Nie przestawaj!

Muszę się ruszać… NIE rób rockera!

Gdy zbliżam się do moich zbliżających się urodzin, czuję desperację, aby zrobić to dobrze

Nie jestem wielkim fanem filmów o zombie… Nigdy nie oglądałem The Walking Dead ani żadnego z Noc żywych trupów George’a Romero… obrzydzają mnie. Przyznaję, że oglądałem World War Z Marca Forstera z Bradem Pittem w roli głównej; zombie wydawały się mniej lepkie, więc mogłem sobie z tym poradzić lepiej. Po prostu zapytaj któregokolwiek z moich uczniów: „Mr. Rich nie straszy!” Wyraźnie pamiętam wers z początku filmu, w którym postać grana przez Brada Pitta próbuje skłonić rodzinę do wyjazdu z nimi, aby uniknąć zombie i uratować im życie. Mówi rodzinie, że muszą się ruszać… że „ruch to życie”. Wow, od razu zebrałem mnóstwo znaczeń w tych trzech słowach w skrypcie. Tak, ruch ochroni cię przed bezmyślnymi zabójcami, którzy chcą twojego mózgu; ale jest to szablon na każdą okazję w życiu… zombie czy nie.

Moje myślenie jest zawsze poza lewym polem, a towarzysząca mu wyobraźnia może czasami tworzyć scenariusze odwrotne do zamierzonych. Dla przykładu, w tym tygodniu miałem irytujące, nieszczęśliwe przeziębienie; i zdecydowałem się odpocząć, aby przyspieszyć powrót do zdrowia. Dobry pomysł! Mój schemat treningowy polegał na jeżdżeniu na rowerze pięć mil co drugi dzień i jeździe na rowerze stacjonarnym przez dwanaście minut oraz wykonywaniu ćwiczeń siłowych co drugi dzień. Pozwolę sobie przedstawić ponad aktywną wyobraźnię i jego pomocnika niekonwencjonalnego ponad myśliciela. Przyjrzyj się, jak ci dwaj obierają linię „ruch to życie” i zamieniają ją w kryzys egzystencjalny dla nauczyciela w okresie przejściowym; tymczasem urodziny nauczyciela zbliżają się wielkimi krokami…i AKCJA! Brak ćwiczeń, drzemki zamiast pisania i ilustrowania, zostawanie w domu, co prowadzi faceta od zmiany do sposobu myślenia, że ​​​​wszystko się rozpada. Nic się nie kończy, chaos, czas ucieka, koty i psy jak deszcz z nieba. Och, to człowiek sceny.

Przyznaję, że zmagam się z tym częściej, niż daję to do zrozumienia w moich małych esejach mądrości, które publikuję co tydzień. Artykuł z zeszłego tygodnia dotyczył uświadomienia sobie, że my, ludzie w średnim wieku, rozumiemy; czas ucieka, co kłóci się z moją zasłużoną mądrością, o którą powinna chodzić ta cała emerytura; spowolnienie i złagodzenie tempa życia. Jest, wiem, że jest i wiem, że przez całe życie walczyłem z lękiem. Solidne prawdy, które mnie podtrzymują: odczuwam znacznie mniej niepokoju; czuję się spełniony; Mam zdrowy poziom aktywności. Jeśli uda mi się nadal panować nad moim nadaktywnym umysłem, przejdę na emeryturę, zmienię coś w życiu, czując chłód. Przez ostatnie ponad dwa lata tego felietonu koncentrowałem się na mądrości, której się uczę, ale nie mówiłem zbyt wiele o zmaganiach. Tak tak tak, Wiem, że musimy nauczyć się pojmować moc chwili, ponieważ to wszystko, co naprawdę można przeżyć. Ostatni artykuł skupiał się na tym, jak nasza przeszłość kształtuje teraźniejszość… chwilę; ustalenie równowagi między nimi. Wydaje się, że w tym tygodniu zajmę się tym, jak to, co natychmiastowe, może wpłynąć na to, jak ułoży się czas, który mamy. Jest ok, jeśli z jakiegokolwiek powodu nic nie robimy. Nie robienie niczego niekoniecznie jest stratą czasu, jeśli sprawia ci to przyjemność, a spędzanie dnia tu i tam nie oznacza, że ​​porzuciłeś program. Po prostu utrzymuj umysł i ruch w ruchu, a sensowna, samosatysfakcjonująca ścieżka nie zabraknie drogi. Zajmuję się tym, jak to, co natychmiastowe, może wpłynąć na to, jak ułoży się czas, który mamy. Jest ok, jeśli z jakiegokolwiek powodu nic nie robimy. Nie robienie niczego niekoniecznie jest stratą czasu, jeśli sprawia ci to przyjemność, a spędzanie dnia tu i tam nie oznacza, że ​​porzuciłeś program. Po prostu utrzymuj umysł i ruch w ruchu, a sensowna, samosatysfakcjonująca ścieżka nie zabraknie drogi. Zajmuję się tym, jak to, co natychmiastowe, może wpłynąć na to, jak ułoży się czas, który mamy. Jest ok, jeśli z jakiegokolwiek powodu nic nie robimy. Nie robienie niczego niekoniecznie jest stratą czasu, jeśli sprawia ci to przyjemność, a spędzanie dnia tu i tam nie oznacza, że ​​porzuciłeś program. Po prostu utrzymuj umysł i ruch w ruchu, a sensowna, samosatysfakcjonująca ścieżka nie zabraknie drogi.

Moja największa lekcja, której nie mogę zapomnieć… mamy tylko jeden dzień życia; czy mamy piętnaście, pięćdziesiąt czy osiemdziesiąt lat. Wiem, kim jestem (i tak nad tym pracuję) i wiem, czego chcę. Jeśli uda mi się zdobyć zaufanie do tych rzeczy, okazjonalna zmiana planu nie zniweczy tego. Teraz się poprawię…Jutro osiągnę super rzeczy. W porządku.