„Ali” (2001)

Najlepsze z Michaela Manna — tom 3.

Pierwotnie napisany jako część znacznie większego katalogu kariery i artykułu na blogu opusowym na temat historii reżyserskiej Michaela Manna, do którego link znajduje się bezpośrednio poniżej, napisałem to uznanie w nieco inny sposób, skupiając się na niesamowitym początku filmu i jego ikonicznym zakończeniu. Natychmiast po premierze zdecydowany faworyt, Ali ma już ponad dwie dekady i jest moim trzecim filmem wszechczasów urodzonego w Chicago mistrza filmowego, Michaela Manna.

„Ale nie przejadę dziesięciu tysięcy mil, aby pomagać w mordowaniu i zabijaniu innych biednych ludzi”.

Scena otwierająca: 24 lutego 1964 r

Oprócz podstawowych napisów początkowych i dźwięków genialnej wersji „Bring it on home to me” Sama Cooke'a, po raz pierwszy wczesnym rankiem poznajemy „Cassiusa Claya”, czyli „Muhammada Ali” (Will Smith). bieg treningowy. Anonim w szaro-białych dresach i topie, z przejeżdżającym radiowozem i policjantem pytającym „przed czym uciekasz, synu?” wszystkie kąty są ostre, zarówno u Sama Cooke'a, jak i Cassiusa Claya, ujętych od tyłu, od spodu, przy czym Cooke jest szczególnie zasłonięty i celowo, gdy śpiewa na żywo na scenie dla oczarowanego i wyjącego tłumu. Pierwsze dwie minuty to zestawienie między nimi, śpiewającym i uduchowionym Cooke'em przed jego uwielbiającym tłumem, Clayem anonimowym podczas kolejnego porannego treningu.

Trening dobiega końca, akcja przechodzi do montażu Claya trenującego na swojej szybkiej piłce na siłowni, przeplatanego zdjęciami jego kolejnego przeciwnika „Sonny Liston” ( prawdziwy były bokser Michael Bentt ) i wczesnym życiem Claya „Tylko w kolorze” wycieczki autobusowe i przebywanie ze swoim ojcem „Cassius Clay Senior” (Giancarlo Esposito) jako małe dziecko, oglądanie obrazu Jezusa Chrystusa w kościele i szybko zredagowane do nastoletniego Cassiusa Claya, stojącego z tyłu kościoła podczas gdy „Malcolm X” (Mario van Peebles)głosi swojej społeczności, młody Cassius Clay jest oczarowany i zafascynowany. Kamera nigdy nie rusza się ze Smitha i jest to jedna z najcichszych i doskonale umiejscowionych scen w całym filmie. Przez całą tę wczesną ekspozycję same segmenty były krótkie, ale skuteczne i zawsze wspierane przez przerywnik do Sama Cooke'a i jego uwielbiającego tłumu. Zwłaszcza podczas treningu szybkiej piłki i ujęć przerywnikowych, Clay ma szeroko otwarte oczy i patrzy prosto przed siebie, jedną kamerą bezpośrednio na Smitha, wyciętą tylko do zdjęć z tyłu lub jego odbicia w pobliskim lustrze podczas treningu, przed zamknięciem. przybliżenie kończy jego trening z szybką piłką.

Wraz z wykonaniem Sama Cooke'a (wciąż przerywanym) zbliżającym się do porywającego finału, ponownie dołączamy do Claya na siłowni i bardzo krótkie wprowadzenie do jego długoletniego trenera „Angelo Dundee” (Ron Silver), „Howarda Binghama ” ( Jeffrey Wright) i „Bundini” (Jamie Foxx) ze swoim nieśmiertelnym wczesnym wersem „Czy mogę być w twoim rogu, młody człowieku?” . Ale to Smith jako młody Cassius Clay naprawdę się teraz wyróżnia, z perfekcyjnymi replikami stylu uderzania, dźwięków i manier Claya, a wszystko to z charakterystycznym szeroko otwartymi oczami, a wszystko to z aprobatą kiwania głową jego zespołu rezerwowego.

Scena otwierająca kończy się trzema genialnymi, łączącymi się segmentami, uchwyconą w zwolnionym tempie jazdą samochodem do jego ważenia przed walką z jego zespołem złożonym z Angelo Dundee, Bundiniego i Howarda Binghama, do Claya (anonimowa biała szata) i zespołu maszerującego wzdłuż korytarza areny w kierunku ważyć, a gdy interpretacja Sama Cooke'a kończy się w dramatyczny sposób, więc Clay wpada przez drzwi, aby ważyć się ze Smithem w władczej formie, gdy grzechota niektóre z wczesnych nieśmiertelnych kwestii Claya

„Nie jesteś mistrzem, jesteś frajerem!” „Unosić się jak motyl, żądlić jak pszczoła” „Rumble young man Rumble” „Chcesz stracić wszystkie swoje pieniądze – postaw na Sonny'ego” „On wie, że jestem świetny, spadnie za osiem” i wiecznie drwi z Sonny'ego Listona z „Chodź, duży, brzydki niedźwiedziu, zaraz cię uderzę” .

Ta zapierająca dech w piersiach scena otwierająca kończy się pierwszym z wielu delikatnych, drażniących przerywników z legendarnym komentarzem bokserskim i dziennikarzem „Howardem Cosellem” (John Voight) .

Ta otwierająca scena trwa bez tchu 11 minut i 30 sekund.

Bardzo podoba mi się to otwarcie, mimo że jest trochę przesadzone i łączy zbyt wielu głównych bohaterów na tak wczesnym etapie filmu. Ale mimo to jest to radość, a wspierany przez wysublimowaną kameę Davida Elliotta jako „Sam Cooke” jest całkowicie genialny i przygotowuje scenę dla oszałamiającego filmu.

Scena końcowa: 30 października 1974 r

Z wolno poruszającą się kamerą podążamy za ubranym na biało Muhammadem Alim przez całą drogę, gdy maszeruje przez ostatni korytarz stadionu i wychodzi w kakofonię hałasu, jakim jest stadion Mai 20 w Kinszaszy, Zairze podczas jego „Rumble in the Jungle ” pojedynek wagi ciężkiej z George'em Foremanem. Znakomicie zobrazowana przez Manna i operatora Emmanuela Lubezki, kamera w końcu zatacza pełne koło wokół Alego, gdy on obejmuje widok, który wita jego przybycie. Gdy rozwścieczony tłum wykrzykuje jego imię, Ali wchodzi do ringu i boksów z cieniami, czekając na przybycie mistrza, George'a Foremana. Dzięki szybkiemu montażowi i niejasnym ujęciom butów Alego oraz ujęć spomiędzy lin pierścieniowych iz góry szybko przeszliśmy do przybycia brygadzisty w czerwonej szacie.

Trzeba powiedzieć i zauważyć, że sama walka jest nienagannie ożywiona i odtworzona pod każdym względem i wyraźnie została wyreżyserowana, zaplanowana i skrupulatnie nakręcona do n-tego stopnia przez Manna. Manieryzmy obu bokserów są znów doskonałe, ciężki styl gry Foremana i siła uderzenia są fachowo przedstawione, podobnie jak Ali Smitha, pochylający się i tkający, jego grube, wyprostowane ręce w obronie, odpychanie postępów Foremana, a zwłaszcza szeroko otwarte oczy Aliego. Wszystko świetnie zobrazowane i polecam ponowne obejrzenie rzeczywistej walki na Youtube, jeśli będziesz miał okazję kontrastować i porównywać oraz docenić ludzkie wyczyny, do których aspirowali ci mistrzowie.

Począwszy od stania z boku / patrzenia w dół przed dzwonkiem otwierającym i pożegnalnego ujęcia Ali z „Nigdy nie powinieneś był przyjeżdżać do Afryki”, po szczegółowe, choć krótkie, przedstawienie runda po rundzie jest najwyższym dziełem filmowym. Sama walka jest brutalna, sfilmowana z bliska z licznymi zbliżeniami i edycjami, gdy Foreman zastrasza Ali, runda po rundzie. Ali, adoptując swoją „rope a dope”styl przyjmowania najlepszych ciosów Foremana na ramiona i ciało, aby zmęczyć przeciwnika, jest świetnie pokazany, a Smith słusznie zajmuje centralne miejsce, gdy film zbliża się do końca. Od czasu do czasu odcinając się od jego narożników, żony w wyjącym tłumie lub Howarda Cosella komentującego przy ringu, film zawsze wraca do Smitha, gdy Ali, jego środkowa runda patrzy na przeciwnika lub jego środkowa runda orkiestruje tłum, gdy oni śpiewaj wielokrotnie „Ali — Bumaye!” („Ali — zabij go!”).

Pomimo strasznego walenia Ali drwi z Foremana: „Czy to wszystko, co masz?” „Uderzasz jak maminsynek, George” i „Kończy ci się paliwo, wielkoludzie?” przed jego kultowym (i znakomicie odtworzonym) pokonaniem Foremana, aby zakończyć walkę. Odtworzenie walki nie kończy się na tym, ponieważ (będąc fanem geeków, jakim jestem) niechęć Ali do Dona Kinga jest doskonale pokazana, podobnie jak wyczerpanie Ali, gdy siedzi na płótnie ringu, do swojego trenera Angelo Dundee uderzającego powietrze w zachwycie, które zawsze wywołuje we mnie uśmiech!

Ta końcowa scena trwa genialne 16 minut.

Dla stronniczego fana Muhammada Alego, takiego jak ja, film przedstawia dziesięć lat niesamowitego życia, jego religię, odmowę wstąpienia do armii USA, jego małżeństwa, jego wady i jego absolutny majestat. Michael Mann najwyraźniej nakręcił ten film z miłości do Ali, która przenika przez film i słusznie. Towarzysząca mu ścieżka dźwiękowa autorstwa Pietera Bourke'a i Lisy Gerrard również jest przyjemna, ponieważ opiera się w dużej mierze na utworach Sama Cooke'a, takich jak "Twisting the Night Away" i "It's All Right" wśród wielu, wielu innych. Ścieżka dźwiękowa jest wysoce zalecana jako samodzielna płyta CD z wieloma innymi utworami, w tym Moby, Bob Dylan, Alicia Keys i wspaniałą oryginalną muzyką Bourke i Gerrarda.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):