Religia polityczna

Związki osób tej samej płci uzyskały prawne uznanie w Wielkiej Brytanii dopiero za mojego dorosłego życia. Równe małżeństwo w Wielkiej Brytanii musiało poczekać, aż skończę 20 lat; Irlandia Północna przetrwała do moich wczesnych lat 30-tych. Do czasu dostarczenia wydawało się, że jest już dawno spóźniony. To, że cieszy się takim poparciem i że Wielka Brytania jest teraz (głównie) tak spokojna w stosunku do ludzi takich jak ja, to niezwykła zmiana polityczna i społeczna.

Wciąż jednak pozostaje mniejszość przeciwników. Fakt, że wśród nich jest szkocki minister finansów, nie jest zaskoczeniem. Prawdziwą niespodzianką jest to, jak wielu jej byłych zwolenników wydaje się zaskoczonych. W każdym razie wiemy teraz, że głosowałaby przeciwko równemu małżeństwu, gdyby była posłem. Wiemy również, że zrobiłaby to samo dzisiaj – chociaż jesteśmy pewni, że nie będzie aktywnie szukać okazji, aby to zrobić.

Sprzeciwienie się jej na tej podstawie byłoby, jak można by pomyśleć, równie rozsądnym powodem jak każdy inny. Niektórzy mówią nam, że równe małżeństwo jest kwestią ustaloną, więc nie powinniśmy się martwić. Ale opinia polityka w jednej sprawie często daje wskazówkę, jak mogą postąpić w innej sprawie. Wiemy, że Kate Forbes idealnie ograniczyłaby prawo do małżeństwa. Co Kate Forbes jako pierwsza minister powiedziałaby na temat integracji osób LGBT w szkołach? Jak podeszłaby do terapii konwersyjnej (w przypadku której już teraz brzmi wyraźnie wymijająco)?

Mówiąc bardziej ogólnie, zwykle nie akceptujemy, że „to kwestia rozstrzygnięta, więc nie powinieneś się martwić”, jeśli chodzi o równouprawnienie. Ustawodawstwo dotyczące równych wynagrodzeń można również opisać jako rozwiązaną kwestię. Wątpię, by zdanie „Głosowałbym dziś przeciwko równej płacy, ale jest to zgodne z prawem, więc popieram to” nie trafiło by do nikogo, całkiem słusznie. A jednak wydaje się, że uderzająca liczba ludzi chętnie argumentuje tutaj to stanowisko.

Podejrzewam, że niektórzy traktują to inaczej z dwóch różnych, ale powiązanych ze sobą powodów. Po pierwsze, wciąż jest więcej miejsca na jawną niechęć do homoseksualizmu niż na wiele innych chronionych cech. Po drugie, pogląd Kate Forbes na prawo do zawarcia małżeństwa — a nie tylko na religijną wolność odmowy — jest zdeterminowany przez jej teologię. Ponieważ większość religii tradycyjnie uważa związki osób tej samej płci za grzeszne, niektórzy postrzegają jej pogląd na prawa małżeńskie osób homoseksualnych i bis jako kwestię prywatnego sumienia.

Sir Tom Devine powiedział: „Jeśli Kate Forbes zostanie pozbawiona możliwości objęcia wysokiego urzędu w naszym kraju z powodu jej osobistych przekonań, nie możemy już być postrzegani jako naród tolerancyjny i postępowy”. Można zauważyć, że bycie szkockim sekretarzem finansów nie jest rolą młodszą. Nawet pomijając to, jest to absurdalne. Po pierwsze, odmowa głosowania lub poparcia kandydata, z którym się nie zgadzasz, jest istotą polityki. Po drugie, właściwie rozumiane osobiste przekonania Kate Forbes nie stanowią realnego zagrożenia dla jej ambicji. Prawdziwe ryzyko polega na tym, że gdyby miała taką szansę, zagłosowałaby za kształtowaniem prawa zgodnie ze swoimi przekonaniami na temat prywatnej moralności, przynajmniej przez pewien czas.

Głosowanie w szkockim (lub jakimkolwiek innym) parlamencie nie jest z definicji sprawą prywatną. Głosując nad ustawą, posłowie stanowią prawo dla całej Szkocji. Nawet uchwalając wnioski, wysyłają przesłanie Parlamentu do iw imieniu wyborców. Kiedy Kate Forbes mówi, że głosowałaby dziś przeciwko równemu małżeństwu, ale stoi na straży obecnych praw, nie składa osobistego oświadczenia. Robi polityczną kalkulację, że jest to walka, której nie może wygrać. Dała homoseksualistom i bis dobry powód, by wątpić w jej poparcie dla ich praw, teraz iw przyszłości. Każdy, komu na tym zależy, ma pełne prawo tak mówić i odpowiednio głosować.

Czy geje muszą iść na jakiś kompromis w imię wolności religijnej? Oczywiście, że tak. Akceptujemy prawo religii do dyskryminowania tego, kogo poślubiają, a często także tego, kogo mianują. Akceptujemy zabezpieczenia w przepisach dotyczących przestępstw z nienawiści, aby chronić ich prawo do potępienia naszych konkretnych grzechów. Mówiąc wprost, w wielu kontekstach pozwalamy sobie na pewien poziom uprzejmości wobec przekonań, które w innym przypadku nazwalibyśmy bigoterią, gdy byłyby afirmowane w imię Boga.

To jest tolerancja w działaniu. Czy uważam, że wiara w obowiązek pójścia za Słowem jest obroną przed zarzutem homofobii? Szczerze mówiąc, nie. Ale akceptuję, w imię ocierania się o siebie i praw innych do swobodnego życia, że ​​często lepiej tego nie mówić. A jeśli polityk jest religijnym konserwatystą, ale nie chce nadać tej mocy prawnej, powinniśmy to zaakceptować. Poglądy Forbes na seks pozamałżeński są osobiste: nie chce narzucać ich reszcie z nas. To samo tyczy się Tima Farrona, który powinien był być traktowany życzliwiej i równorzędnie w małżeństwie.

Obrońcy Forbesa żądają jednak ode mnie więcej. Sugerują, że powinienem, w imię tolerancji, dać politykowi przepustkę do praw obywatelskich ludzi takich jak ja – traktować sprzeciw wobec tych praw łagodniej, niż gdybym to zrobił w imię Boga. Ale to, czy i jak dalece religia powinna kształtować prawo dotyczące prywatnej moralności, jest sprawą polityczną. Twierdzenie, że sprzeciwianie się kandydatowi, który powołuje się na swoją wiarę, aby uzasadnić swoją politykę, jest w jakiś sposób „nietolerancyjne”, jest również polityczne. Wymaga pewnego szacunku dla poglądów polityków, wtedy i tylko wtedy, gdy powołują się na religijne podstawy tych poglądów. To nie jest wołanie o tolerancję: to wołanie o przywileje religijne.

Ani religie, ani ich wyznawcy nie mogą mieć tego w obie strony – choć wielu spróbuje. Ci anglikanie w Anglii, którzy wyrażają przerażenie, gdy parlamentarzyści wkraczają w kłótnie ich Kościoła dotyczące seksualności, ale chcą zatrzymać swoich biskupów w Westminsterze i ich specjalny status prawny, próbują odegrać podobną sztuczkę. Tam, gdzie politycy chcą stanowić prawo w imię Boga, umieszczają Jego odpowiednie nakazy w sferze politycznej. Tak, świeccy ateiści powinni z większą ostrożnością szanować miejsce prywatnego sumienia. Ale zakonnicy nie mają prawa zamieniać tego w polityczną bezkarność w przebraniu.