Rosarium

Wiersz Czarne róże plamią Łuk Kupidyna — usta zszyte szminką — rzadko używany oddech stał się zimny — słowa przesiąknięte cierniami nie mają wagi — a jednak przebijają skórę głowy Podsumowanie — życie Ogrodnika Ten ostatni akapit — wyryty na plakietce w kierunku rosarium nad tym, kto-i- ten-co Dedykowany temu-a-temu, ogrodnikowi takiego-a-tego od ponad trzydziestu czterech lat Czy uśmiech zmieni się w gorzki Marmur porośnięty mchem Wezmę to sobie do serca — posadzę kilka krzewów róż, poczekaj ich zakwitną — wyrzeźbię je uszyję nowy cel zbuduję wieniec — stłumiła myśl.