają, niektóre mają własne rodziny i są równymi członkami sił opiekujących się niektórymi sierotami z Ghany. Te ciocie i wujkowie (którzy byli starszymi dziećmi z moimi dziećmi) są teraz częścią systemu opieki i całkowicie rozumieją, co robią i dlaczego. Przyznają, że oglądanie dzielonego jedzenia, gdy się kończyło, było trudne i dezorientujące, obserwowanie przybywających Amerykanów, zakłócających rytmy i zużywających zasoby oraz pozostawanie w tyle pomimo ich poświęcenia. Słyszałem echa „dobrego” brata syna marnotrawnego. W tym tygodniu powitali, kochali i dyscyplinowali nasze dzieci w sposób, w jaki niewielu na tym świecie może, mieć lub mieć wolną wolę. Pomimo piekielnego upału i słońca byliśmy jedną wielką globalną rodziną w sezonie wspaniałej zabawy, współpracy i społeczności. Jak wakacje ze wszystkimi, na których liczyłeś, że tam będą, bez krawędzi. Są to mężczyźni i kobiety o głębokiej wierze i poświęceniu pośród obietnicy niczego. Boli mnie przyznanie, że prawdopodobnie nie ma pracy za rogiem, studiów ani rodziny adopcyjnej. Podobnie jak zbyt wielu Ghańczyków z wykształceniem, nastawieniem na rozwój i chęcią do pracy, utknęli oni w świecie, w którym brakuje im możliwości. Decydują się służyć w Królestwie, w którym wszystko liczy się na wieczność.

Zdrowe — biologiczni rodzice i babcia dziewcząt nie mogą być bardziej dumni z tego, kim stają się dziewczynki. Wspierali, szanowali lub byli wdzięczni. Kochali się w dziewczynach (i chłopcach), póki mogli, bez napięcia, wątpliwości i oczekiwań. Jednego dnia my je odwiedziliśmy, innego dnia one przyjechały do ​​sierocińca, obie poważne podróże. Po jakimś czasie rozeszła się wieść, że dziewczyny wróciły. Ludzie przybywali zewsząd z niedowierzaniem, jakby tworzyła się historia. Wiele godzin po naszym wyjeździe ludzie biegali po Upper Weija, próbując potwierdzić plotki. Dzieliliśmy się historiami, śpiewaliśmy piosenki, oglądaliśmy zdjęcia i tworzyliśmy nowe, roniliśmy łzy, kochaliśmy się i przytulaliśmy. Rozumieją potrzebę niezależności dla nas i dziewczynek. Podczas gdy wojny plemienne, które doprowadziły do ​​wysiedlenia, dobiegły końca i niektórzy dorośli powrócili, Hilary i Perpetua pozostaną ekonomicznymi sierotami na całe życie. Cokolwiek się stanie, odejdziemy potwierdzeni, że zaproszenie tych dziewcząt do szybkiego, wymagającego i bezlitosnego życia w Stanach Zjednoczonych było właściwą rzeczą.