Powrót do podstaw

Ci z Was, którzy mnie znają, wiedzą, że od jakiegoś czasu trenuję sztuki walki. W rzeczywistości moja podróż z karate-do trwa już ponad 30 lat.

Niedawno po raz pierwszy razem z moim 6-letnim synem energicznie weszliśmy do naszego lokalnego dōjō (sali treningowej). Podłoga i powietrze były zimne, panowało poczucie spokoju, a jednak elektryczność, atmosfera oczekiwania, która narastała, gdy wszyscy przygotowywali się do lekcji, która miała się rozpocząć. Byliśmy w pogoni za nauką Shotokan Karate!

Za nami kilka lekcji. Po wejściu zawiązujemy białe pasy i pilnie siadamy w tylnym rzędzie. Wspaniale jest widzieć mojego łatwo rozpraszającego się małego mężczyznę, który spokojnie przestrzega instrukcji naszej Sensi (nauczycielki). Przyprowadziłem go tutaj w nadziei, że nauczy się ostrości i jestem zachwycony, że jej obecność jest od razu wyczuwalna. Wybrałem styl karate, którego osobiście wcześniej nie trenowałem, aby móc wspierać go ramię w ramię w jego podróży edukacyjnej, przynajmniej na początku. Była to dla mnie również ważna okazja, aby wrócić do podstaw i odświeżyć się w podstawach, o czym chcę opowiedzieć w tym poście.

Wielokrotnie czytałem o tym, jak mistrzostwo osiąga się poprzez stosowane powtarzanie, zwykle fundamentalnych cegiełek sztuki, i myślę, że to prawda. Możemy wiele osiągnąć, po prostu stosując podstawy w dowolnej sytuacji. Tak często nadmiernie komplikujemy sprawy, opierając się na naszych doświadczeniach i doskonaląc nasze umiejętności. Myślę, że w kontekście biznesowym możemy nauczyć się kilku rzeczy od tych, którzy uprawiają jakąkolwiek sztukę. Poprzez ciągłe powracanie do podstaw naszego rzemiosła, powtarzanie ich w kółko w pogoni za poznawaniem nowych spostrzeżeń, my również możemy stać się lepszymi mistrzami lub liderami.

Kilka miesięcy temu wróciłem do podstaw rzemiosła produktowego, kiedy program pracy błąkał się w wielkiej transformacji cyfrowej (pamiętam, że nie wszystkie projekty i programysą złe). Choć dla niektórych może się to wydawać oczywiste, stworzyłem prosty dokument dotyczący zakresu, kilka stron A4 napisany prostym językiem angielskim, który każdy może łatwo zrozumieć. Nagłówek zawierał oczywiście wyniki, które starano się osiągnąć, ale nic więcej niż seria wypunktowanych punktów pomogła określić, na czym zespoły koncentrują swój czas i ustalić oczekiwania między zespołami/interesariuszami dotyczące tego, co jest ważne. Wymagało to ciągłej wspólnej dyskusji, która była wartościową inwestycją czasu i pozwoliła mi zbliżyć się do zespołu i jego zakresu, aby pomóc w określeniu kierunku. Pomogło to również w stworzeniu holistycznego obrazu dla wszystkich zaangażowanych lub na które miały wpływ realizowane prace.

Wchodząc w role przywódcze, zastosowanie naszego podstawowego rzemiosła może stać się coraz trudniejsze. W wielu przypadkach jesteś teraz menedżerem i niekoniecznie masz okazję naprawdę praktykować to, co głosisz. Myślę, że właśnie dlatego w miejscu pracy obserwujemy cykle zespołów, które popadają w stagnację i budują rosnące niezadowolenie z przywództwa; zespoły nadal ćwiczą i prawdopodobnie znajdą nowe i inne sposoby podejścia do sytuacji lub rzeczy, które miały miejsce wcześniej. Nauka przywództwa w tym praktycznym aspekcie mogła się skończyć — i tylko to, co było wcześniej, może zostać zastosowane.

Wszystko to przypomina mi jeden z moich ulubionych cytatów:

„Nie staraj się podążać śladami mędrców. Szukajcie tego, czego szukali”. ~ Matsuo Basho

Tak więc, w ostatnią niedzielę, kiedy rozglądałem się wokół na początku naszej lekcji karate, otoczony 6-latkami i ubrany w biały pas, poczułem ciepłe i pozytywne poczucie przygody. Po części wynika to z braku presji materialnej. Powinienem być w stanie się utrzymać! Chodziło jednak bardziej o to, czego mogłem się nauczyć i jak mogłem spędzić czas, zastanawiając się nad podstawami moich technik. Zanurzam się w najprawdziwszym sensie uczenia się, po prostu dając coś szansę i nie martwiąc się w najmniejszym stopniu, czy jest to dobre, czy złe, tak jak robiłoby to dziecko. Ćwiczenie i nauka poprzez powrót do podstaw.

Zachęcam wszystkich liderów do szukania wymówek, aby powrócić do podstaw i praktykować to, co doprowadziło ich do miejsca, w którym są teraz.

Chcesz usłyszeć więcej? Sprawdź więcej z mojej serii artykułów o przywództwie .

Wszystkie myśli są moje.

Po Uwaga

Zacząłem karate w podobnym wieku co mój syn, skupiając się na Zen Nippon Reiwaryu Ryushinkan Karate-Do Renmei , ewolucji stylu karate Shorinji Ryu, który był najlepszym startem, jaki mogłem dostać w życiu. Pełen dyscypliny i szacunku, ze zrównoważonym naciskiem na zdrowie fizyczne i dobre samopoczucie psychiczne. Później spędziłem trochę czasu w Tokio w Japonii, ucząc się Satojuku pod okiem pierwszego mistrza świata Japonii, Katsuaki Satō . Satojuku, oparte na Kyokushin, jest bardziej nowoczesnym karate w pełnym kontakcie. Nauczyłem się bardzo różnych rzeczy z tych dwóch stylów i doświadczeń i nadal uczę się nowych rzeczy.