„Fabelmanowie (2022)

Bardzo zwyczajne rozczarowanie.

Byłem fanem filmów Stevena Spielberga nie tylko przez całe moje dorosłe życie, ale przez całe życie. Od oglądania niesprawnego mechanicznego potwora o imieniu „Bruce” , który terroryzował Amity Island, aż do wczorajszego wieczoru i jego na wpół autobiograficznej relacji o zakochaniu się w kinie i kręceniu filmów jako małe dziecko na początku lat pięćdziesiątych, byłem fanem filmy Stevena Spielberga przez całe moje życie. Z 34 oficjalnie uznanych pełnometrażowych filmów fabularnych, które znalazły się w jego potrójnym zdobywcy Oscara CV, obejrzałem 26 i zostawię was, abyście się zastanowili, które 8 filmów mi przeszło przez dziesięciolecia. Chronologicznie rzecz biorąc, uwielbiam i mam wielką, wielką sympatię do Jaws i ET: The Extra-Terrestrialobydwa filmy oglądałem jako dziecko na pierwszych wówczas odtwarzaczach wideo VHS i miałem wielką przyjemność zobaczyć Szczęki po raz pierwszy na dużym ekranie kilka lat temu na festiwalu filmowym. Zagłębiając się na chwilę w wehikuł czasu DeLoreana, uwielbiam, ale nie uwielbiam Bliskich spotkań trzeciego stopnia , ale uwielbienie powraca do oryginalnej trylogii Indiany Jonesa i mogę, chcę i obejrzałem te trzy filmy w mgnieniu oka kapelusz fedora, tyłem do siebie i zbyt wiele okazji, by przyznać się do tego publicznie. Lista Schindlera ma w tym roku trzy dekady, podobnie jak oryginalny Park Jurajski i Szeregowiec Ryanna przełomie wieków twierdzę, że Steven Spielberg był chwalony przez krytyków hit za hitem, od sztucznej inteligencji AI (obejrzyj to jeszcze raz, jeśli nie jesteś pewien – to jest piękne!), po niestety zawsze proroczy raport mniejszości , bulgoczącą prawdę opowieść o życiu w Złap mnie, jeśli potrafisz , pięknie dyskretny The Terminal i chociaż kocham i podziwiam Wojnę światów , rozkwitam w Monachium . The Adventures of Tin Tin dołączył do Jaws, ET i Jurassic Park jako wielcy ulubieńcy mojego dorastającego syna, a gdy stał się młodym nastolatkiem, dodaliśmy The BFG i Ready Player Onedo filmów Spielberga z ostatnich czasów, które wciąż rezerwuję tylko dla siebie: filmów takich jak Lincoln , The Post i niedocenianego arcydzieła, jakim jest Most szpiegów .

Więc przez całe życie byłem fanem filmów Stevena Spielberga.

Rzadko piszę recenzje filmowe zwykłych lub rozczarowujących filmów (chociaż w 2023 r. przeciwstawiasz się trendowi! Redaktor Filmowy) tylko dlatego, że jestem fanem kina, a nie krytykiem per se i zawsze mam te dokuczliwe wątpliwości co do mojej wiarygodności krytykować cokolwiek, nie mówiąc już o filmie. Jak mogę krytykować film wyreżyserowany przez Stevena Spielberga! W tym celu rzadko krytykuję film i na pewno nie zrobię tego tutaj, ale po prostu uważam, że Fabelmanowie są raczej zwyczajni, rozczarowujący i, co najważniejsze, bez prawdziwego serca aż do ostatnich klatek filmu.

Z drugiej strony, co ja wiem?

Bo 13 marca 2023 roku w Ovation Hollywood film The Fabelmans zostanie nominowany do siedmiu Oscarów!

Od New Jersey 1952 i The Greatest Show on Earth po Hogan's Heroes i serce filmu w Hollywood z 1965 roku, ta na wpół autobiograficzna relacja i list miłosny do medium filmowego pokazuje, jak Sammy Fabelman wyrasta z dociekliwego dziecka w późnego nastolatka lata, w których Steven Spielberg odkrywał horyzont i szukał przełomu w życiu swoich filmowych marzeń. Przenosząc się z New Jersey do Kalifornii przez Arizonę, film można również postrzegać jako coś w rodzaju opowieści matki i syna o „tajemniczych filmach” , paktach między rodzicami a dziećmi i niepokoju związanego z dorastaniem, latami dojrzewania pogrążonymi w marzeniach o „ hobby"to nic innego, jak obserwowanie, jak dwoje rodziców w separacji oddala się od siebie coraz bardziej. Jeden jest melancholijnym artystą. Drugi był metodycznym myślicielem i planistą o prostych sznurowadłach i krochmalonym kołnierzyku. Nic więc dziwnego, że młody Sammy wyrasta na skrupulatnie zorganizowanego poszukiwacza filmowych marzeń w Hollywood lat 60.

Młodszy Sammy jest dobrze grany przez Mateo Zoryana, zanim wystartował i rozkwitł w rękach Gabriela LaBelle, i podczas gdy Paul Dano wyróżnia się jak zawsze jako sztywny inżynier komputerowy, który jest zarówno z epoki, jak i wyprzedza swój czas technologiczny, to ukłon , spojrzenia i matczyna miłość Michelle Williams, które są wciąż żywym dowodem, dając Williamsowi piątą nominację do Oscara w karierze. Wraz z Michelle w nominacjach do Oscara występuje Judd Hirsch w swojej scenie kradnącej kameę jako wujek rodziny, który pojawia się i znika w mgnieniu oka, mając bardzo mało czasu ekranowego, ale z wymownym wzmocnieniem dla Sammy'ego, by podążał za swoimi marzeniami. „Sztuka jest naszym narkotykiem”wykrzykuje przed natychmiastowym odejściem od filmu, który kradnie na zaledwie kilka minut. To druga w historii nominacja Hirscha do Oscara i oszałamiające 42 lata od nominacji Hirscha za Zwyczajnych ludzi z lat 80. Ogromna obsada wspiera te centralne, wyróżniające się role, z szczególnie godnymi uwagi Sethem Rogenem i Julią Butters, a także słynną kameę i niesamowitą scenę zepsutą przez pozornie wszystkich oprócz mnie.

Fabelmanowie to klasycznie piękna sfilmowana opowieść o podążaniu za marzeniami z dzieciństwa, ale pomimo mojego wieloletniego fanatyzmu dla filmów Stevena Spielberga, wydała mi się trochę mdła, nieciekawa i bez serca. To powiedziawszy, biorąc pod uwagę piątą nominację do Oscara Michelle Williams, drugą nominację Judda Hirscha po 42 latach przerwy, trzy ukłony w stronę samego Spielberga i 53. nominację do Oscara (53.!), współpracownika muzycznego Johna Williamsa przez całe życie, to równie dobrze może być w Oscara żargon, „Rok Fabelmana” .

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):