Sny AI dla Aphantasia

Mam przypadłość zwaną aphantazją , co oznacza, że ​​nie mogę wizualizować obrazów w umyśle. W przeciwieństwie do większości ludzi, którzy z łatwością przywołują w myślach obrazy, nie widzę niczego „oczami wyobraźni” — nawet niejasnych lub niewyraźnych kształtów. Po prostu nic tam nie ma.

AI łagodzi moją afantazję. Wytłumaczę.

Afantaszja to rzadka aberracja neurologiczna, która dotyka mniej niż 1% populacji. Po raz pierwszy została opisana w literaturze naukowej w 1880 r., ale nazwano ją Aphantasia dopiero w badaniu opublikowanym w 2015 r., w którym ludzie tacy jak ja nadali jej nazwę.

Nigdy do końca nie rozumiałem, kiedy ludzie prosili mnie o „wizualizowanie” czegoś. Jeśli poprosisz mnie, abym wyobraził sobie konia na polu, mogę opisać słowami kolor i teksturę konia, trawę i otaczające go ogrodzenie, a także inne szczegółowe cechy. Jednak nic nie mogę „zobaczyć”. To wszystko tylko słowa.

Moje inne zmysły działają dobrze. Mogę „słyszeć” muzykę w mojej głowie, mogę „wąchać” różne rzeczy. Śnię w żywych szczegółach. Dobrze funkcjonuję w społeczeństwie, tylko nie ma drugiego ekranu, który przywołuje wizualizacje.

Jesteś ciekawy swoich własnych możliwości wizualizacji mentalnej? Test VIVQ jest najlepszym testem do tego i jest to miejsce, w którym definitywnie zorientowałem się, tak, nie umysł.

A ja jestem artystą. Zajęło mi trochę czasu, aby się tam dostać, przybyłem w wieku 20 lat, a nie w okresie dojrzewania. Mam naturalny dar do matematyki i nauk ścisłych, ale sztuki wizualne zawsze rezonowały w określony sposób, być może z powodu mojej afantaszji.

Sztuka nie była ścieżką kariery, którą ktokolwiek przewidział dla mnie, kiedy byłem dzieckiem. Medium będące bramą dla sztuki to rysunek. Ponieważ nigdy nie widziałem obrazów w mojej głowie, nie miałem z czego czerpać. Moje szkice z dzieciństwa były często najbardziej prymitywne w klasie. Po prostu trudno jest przetłumaczyć tekst na wiersze bez tego kroku pośredniego.

Po studiach zająłem się programowaniem, medium tekstowym. Po kilku latach znalazłem się w kryzysie zawodowym. Praca z kodem i jego logicznymi formami syntaktycznymi była zabawna pod względem rozwiązywania zagadek, ale mało inspirująca pod względem produkcji kulturowej. Zacząłem zagłębiać się w sztuki wizualne w wieku dwudziestu kilku lat, a mniej niż dekadę później byłem w School of the Art Institute of Chicago na początku 2000 roku, uzyskując tytuł magistra.

Obecnie jestem artystą nowych mediów: pracuję ze sztuką i technologią, a zwłaszcza z nowymi technologiami, które gwałtownie przyspieszają, szukając tych obszarów dyskursu, które są przekonujące konceptualnie. Opracowuję niestandardowe narzędzia do tworzenia własnej pracy, w tym pisania kodu. Jest to środek do osiągnięcia celu, w którym moja sztuka przybiera różne formy: rzeźbę, dźwięk, grafikę, malarstwo, sztukę internetową, a ostatnio projekt opowiadania science-fiction o nazwie Exotopia , który tworzę we współpracy z SETI Instytut .

W ciągu ostatnich kilku miesięcy zacząłem pracować z obrazami generowanymi przez AI. NightCafe zaintrygowało mnie i wkrótce potem to Midjourney z bardziej realistycznymi obrazami wygenerowało moje portrety Catstronauts . Narzędzie było przekonujące, ale czułem też, że było to ograniczone środowisko, praca w Discord, aby uzyskać pożądane obrazy, a nie coś bardziej wydajnego. Byłem zadowolony z początkowych rezultatów, chciałem odejść od wyglądu „Midjourney”.

Obecnie pracuję ze Stable Diffusion i używam Replicate , pisząc skrypty w Pythonie do iteracyjnego generowania obrazów, mieszania monitów i optymalizowania przepływu pracy. Niektóre wyniki są oszałamiające, ale jeszcze większy był proces pobierania tekstu i generowania mętnych obrazów, poprawiania monitów tekstowych i próbowania ponownie.

Widziałem, jak sztuczna inteligencja robi to, czego nie potrafi mój mózg: używa wprowadzania tekstu do generowania obrazów wizualnych. W pewnym sensie sztuczna inteligencja leczy moją afantazję.

Moja przygoda z monitami AI zaczęła się od ciekawości. Wtedy zdałem sobie sprawę, że to jest to, co ludzie opisują: pewnego rodzaju obrazy, które pojawiają się w twojej głowie, kiedy opierasz się na opisie. Powstałe obrazy zawierały złożone sceny wykraczające poza możliwości mojego mózgu — jakiś brakujący krok w mentalnej wizualizacji. To było jak magia.

W ciągu ostatnich kilku tygodni byłem uzależniony od obrazów, nie spałem długo po północy, pisząc skrypty wsadowe, które generują obrazy z tekstu. Tasuję deskryptory; doskonalę możliwości; Dostrajam algorytm; Retuszuję w Photoshopie.

Nie mam zbyt wiele cierpliwości ani zainteresowania Lensą ani innymi aplikacjami, które są leniwymi sposobami tworzenia obrazów. Wydaje się, że zrobienie kilku selfie, a następnie udostępnienie ich jest jak nisko wiszący owoc, i to wszystko. Jasne, dobry na uśmiech lub dwa, ale tak naprawdę jest o wiele więcej wokół sztuki AI, która jest o wiele bardziej przekonująca.

Względy etyczne związane z grafiką wspomaganą przez sztuczną inteligencję są obecnie przedmiotem gorącej dyskusji, na przykład w tym wątku na Reddit , i dobrze omówione przez innych, bardziej niż chciałbym to zrobić w tej chwili. Stawiam na to, że nigdy nie włączam ani nie odwołuję się do stylów konkretnych artystów, starając się unikać prac pochodnych. Dla artysty tworzenie dzieł pochodnych to pocałunek śmierci.

Planuję skupić się na rozwijaniu własnego stylu za pomocą tych narzędzi do generowania obrazów AI. Coś świeżego. Użyj ich jako elementów kompozycyjnych w większych projektach. Wzmocnij mój proces twórczy o kluczowy krok, którego brakuje mi we własnym mózgu.

Czuję się tak, jakbym miał coś w rodzaju ślepoty i teraz może „widzieć”. To niesamowity czas na życie .