Kropla mądrości #11

We wcześniejszym poście omówiłem, jak zachowanie rodziców wpływa na styl przywiązania dziecka. Podstawowym mechanizmem leżącym u podstaw tego jest autonomiczny układ nerwowy, który jest odpowiedzialny za kontrolowanie wielu naszych automatycznych funkcji organizmu (np. tętna, częstości oddechów). Ten system reguluje, czy jesteśmy w stanie wysokiej czujności, czy w stanie spokoju, prawie jak pokrętło głośności w systemie muzycznym.

Gdy rodzic wchodzi w interakcję ze swoim dzieckiem, świadomie lub nieświadomie przekazuje swojemu dziecku swój własny stan czujności lub spokoju. Ustawienie na tarczy rodzica wpływa na tarczę dziecka, a ta informacja jest zapisywana w autonomicznym układzie nerwowym dziecka. Na przykład, jeśli rodzic jest spokojny, a dziecko jest bardzo pobudzone, dziecko ostatecznie naśladuje stan autonomicznego pobudzenia rodzica. Ta zdolność do przesuwania pokrętła od wysokiej do niskiej czujności zostaje wypalona w najbardziej elementarnych funkcjach organizmu dziecka.

Jako osoba dorosła ta sama zdolność do regulacji autonomicznego pokrętła określa nasz sukces w związku. Jeśli tarcza jest zbyt ciasna i utknie na którymkolwiek końcu spektrum, wówczas związek cierpi, ponieważ nie jesteśmy w stanie dopasować naszego stanu autonomicznego pobudzenia do stanu wymaganego w danej sytuacji. Podobnie, jeśli tarcza jest zbyt luźna i zbyt łatwo się zmienia, ponownie tracimy synchronizację z sytuacją w związku. Zdolność do dowolnego obracania tym pokrętłem, dostrajania lub zmniejszania poziomu pobudzenia autonomicznego, jest kluczową częścią udanego romantycznego związku.

Aby dowiedzieć się więcej na ten temat, obejrzyj odcinek #59 podcastu Huberman Lab

Aby przeczytać poprzedni post z serii, kliknij tutaj.

Tagi: #romans #miłość #podniecenie #autonomiczny #mózg #neuronauka #związek #sukces #spokój #rodzicielstwo #dziecko