Smutna Hawana

Piękne, ale czasem smutne, miasto pełne kontrastów.

Moje miasto, miasto, w którym się urodziłem, jest duże, no, nie takie duże, ale porównując je z miastem, w którym teraz mieszkam, mogę powiedzieć, że tak, jest bardzo duże. Teraz mieszkam raczej w wiosce lub gminie na wiejskim obszarze kraju, o którym do niedawna też wiedziałem bardzo mało.

Moim miastem jest Hawana, gdzie urodziłem się w 1976 roku, roku smoka według chińskiego horoskopu i dniu, w którym Wietnam Północny i Wietnam Południowy połączyły się, tworząc Socjalistyczną Republikę Wietnamu, będąc jednocześnie największą wyspą na Karaibach (miejsce skąd pochodzę) stawiała pierwsze kroki w wojnie po drugiej stronie oceanu. Wielu jej synów zginęło w tym konflikcie, tak daleko od nas, w sensie dosłownym i przenośnym.

Teraz, wracając do mojego miasta, Hawany, pierwsze wspomnienie, które przychodzi mi do głowy, to spacery ulicami, które dziś nie są już ulicami, ale raczej szutrowymi drogami, z wybojami, na których w czasie deszczu każdy nieustraszony pływak mógłby w nich zanurkować. Pamiętam też domy, które kiedyś wydawały się imponujące, a dziś są miejscami bez wdzięku i atrakcyjności z powodu braku malowania i konserwacji. Są też inne budynki skrajnie ubogie, z których dziś praktycznie nic nie zostało lub po prostu nie istnieją.

A co do spacerów! Pamiętam, jak chodziliśmy z tatą do kina praktycznie w każdy weekend. Kina… Hawana była pełna kin! To była przygoda co tydzień czytać listę, aby wybrać film wyświetlany w tym czy innym miejscu, aby zobaczyć go w niedzielne popołudnie. Dziś nie zachowało się ani jedno kino.

Pamiętam sąsiadów, którzy robili radość z mojego sąsiedztwa i którzy stopniowo odchodzili, a wielu innych zanikało, spuszczając głowy. Dziś nie słychać już biegających dzieci, jak kiedyś, ani ulicznych sprzedawców ogłaszających produkty, które kiedyś sprzedawali i które można było kupić, otwierając drzwi lub schodząc po schodach. Słodycze, cukierki, błoto, lody!!! Pamiętam ciężarówkę z lodami i walca zapowiadającego jej przyjazd, i jak biegliśmy, żeby być jednymi z pierwszych w kolejce.

Dziś w moim mieście widzę tylko smutnych, zmęczonych ludzi. Wcześniej byliśmy szczęśliwsi, a przynajmniej tak mi się wydawało. Tu nie chodzi o znalezienie winowajcy, czy to „oni”, czy my, bo wszyscy jesteśmy w jakimś stopniu winni. Jestem naprawdę pewien, że jeśli szybko czegoś nie zrobimy, niewiele pozostanie z jego zniszczonej infrastruktury. Na razie, kiedy myślę o moim mieście i jego mieszkańcach, wolę pozostać przy wspomnieniach.