Nie ufamy im

Poezja Chrisa Buntona

Nie ufamy im.
Ci giganci, którzy rządzą Ziemią;
ci upadli, którzy ukradli nasze panowanie.

Nie ufamy im.
Ci królewscy potomkowie „bogów”;
tych z boskiej linii krwi.

Dlaczego powinniśmy im ufać?
Do dziś żyją w zamkach,
podczas gdy my nadal kulimy się w jaskiniach.

Dlaczego powinniśmy im ufać?
Od zarania dziejów
giniemy w ich wojnach,
błagamy o skonsumowanie tego, co posiadają.

Dlaczego powinniśmy im ufać?
Za choćby dolara więcej,
jesteśmy niewolnikami długów,
tylko po to, by zapłacić kolejną ukrytą opłatę.

Nigdy nie możemy im ufać.
Kiedy wszyscy buntownicy wolności umrą;
podczas gdy mistrzowie kontrolują nasz umysł.

Jeśli się poddamy, przegramy.
Jeśli walczymy, przegrywamy.
Więc bądźcie nieposłuszni aż do śmierci.

Dlaczego nie możemy po prostu zostać sami?
Być wolnym? Być szczęśliwym? Uciec?

Więcej praw, więcej zasad, więcej kłamstw;
jeszcze jedna rzecz dla małych szpiegów do opowiedzenia.
Rebelianci są zawsze zdradzani.

Deklaracje, Konstytucje
i Magna Cartas stają się tak bardzo papierowe,
zadłużone życiem i śmiercią oraz kłamstwami, aby przetrwać.

Te piękne słowa nic nie znaczą
w rękach zdrajców jedzących
ciasto, podczas gdy inni żebrzą o chleb.

Siekanie gilotyną, siekanie, siekanie,
nie dość długie i nawet jego
ostre ostrze stało się tępe pod
językiem zdrajcy.

Motłoch na ulicach i halach związkowych raz po raz
pada ofiarą korupcji
i gnijących dusz dla bogactwa .

Kiedy to się skończy?
czy zawsze zdobędziemy wiatr?
Czy nadzieja zawsze będzie stratą?

Te ostatnie dni,
w świecie przez nich rządzonym.
Ten Ragnarok, ten Armageddon
nie może nadejść wystarczająco szybko, by nas wyzwolić.

Za darmo do spania?
Wolny, aby nigdy nie przytyć?
Swobodnie być kimkolwiek chcemy?
Swobodnie być z kimkolwiek chcemy?
Swoboda odmowy, kiedy chcemy?
Swobodnie rosnąć bez bólu.

W miejscu, które wszyscy nazywamy domem.

— — —

Biografia: Chris Bunton jest pisarzem, poetą i blogerem z południowego Illinois.
Zdjęcie autora, Waszyngton