Khangsar do Katmandu

Teraz, kiedy zakończyliśmy naszą wędrówkę, byliśmy gotowi do powrotu do domu. Ale wcześniej musieliśmy podrzucić naszego tragarza Serapa do Pisang, zjeść obiad i zatankować. Wiedzieliśmy, że będziemy musieli gdzieś przenocować, więc to była kolejna rzecz, o której musieliśmy pamiętać.

Około 11 rano wyruszyliśmy z Khangsar w drogę powrotną. Do Manang było tylko pół godziny jazdy. W drodze do Pisang widzieliśmy grupę żołnierzy czekających na podwózkę. Zatrzymali nasz samochód i przekonali, żeby podrzucili jednego ze swoich do starego biura, żeby odebrać dla nich skrzynkę jabłek. Na początku nasz kierowca, Suresh, zawahał się, ale zgodził się nieco później. Tak więc jeden z ich ludzi jechał z nami w drugim rzędzie naszego samochodu. Mieliśmy już 3, więc prawie napchaliśmy się, aby dodać jeszcze jedną osobę. Tak! Tutaj możemy dostać mandat za taką jazdę, ale tam ludzie mają tendencję do wpychania więcej niż to, co może pomieścić pojazd!!!

W każdym razie dotarliśmy do starego biura nepalskiej policji, a on złapał pudełko jabłek. Po kolejnych 5/10 minutach jazdy dotarliśmy do ich nowego biura i wysadziliśmy go! Naprawdę docenił nas za to, że go podwieźliśmy. Kiedy wróciliśmy, pogoda trochę się zmieniła! Było trochę wietrznie i chłodno. Zatrzymaliśmy się nawet w Agro Manang, żeby kupić trochę jabłek i chipsów jabłkowych dla naszych rodzin w domu.

Kiedy dotarliśmy do Chame, z powrotem w tym samym hotelu, White Stupa, na lunch, była blisko 13:30. Byłem tak zmęczony jedzeniem „dal-bhat”, że ja i mój kuzyn zdecydowaliśmy się na makaron. Potem chwilę odpoczęliśmy, podziękowaliśmy gospodarzowi za jego przemiłą gościnność i poszliśmy zatankować. Kiedy zatrzymaliśmy się, żeby zatankować, mogliśmy zobaczyć przypadkowego faceta, który podszedł i sprawdził nasz samochód, aby zobaczyć, czy mogą podwieźć ludzi. Gdyby ktoś był chory i potrzebował natychmiastowej pomocy, podwieźlibyśmy go. Ale to byli zupełnie porządni ludzie. Byliśmy zdecydowanie zaskoczeni, myśląc, że to samochód, który wynajęliśmy! To nie jest lokalne! I znowu, jak możemy ufać komuś innemu, że pojedzie z nami i nie zrobi nam krzywdy? To był bardzo ryzykowny interes. Tak więc nasz kierowca, Suresh, ani drgnął ani drgnął i wyruszyliśmy tak szybko, jak tylko mogliśmy.

W drodze powrotnej mogliśmy zobaczyć piękny wodospad „Ośmiornica”.

Nie mogliśmy zostać wystarczająco długo, aby zrobić więcej zdjęć, ponieważ czekały na nas inne samochody, więc przerwaliśmy! Ponieważ droga powrotna była taka sama, wszyscy byliśmy już wykończeni ekscytacją.

Po długiej jeździe, w końcu około 8.00 dotarliśmy do BesiSahar. Głodowaliśmy, bo tego dnia mieliśmy tylko makaron. Mieliśmy ze sobą przekąski, ale ze względu na warunki drogowe (zwłaszcza terenowe i dużo serpentyn) nikt z nas nie miał odwagi zjeść i zachorować. Właśnie wtedy, gdy umierasz z głodu i walczysz o pozostanie w samochodzie trochę dłużej, zgubiliśmy się z naszymi wskazówkami dojazdu do hotelu w pobliżu BesiSahar. W końcu, po kilku rundach i rozpytaniu, znaleźliśmy przyzwoite miejsce na nocleg.

Następnego dnia wyjechaliśmy o 8 rano. Około 9:30 zrobiliśmy sobie przerwę na herbatę w Palungtar. Najwyraźniej w tej chwili odbywał się ślub. Z przyjemnością patrzyłem na nowożeńców, delektując się herbatą. Po około godzinie zatrzymaliśmy się w Manakamana. Do świątyni nie dotarliśmy, bo nie mieliśmy czasu, ale poszliśmy i kupiliśmy trochę pomarańczy. Były takie pyszne!

Około 3 po południu dotarliśmy do domu, naszego słodkiego słodkiego domu! Cieszyliśmy się, że nasz 8-latek może wymieniać swoje i nasze historie. Tak bardzo za nim tęskniłam przez całą podróż. Martwiłem się, czy będzie w stanie porozumieć się z moją mamą w tym sensie, że mówił głównie po angielsku, podczas gdy moja mama nepalska! Ale ku mojemu zaskoczeniu, tak szybko nauczył się nepalskiego i mówił całkiem płynnie, kiedy wróciliśmy!

Podsumowując, była to niezapomniana podróż, niezapomniana wędrówka! Podziękowaliśmy naszym partnerom i naszemu dzielnemu kierowcy!

Teraz tęsknię za kolejną wyprawą z kolejnym trekkingiem!