Nie pamiętam

Nie przypominam sobie, żebym uczono mnie, że ten świat ceni kobiety i ludzi AFAB mniej niż mężczyzn. Gdzie wszelkiego rodzaju akty przemocy wobec kobiet są tak powszechne jak dmuchawce, a mikroagresje serwowane są obok porannej kawy. Ale od czasu, gdy mam wspomnienia, mam wspomnienia odczuwania implikacji tego, co to oznacza. Moja rodzina lub przyjaciele nigdy nie powiedzieli mi, że jestem gorszy niż ze względu na przypisaną mi płeć. Ale nie musiałem być. Czułam to w sposobie, w jaki mężczyźni mówili do mnie iw kobietach, które kocham. W strukturach władzy poznałem się już w przedszkolu. W sposób, w jaki wielokrotnie widziałem kobiety przedstawiane w mediach.

Nie przypominam sobie, żebym uczyła się słowa zgoda. Ale pamiętam pierwszy raz, kiedy chłopak dotknął mnie w niewłaściwy sposób bez pytania. Miałem 12 lat. Jechałem szkolnym autobusem ze wszystkimi moimi przyjaciółmi. Pamiętam, że czułem się nieswojo, ale kazano mi się śmiać. Pamiętam, że chciałam być „fajną dziewczyną” lub „jednym z facetów”, więc udawałam, że mnie to nie obchodzi i zyskałam status społeczny za porzucenie mojego komfortu. Za każdym razem, kiedy to się działo, przypominałem sobie tę lekcję. I wiedział, że mój dyskomfort oznaczał moje bezpieczeństwo w jakiś pokręcony sposób.

Nie pamiętam, ile razy zostałam nazwana przez mężczyznę suką. Często przez nieznajomego. Często tylko dla istnienia. Ale pamiętam te, które najbardziej mnie przerażały. Mężczyzna na ulicy rzucający we mnie i moich przyjaciół szklanymi butelkami, które roztrzaskały się u moich stóp. Współpracownik krzyczy na mnie w obecności innych pracowników. Mężczyzna w autobusie bełkotał do mnie, gdy go mijałem, i krzyczał, gdy się oddalałem. Pamiętam uczucie utraty jakiejkolwiek mocy w tych chwilach. Pamiętam ciepło pełzające po mojej szyi, usta wypełniające się śliną, ból w nogach.

Nie pamiętam, kiedy ostatni raz wracałem nocą do domu bez kluczy między palcami. Albo ostatni raz, kiedy nie zacisnąłem pięści i nie kazałem sobie oddychać, kiedy podszedł do mnie nieznajomy mężczyzna. Albo ostatni raz, kiedy nie patrzyłem przez okno, krzyżując palce z bijącym sercem, kiedy słyszę kobiecy krzyk.

Nie pamiętam moich ostatnich słów do mojego najlepszego przyjaciela. Ale pamiętam telefon, że jej nie ma. Pamiętam każdą sekundę jazdy Uberem do domu tamtej nocy. Każdy szczegół każdej wiadomości, którą o tym przeczytałem. Każda wiadomość kondolencyjna. Za każdym razem, gdy słyszałem słowo zabójstwo. kobietobójstwo. kobietobójstwo. Każdy telefon, który wykonałem, aby powiedzieć komuś innemu w niekończącej się grze zepsutego telefonu, w której wszyscy byli pewni, że źle usłyszeli, dopóki nie powiedziałem tego w kółko. kobietobójstwo. kobietobójstwo. kobietobójstwo.

Zawsze będę pamiętał dźwięk jej śmiechu. Ale nie ma sposobu, aby to odtworzyć. Zapamiętam dźwięk jej głosu, ale nigdy nie usłyszę, jak mówi coś nowego. Zapamiętam fakturę jej zimowej kurtki i uczucie, gdy ją w niej przytuliłem. Spojrzenie, jakie mi rzuciła, gdy powiedziałem coś, z czym się nie zgadzała. Spojrzenie w jej oczach i zmiana w jej ciele, kiedy mówiła o czymś lub o kimś, kogo kochała.

Obiecuję, że wszystko zapamiętam. Ale chciałbym nie musieć.