„Refren Gór Skalistych”

Daj mi dźwięczne grzmoty,
Daj mi słodki petrichor w południe,
O Góry Skaliste, dostojne, daj mi swój pokój!

Siedząc wokół ognia otoczonego kamiennymi pierścieniami,
Ostry dym kłuje moje zmysły
Gdy wije się w górę,
Mieszając swoją bezkształtną istotę
Z blaskiem, czernią i błękitem
Nocnego nieba;

Starzy bardowie trąbią,
uderzają i drapią struny,
tupią stopami i wyją swoją
zachodnią melodię (dla moich uszu taka słodka);

Chichoty, skowyty i żywiołowe krzyki
Bawiących się dzieci przenikają jodły
I dęby, kępę aksamitnopurpurowego łubinu
Bezcelowo kołyszą się z tą samą bryzą
, Która przynosi mi te czułe pogłosy.

Chwalebna natura!
Miękka, wilgotna ziemia otula moje stopy,
Przytulając podbicie i piętę,
Wdzierając się w paznokieć i naskórek;
Pozostawia moją skórę satynowo czarną —
Miękkie okruchy świętego szczątków topią się
I przyklejają do mojego potu;
Wzdrygam się na taką zażyłość z
Chwalebną naturą!

Daj mi rześkie, chłodne powietrze (niech wypełni moją pierś!),
Daj mi ptaki śpiewające z ich niespiesznym świergotem,
O Góry Skaliste wieczne, daj mi swoją sekretną doskonałość!