„Mistrz” (2012)

„Nagrywamy wszystko. Przez całe życie”.

Uwielbiam ten film na równi z dziwacznym i surrealistycznym złamanym sercem reżysera Magnolią 13 lat wcześniej. Następuje moja adoracja. Oto kilka wybranych cytatów z czasu wydania dziesięć lat temu:

„Inteligentny i solidnie wciągający Mistrz kontynuuje zwycięską passę Paula Thomasa Andersona w zakresie trudnych filmów dla poważnej publiczności”.

Zgniłe pomidory

„Phoenix, znany z angażowania się w nominowane do Oscara role w Gladiatorze i Walk The Lane, sprawia, że ​​Quell jest przerażająco wiarygodny. Mistrz potrzebuje trochę czasu, żeby się przyzwyczaić. To doskonale zrealizowany film, który czasami celowo jest nieprzejrzysty, jakby jego twórca nie chciał, abyśmy zajrzeli do samego jądra ciemności”.

Los Angeles Times

„To także jeden z najlepszych filmów roku — ambitny, pełen wyzwań i gorący twórczo, ale z chłodnym tonem projekt, który poważnie traktuje zawiłe idee dotyczące amerykańskiej osobowości, sukcesu, wykorzenienia, dynamiki mistrz-uczeń i ojca. -syn wzajemnie gwarantowane zniszczenie.

Rozrywka Tygodnik

„Spektakle Phoenixa i Hoffmana to studia z kontrastem. Phoenix nosi się z postrzępioną, kołyszącą się małpią gracją, podczas gdy Hoffman daje Doddowi spokojną rozwagę. Obaj aktorzy rzadko wypadali lepiej w filmach. Prawdziwą klasą mistrzowską jest tu gra aktorska — i dotyczy to prawie wszystkich innych osób występujących w filmie, zwłaszcza Adamsa, którego błyszcząca cecha dziewczyny z sąsiedztwa została tu wykorzystana do wywrotowego efektu”.

Monitor Chrześcijańskiej Nauki

„To film o pokusie i szaleństwie wielkości, który jest tak blisko, jak wszystko, co ostatnio widziałem, do bycia świetnym filmem. Będą sceptycy, ale kult już się formuje. Weź mnie pod uwagę."

New York Times

„Mistrz”, szósty film 42-letniego scenarzysty i reżysera, potwierdza jego pozycję największego talentu filmowego swojego pokolenia. Anderson to gwiazda rocka, artysta, który nie zna granic. „Napisany, wyreżyserowany, zagrany, nakręcony, zmontowany i skomponowany z porywającą energią, która przywraca wiarę w film jako formę sztuki, Mistrz jest nirwaną dla miłośników kina. Anderson miksuje dźwięki i obrazy w mroczną, olśniewającą muzykę, która jest całkowicie jego własna”. Później nazwał ten film najlepszym filmem 2012 roku”.

Toczący się kamień

„W filmie przepełnionym walorami, ale też pełnym zagadek, wyróżniają się dwie rzeczy: niezwykła znajomość techniki filmowej, która już prawie wystarcza, by koneser przez cały czas siedział w fotelu, oraz wspaniałe portrety Joaquin Phoenix i Philip Seymour Hoffman to dwaj całkowicie przeciwni mężczyźni, jeden niepiśmienny włóczęga bez pojęcia, drugi intelektualny szarlatan, który twierdzi, że zna wszystkie odpowiedzi. Stają się dla siebie bardzo ważni, a jednak ostatecznie mają dziwnie nieistotny wzajemny wpływ. Mistrzowski styl, niesamowity nastrój i odpychające główne postacie przypominają poprzedni film Andersona, Aż poleje się krew, a pokrewieństwo wzmocnione przez kolejną odważną i nieharmonijną ścieżkę dźwiękową Jonny'ego Greenwooda.

Reporter z Hollywood

„Bajecznie dobrze zagrany i wykonany, ale kiedy po niego sięgam, moja dłoń zamyka się w powietrzu. Ma bogaty materiał i nie jest jasne, co o nim myśli. Ma dwa występy kalibru Oscara, ale czy one się łączą?

Rogera Eberta

„Mistrz to Paul Thomas Anderson z oszlifowanymi krawędziami, a najlepsze kawałki ogolone na strzępy”.

Magazyn Slant

„Nazywaj Mistrza, jak chcesz, ale lobotomiczna katatonia z tego, co nazywam New Hacks, nigdy nie zastąpi dobrze zrealizowanych filmów narracyjnych o prawdziwych ludziach, które opowiadają głębokie historie dla szerszej i bardziej wyrafinowanej publiczności. Mody przychodzą i odchodzą, ale jak mawiał Walter Kerr: „Za każdym razem, gdy podają flaki, będę krzyczeć”.

Obserwator z Nowego Jorku

Paul Thomas Anderson — uznanie

„Nagrywamy wszystko. Przez całe życie”.

Powiedzieć, że minęło pięć długich lat od „ Aż poleje się krew”.a to, że niecierpliwie czekałem na to wydanie, odkąd po raz pierwszy o nim dyskutowano w 2009 roku, byłoby niedopowiedzeniem. Dodaj do tej mieszanki historię luźno opartą na początkach scjentologii i jej założyciela L. Rona Hubbarda, a także największe talenty aktorskie Philipa Seymoura Hoffmana i Joaquina Phoenixa, a minęły trzy lata. Ale warto było czekać, ponieważ Paul Thomas Anderson ponownie wyprodukował naprawdę wspaniały film. Ponownie Paul zarówno napisał scenariusz, wyreżyserował, jak i wyprodukował, ale pierwszą istotną zmianą w stosunku do jego poprzednich filmów jest wybór operatora, w którym Mihai Malaimare zastąpił Roberta Elswita, wieloletniego partnera do współpracy. Jednak ta zmiana nie przenosi się w żaden sposób na ekran, ponieważ od razu uderza cię, jak żywe,

Energia obrazu jest radosna, podobnie jak mnogość scenerii sfotografowanych tak dobrze przez operatora Mihaia Malaimare, ożywiających liczne sceny na plaży, widoki na ocean i pustynne równiny z typowym długim obiektywem, ale za każdym razem równie genialnym. Ujęcia wewnątrz są kadrowane i doskonale oświetlone, często w ciasnym pokoju domu lub statku, a reżyser Paul Thomas Anderson wzmacnia klaustrofobię ujęciami z ciasnego kąta i delikatnie obracającą się kamerą, aby objąć i uchwycić scenę. Na tym wczesnym etapie wszyscy Amy Wells (scenografia), David Crank i Jack Fisk (scenografia) oraz Mark Bridges (projekt kostiumów) zasługują na ogromne uznanie, podobnie jak Jonny Greenwood za kolejną nawiedzoną, żwawą i eklektyczną ścieżkę dźwiękową do filmu i ogólnie oryginalną muzyka.

Być może jestem stronniczym fanem Radiohead, jednak muzyka Jonny'ego Greenwooda jest ponownie wysublimowana i jest kontynuacją jego sukcesu z There Will Be Blood . Ścieżka dźwiękowa jest tutaj bardzo podobna do tej z „Aż poleje się krew” z wspinającymi się utworami operowymi zmieszanymi z utworami orkiestrowymi, które doskonale towarzyszą filmowi, ale w dziwny i sporadyczny sposób. Istnieje jedenaście oryginalnych utworów muzycznych Jonny'ego Greenwooda, z wyróżniającymi się utworami, takimi jak „Overtones”, „Time Hole” i „Alethia”, które doskonale odzwierciedlają złamane umysły postaci, które podskakują i trzaskają w tle filmu, wznosząc się i opadając delikatnie wraz z narracją.

Zawarte utwory muzyczne są również dziwnymi i dziwacznymi wyborami, ale doskonale pasują do filmu, na przykład wyróżniające się „Get Thee Behind Me Satan” Elli Fitzgerald, „No Other Love” Jo Stafford i „Changing Partners” Helen Forrest w napisach końcowych . Są też trzy wspaniałe utwory samych aktorów, z Philipem Seymourem Hoffmanem śpiewającym „Slow Boat to China” w łamiącej serce scenie oraz „I'll Go No More A-Roving” w dziwacznej i surrealistycznej scenie! Ale wyróżnia się aktorka Madison Beaty z „Don't Sit Under the Apple Tree (With Nobody Else But Me)”. Wiele z nich, ale nie wszystkie, znajduje się na ścieżce dźwiękowej CD, która towarzyszy temu filmowi i która jest ponownie gorąco polecana.

Sam film rozgrywa się między końcem II wojny światowej a początkiem lat pięćdziesiątych i obejmuje mniej więcej pięć lat. Początkowe dwadzieścia minut szybko obejmuje ten okres, dzięki czemu oboje jesteśmy na bieżąco z osią czasu i wypełniamy fascynującą historię „Freddiego Quella” (Joaquin Phoenix) . Podobnie jak w przypadku początku „ Aż poleje się krew” , ten film również zaczyna się od minimalnej ilości dialogów, ale z doskonałymi zdjęciami przypływu na plaży z plutonem marynarki wojennej oczekującym albo na rozkazy, albo na koniec wojny. Osobiste problemy Freddiego są natychmiast widoczne w pierwszych trzech lub czterech minutach tego 144-minutowego klasyka, ponieważ od razu jest przedstawiany jako outsider i samotnik o dziwnie niezgrabnym chodzie i stylu.

Jego pierwsze słowa opisują, jak pozbyć się choroby seksualnej z kolegą żeglarzem, a następnie niezręcznie angażuje się seksualnie z postacią kobiety wyrzeźbioną w piasku, do której staje się zbyt podekscytowany seksualnie i ku konsternacji innych żeglarzy masturbuje się do oceanu ulżyć sobie. Poddając się opuszczeniu marynarki medycznej, nieustannie odwołuje się do seksu, ale ogólny obraz namalowany przez Freddiego to niezręczny i niepewny outsider, który chce zostać zaakceptowany, wraz z jego alkoholowym „eliksirem”, który towarzyszy mu w podróży od opuszczenia marynarki wojennej do stania się kłótliwym fotografa w lokalnym centrum handlowym, do siekania warzyw na polu w Kalifornii przed ucieczką i schowaniem się na pokładzie przepływającego luksusowego statku. Tutaj spotyka „Lancastera Dodda” i „Peggy Dodd” i tak naprawdę rodzi się legendarny film.

„Freddie Quell” (Joaquin Phoenix) Alkoholik z zewnątrz i włóczęga, którego dziwactwa, tiki i napięcie nerwowe można wytłumaczyć zespołem stresu pourazowego lub szokiem w znacznie prostszym języku tamtych czasów. Jest fizycznie i psychicznie rozbity na kawałki. Jego fizyczne tiki są widoczne przez leniwe oko i mówienie przez jedną stronę jego ust z czasami niezrozumiałym przeciąganiem. Jego chód jest niezręczny, prawie wykrzywia jego ciało od pasa w dół i sprawia wrażenie, jakby nie był w stanie stać prosto i poruszać się bez pojawienia się bólu.

Psychicznie oczywisty alkoholizm Freddiego jest stałym problemem, a jego piersiówka jest wielokrotnie pokazywana, gdy uzupełnia to swoim „eliksirem”, ale równie oczywiste są jego nieodpowiednie ataki jawnej seksualności i nie jest w stanie kontrolować temperamentu, który gwałtownie wymyka się spod kontroli . Pod wieloma względami Freddie jest otwartą księgą na to wszystko i jeszcze więcej, i jest to wielka zasługa Joaquina Phoenixa, ponieważ jego występ od początku do końca jest dokładnie tym, występem oczywistych cech osobowości, kleszczy, kompulsji i obsesji. Jego pierwsza sesja „Przetwarzania nieformalnego”(więcej o tym później) jest trafny i potwierdza otwartość, którą widzimy jako publiczność na jego wady. Kiedy odpowiada na pytania podczas przetwarzania, natychmiast zaprzeczam każdej odpowiedzi, ponieważ jego słabości są bardzo widoczne, gdy tylko pojawia się na ekranie.

Nie należy tego w żaden sposób postrzegać jako negatywnego, ponieważ jest to czysto zamierzone i część podróży Freddiego w filmie. Pomimo pseudonimu The Master dla filmu, jest to film Freddiego i tak fachowo ożywiony przez bardzo oczernianego, ale absolutnie genialnego aktora charakterystycznego w Joaquin Phoenix. Kreacja definiująca karierę i godna nominacji dla najlepszego aktora na ceremonii rozdania Oscarów 2013.

„Lancaster Dodd” (Philip Seymour Hoffman) Znany jako „Mistrz” przez wszystkich, z którymi się styka, ale nie w sposób całkowicie niewolniczo oddany, bardziej z autentycznego szacunku dla postaci pioniera, który pozornie jest wiecznie uśmiechnięty i kochany przez wszystkich, którzy otacza go. Jowialny i bardzo w centrum uwagi z bardzo pozytywnym nastawieniem, jego występy i wykłady zawsze odwołują się do „przeszłych wcieleń” i „przetwarzania” , a także nieustannie narzekają na ludzkość, którą postrzega jako uśpioną, na możliwości poza ich strefą komfortu. „Człowiek śpi” jest wymownym odniesieniem do „Przyczyny” promuje przeszłe wcielenia, które nieustannie żyją poprzez duszę i ducha, aż do obecnego życia i dalej.

Zaciekle lojalny wobec swojej rodziny i zgromadzonej grupy wielbicieli, a także przesłania Sprawy, dwoistość Dodda zostaje subtelnie rozwikłana, ale nigdy nie jest bardziej widoczna niż wtedy, gdy kwestionuje się jego przesłanie i nauki. Jednak w miarę postępu filmu jest o wiele więcej. Kolejna wspaniała rola Philipa Seymoura Hoffmana w filmie Paula Thomasa Andersona, ich piąta współpraca w sześciu filmach i bardzo zasłużona nominacja do Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego podczas rozdania Oscarów 2013.

„Peggy Dodd” (Amy Adams) Wspaniała i definiująca karierę rola Amy Adams, która, podobnie jak jej cenione współpracowniczki, w pełni zasłużyła na nominację do Oscara w 2013 roku dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Przy minimalnym dialogu, to dotyk, spojrzenia i często zimne, jałowe spojrzenia sprawiają, że ten występ jest tak grzmiący, a moim natychmiastowym wnioskiem jest to, że Peggy jest prawdziwą siłą napędową „Sprawy” i zdecydowanie mocą za tronem. Zawsze pozornie patrząc (przez?) i być może stale i cicho oceniając Freddiego, jest krzykliwa dla osób postronnych i niewierzących, ale w subtelny i pełen niuansów sposób. Rezerwuje swój jad dla Lancastera i ich wspólnego czasu prywatnego, ale publicznie jest cichą, osądzającą skałą dla swojego męża.

Wraz z rozwojem filmu rozwija się również cicha groźba Peggy, która nigdy nie jest lepiej pokazana niż wtedy, gdy Lancaster jest kwestionowany przez prawdziwość sprawy. Gdy Lancaster wpada w złość i zdenerwowanie, Peggy po cichu wścieka się na pretendenta, najpierw w miękkim nieostrości tuż pod jej mężem, który dominuje ujęcie, ale dwa szybkie cięcia później pokazują jej wściekłość i apopleksję na policzku każdego, kto kwestionuje ich przekonania. Jest jedna krótka scena między mężem i żoną, której spoilery nie pozwalają mi ujawnić, ale kiedy ją zobaczysz, zrozumiesz ostateczną równowagę sił w grze. To cudownie surrealistyczna scena, która tak wiele mówi. Radość z występu Adamsa polega na pokazanej subtelności iw porównaniu z dwoma zdumiewającymi występami powyżej, przyćmiewa je, stając się prawdziwą, wyróżniającą się gwiazdą. Genialny i hipnotyzujący występ.

W kilku wątkach narracyjnych i lokalizacjach występują znakomite role drugoplanowe, w szczególności Amber Childers jako wiecznie uśmiechnięta córka „Elizabeth Dodd” i Jesse Plemons świetnie gra rodzeństwo „Val Dodd” z celowo bardzo małą ilością dialogów do pracy. Rami Malek jest znakomity jako nowy zięć Lancastera „Clark”, a Madison Beaty gra „Doris” z delikatną urodą, która jest doskonale zawarta, gdy śpiewa „Don't Sit Under the Apple Tree ” . Laura Dern gra towarzyską osobę / zwolenniczkę Sprawy oraz „Helen Sullivan”, a wreszcie Kevin J O'Connor powraca z podobnie niejasnej roli w Aż poleje się krewz innym tutaj jako „Bill William”. Jest o wiele więcej epizodycznych i drugoplanowych ról, gdy przeplatamy się między odejściem Freddiego z Marynarki Wojennej, podążaniem za Sprawą i podążaniem za Lancasterem Doddem, gdy podróżuje od miasta do miasta, aby promować swoją wiarę, swoje pisma i swoje doświadczenia.

Następują dwie krótkie sceny, z których jedna przedstawia wczesną desperację seksualną Freddiego i narastający problem alkoholowy, a druga to gromkie kino. Każda scena znacznie różni się od pozostałych, ale jest idealnym przedsmakiem podróży Freddiego i wspaniałymi przykładami reżyserskiego oka do scen filmowych o prawdziwym pięknie.

„Martha, sprzedawczyni” (Amy Ferguson) zostaje przedstawiona w pięknym, delikatnym i niemal baletowym ujęciu ciągłym, gdy spaceruje po domu towarowym, sprzedając sukienkę, którą ma na sobie. Zawsze uśmiechnięty, ale równie zawsze patrzący w kierunku Freddiego, który kontynuuje swój delikatny taniec po parkiecie, tej scenie towarzyszy wzniosły utwór „Get Thee Behind Me Satan” Elli Fitzgerald. – Masz przerwę? pyta Freddiego.

Gdy „Get Thee Behind Me Satan” kontynuuje łagodnie w tle, pojawia się krótka scena przerywnikowa, w której Freddie robi swój „eliksir” , a to jest szybko przerywane, gdy Martha próbuje swojej mikstury. Freddie jest teraz pijany i kręci się, gdy para stoi razem w jego żółtej ciemni fotograficznej „Dobry smak?” pyta, zanim siłą pocałował Martę i wybuchnął maniakalnym śmiechem. Martha bawi się napięciem seksualnym, dokuczając Freddiemu: „Co jeszcze chcesz zobaczyć, to?” kiedy odkrywa swoje piersi. Zanim może to zrobić, natychmiastowe „tak” Freddiegodoskonale przedstawia jego seksualną desperację. Bawiąc się piersiami Marty, ponownie całują się namiętnie, zanim Freddie odzyskuje trochę opanowania, by zaprosić Martę na randkę.

Znakomity epizod Amy Ferguson i Joaquina Phoenixa ponownie nadaje ton nadchodzącemu zejściu Freddiego.

Następnie, po aresztowaniu Dodda, gwałtowna reakcja Freddiego prowadzi do jego aresztowania i obaj są umieszczeni w sąsiednich celach więziennych. Przybycie Freddiego oznacza gwałtowną kontynuację jego frustracji, gdy nieustannie uderza głową w łóżko i ścianę celi, po czym kopie toaletę na kawałki w skrajnej złości i wściekłości. Dodd stoi w swojej celi całkowicie beznamiętnie, obserwując kręty i gwałtowny wybuch swojego przyjaciela, zanim w końcu komentuje: „Twój strach przed schwytaniem i uwięzieniem to implant sprzed milionów lat. Ta bitwa toczy się z tobą, zanim się zorientujesz. To nie jest nowe. To nie jesteś ty” .Freddie nadal gniewnie reaguje na uspokajające słowa Dodda, a przy kącie kamery uchwycono ich ciągłą wymianę zdań między dwiema celami, Dodda głoszącego swojemu przyjacielowi i Freddiego krążącego po swojej celi jak lew w klatce. Gdy kamera powraca do Dodda, kontynuuje: „Śpisz. Twój duch był wolny. Przechodzenie od ciała do następnego ciała. Bezpłatny. Wolny na chwilę. Następnie został schwytany przez siły Najeźdźcy, które chciały zawrócić cię do najciemniejszego miejsca, gdzie wszczepiono ci mechanizm push/pull, który sprawia, że ​​obawiasz się władzy i niszczycielstwa. Znajdujemy się w środku bitwy, która trwa od bilionów lat i jest większa od nas obu”.

Wywiązuje się intensywna kłótnia twarzą w twarz:

Freddie: „Twoja pieprzona rodzina cię nienawidzi. Twój syn cię nienawidzi”

Dodd: „Kto cię, kurwa, lubi oprócz mnie?”

Scena kończy się w surrealistyczny i dziwaczny sposób, jednak nie wcześniej niż Dodd nieustannie i wymownie wzmacnia Freddiego, że jest sam bez przyjaciół, do których mógłby zadzwonić i że tylko on jest jego jedynym przyjacielem, który w niego wierzy, ale nadal nie chce go widzieć. Ponownie. „Skończyliśmy. Jesteś pijakiem. Skończyliśmy”.

To tylko jeden przykład wielu gromkich występów Joaquina Phoenixa i Philipa Seymoura Hoffmana we wspólnych scenach. W sumie jest ich sześć, przy czym są to jedyne dwie postacie w scenie, a także łamiąca serce rozmowa telefoniczna. Każda scena z ich pierwszego spotkania, gdy Freddie zostaje złapany jako pasażer na gapę w ich rozmowie telefonicznej, dodaje coraz więcej warstw do pękniętej i pozornie trudnej przyjaźni, która ostatecznie jest czymś więcej niż zwykłą przyjaźnią.

Znam trochę scjentologię jako religię, jej nauki i rzeczywiście duchowego przywódcę L. Rona Hubbarda, ale zostawię dyskusje dla ludzi znacznie bardziej uczonych ode mnie. Wystarczy powiedzieć, że porównania i odniesienia do „The Cause” , „ Past Mieszka” i „Przetwarzanie” są oczywistym ukłonem w stronę tego, podobnie jak zawsze uśmiechnięty i charyzmatyczny przywódca Lancaster Dodd. Na zawsze znany jako Mistrz, jest Panem wszystkiego, co obserwuje i zawsze w centrum uwagi. Aspekt przetwarzania jest mocno omówiony i dla niewtajemniczonych wydaje się to być formą regresji, ale nie do twojego dzieciństwa, ale do przeszłych żywotów i doświadczeń zdobytych w tym życiu. Wieczna dusza i duch żyjący od ciała do ciała, od życia do życia. Istnieje również wiele odniesień Dodda do porównań między ludźmi i zwierzętami oraz różnic między nimi i naszego postępu jako ludzi w królestwie zwierząt.

Ale to, co mnie urzekło i zawsze mnie urzeka, to trzy główne kreacje Amy Adams, Joaquina Phoenixa i Philipa Seymoura Hoffmana, wysublimowane zdjęcia Mihaia Malaimare'a, ścieżka dźwiękowa Jonny'ego Greenwooda, która jest niezręczna i żwawa, i tym lepiej, i radość z filmu reżysera Paula Thomasa Andersona. Zawsze krytykowany za to, że nie był w stanie „zakończyć” swoich poprzednich filmów, jest to niesprawiedliwa krytyka wymierzona w niego, ale nie tutaj. Zakończenie jest najsłabszą częścią genialnego filmu, który poruszył moją wyobraźnię od pierwszej do ostatniej minuty i jest szóstym całkowicie zdumiewającym filmem Paula. Rzuć na numer siedem i miejmy nadzieję, że nie będzie pięcioletniej przerwy pomiędzy nimi.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Ed Wood” (1994) „The Insider” (1999) „Synecdoche, Nowy Jork” (2008)