Mylę się we wszystkim — i ty też. [1]

Ostatnio przeglądałem niektóre z moich starych postów na blogu i uderzyło mnie uświadomienie sobie, że wszystkie się mylą. Zabawna, warta przeczytania iz pewnością warta udostępnienia w mediach społecznościowych, ale błędna.

Spektakularnie się myliłem, gdy przewidywałem, że pandemia wypatroszy śródmieścia . Większość miast pod wieloma względami podnosi się z pandemii. Moja polemika ze szkołami biznesowymi i uczelniami była chybiona. Z perspektywy czasu wiele się nauczyłem na studiach, co poprawiło moją pracę. Używanie efektywnych granic do modelowania kręgów społecznych — poza tym, że jest psychotyczne — może prowadzić do fałszywych optymistów. Relacje mają więcej niż 3 lub 4 ważne wymiary! Optymalizacja pod kątem zbyt małej liczby parametrów daje nieprawidłowe rozwiązania.

Pomyliłem się co do prawie każdej ważnej decyzji, jaką kiedykolwiek podjąłem.

Tak więc wiele moich esejów – a tym samym moich przemyśleń – ma poważne wady. Ale jeśli po wielu przemyśleniach i badaniach myliłem się co do tych rzeczy, prawdopodobnie mam wiele innych złych pomysłów . A dane wydają się to potwierdzać!

Pomyliłem się przy prawie każdej ważnej życiowej decyzji. Poszedłem na UW, ponieważ myślałem, że pozostanie w stanie pomoże mi zaoszczędzić na studia prawnicze. Nie chodziłem do szkoły prawniczej. Myślałem, że finanse będą nudne, więc początkowo próbowałem studiować HR. Jestem szorstki i kocham pieniądze. Myślałem, że inflacja będzie przejściowa. Pomyślałem, że Bucs będą dobrzy w tym roku i pomyślałem, że powinienem spróbować zaprosić jednego z moich najbliższych przyjaciół jako licealista. Wystarczy powiedzieć, że wykonałem wiele złych telefonów.

Gdybym był jedynym, który konsekwentnie się mylił, oznaczałoby to, ogólnie rzecz biorąc, że ludzie wiedzą różne rzeczy. Ale dowody nie wydają się tego potwierdzać. Ludzie byli naukowo przekonani o geocentryzmie przez tysiąclecia! Nie mamy jednolitego modelu pola , więc nasze rozumienie fizyki jest błędne. Ekonomiści nie potrafią wyjaśnić, dlaczego krzywa Phillipsa jest czasami prawdziwa, a czasami nie, więc makroekonomia również się myli. I tak dalej.

Ale pierwszym krokiem do nauki jest przyznanie się do naszej zbiorowej ignorancji.

Jak więc mamy iść przez życie w obliczu wirtualnej pewności , że mylimy się w wielu najważniejszych życiowych kwestiach?

Szczerze mówiąc, myślę, że po prostu musimy się dogadać. Ostatecznie nie możemy wiedzieć zbyt wiele o tym, jak naprawdę działa świat — każda metoda, jaką dysponujemy, aby zmierzyć, jak rzeczy „obiektywnie” działają, jest bardzo wadliwa. Nasza postrzegana rzeczywistość po prostu nie odwzorowuje bardzo blisko prawdziwej natury rzeczy. A kiedy możemy coś zmierzyć, często nie warto tego mierzyć lub nie to, co naprawdę chcieliśmy zmierzyć. I wreszcie, dokładne przekazanie tego, co znaleźliśmy, jest prawie niemożliwe.

Ale jest dobrze! Możemy naprawić nasze błędy. Możemy się uczyć. Ale pierwszym krokiem do nauki jest przyznanie się do naszej zbiorowej ignorancji.

I będę pierwszym, który ogłosi, że jestem całkowicie, kurwa, zdumiony.

Czy w ogóle można coś wiedzieć?

Naukowcy i filozofowie zmagali się z problemem wiedzy jeszcze przed wynalezieniem „filozofii” lub „nauki”. Ostatecznie wnioski są trudne — prawdopodobnie nie możemy wiedzieć rzeczy, przynajmniej nie na pewno. Ludzka percepcja, komunikacja i osąd są zbyt wadliwe.

Badanie wiedzy znane jest jako epistemologia — dotyczy przede wszystkim pytania „ Skąd wiemy rzeczy ?”.

Platon, prawdopodobnie ojciec założyciel zarówno filozofii, jak i nauki, był bardzo zainteresowany tą kwestią. Wiele z jego przełomowych dzieł, Republika , dotyczy odpowiedzi na to konkretne pytanie. W końcu, jeśli budujesz utopię, powinieneś mieć jakąś metodę dochodzenia do prawdy. Dla filozofów szkoły platońskiej „empiryzm” był jedynym sposobem poznawania rzeczy. Uznali, że możemy być całkiem pewni, że wiedzą, ile jabłek jest w koszu — wystarczy policzyć znajdujące się w nim przedmioty. To jest obiektywne. Nie można było wiedzieć, czy jabłka będą smakować. „Dobry” to opinia, której nie można zaobserwować ani zmierzyć. To jest subiektywne.

W konsekwencji wielu najważniejszych rzeczy w życiu po prostu nie da się obiektywnie zmierzyć.

Pogląd ten był i jest oczywiście kontrowersyjny. Są ważne rzeczy — dusza, stopa inflacji, kwarki — których nie można bezpośrednio zaobserwować, chociaż ich obecność można (być może) wywnioskować . Czy to znaczy, że nie są prawdziwe, czy że nie mają znaczenia? Dla twardogłowych filozofów platońskich odpowiedź brzmiała: tak. Jedyną „prawdziwą” formą wiedzy była wiedza wywodząca się z bezpośredniej obserwacji rzeczywistości materialnej.

Jeśli nie znasz „Niewidzialnego goryla”, poświęć chwilę i obejrzyj ten film . (Jeśli później nie wrócisz, mój duch będzie cię nawiedzał.)

Prawie każdy, kto obejrzy ten film, będzie zbyt zajęty oglądaniem koszykówki, by zauważyć tańczącego goryla. Tak więc, oczywiście, ludzie są dość kiepscy w obiektywnej obserwacji rażących zjawisk, nie mówiąc już o subtelnych. To wybija dziurę wielkości małpy człekokształtnej w Platońskim argumencie, że „obserwacja” jest niezawodną metodą ustalania faktów.

Ale goryle są dość oczywiste. A co z czymś trudnym do zauważenia, na przykład inflacją? Śledzenie zmiany ceny ekwiwalentnego koszyka dóbr ( ceteris paribus ) nie mierzy bezpośrednio inflacji; cena koszyka zmienia się, ponieważ istnieje inflacja. Jak więc mamy mierzyć zjawiska, których nie możemy bezpośrednio zaobserwować? Jak intuicyjnie wiesz, odpowiedzią jest wnioskowanie . Jeśli jest dym, mogę wywnioskować, że jest ogień. Albo wykolejony pociąg chemiczny .

Wnioskowanie ma jednak problemy. Zaangażowany chrześcijanin, taki jak św. Augustyn z Hippony, mógłby argumentować, że szereg zjawisk — np. naturalna moralność — implikuje istnienie Boga i duszy. Dlaczego wszyscy mielibyśmy odróżniać dobro od zła, chyba że stworzył nas ten sam Bóg? Jeden z moich byłych profesorów z college'u, Mark Smith, ateista, napisał całą książkę, w której nie zgadza się z tym twierdzeniem. Dla prof. Smitha fakt, że możemy obserwować naturalne odczucia moralne, sugeruje, że nie potrzebujemy religii, aby tworzyć moralność. Są funkcją psychologii ewolucyjnej. Te same fakty, sprzeczne wnioski.

Ostatecznie wniosków nie można udowodnić. Argumentacja ostatecznie będzie musiała odwołać się do logiki, emocji, receptywności odbiorców: logosu, patosu i etosu. [2] W konsekwencji wielu najważniejszych rzeczy w życiu po prostu nie da się obiektywnie zmierzyć.

Skąd wiesz, co mierzyć?

(Zastrzeżenie: Cytaty, pytania i dowody zawarte w niniejszym dokumencie mają charakter ilustracyjny [tj. są fałszywe] i nie reprezentują pracy BCG. Nigdy nie pracowałem nad projektem na żadnym z rynków wymienionych poniżej. Żadna część tego artykułu nie powinna być traktowana jako komentarz do jakikolwiek klient BCG. To są moje opinie. Nie wypowiadam się w imieniu firmy. Proszę mnie nie zwalniać, lubię swoją pracę.

Poza tym nie jest to porada inwestycyjna. Albo porady prawne. Albo porady lekarskiej. Nie jestem pewien, jak to może być porada randkowa. )

Udało ci się więc znaleźć coś, co możesz zmierzyć zarówno dokładnie, jak i precyzyjnie. Dobra robota! Poświęć chwilę, aby poklepać się po plecach. Otwórz zimny. I tak dalej.

Ale coś, co widziałem wielokrotnie — zarówno zawodowo, jak i osobiście — to niebezpieczeństwo wiary w to, co widać, co jest ważne . Wielu ważnych rzeczy nie da się zmierzyć, a wiele rzeczy, które można zmierzyć, nie jest bardzo ważnych.

Jak być może wiesz, jestem konsultantem, pracującym głównie w praktyce inwestowania w technologie w mojej firmie, pomagając naszym klientom w podejmowaniu decyzji dotyczących fuzji i przejęć. Ponieważ jesteśmy „konsultantami strategicznymi”, nasi klienci proszą nas przede wszystkim o opracowanie perspektyw dotyczących zakresu, w jakim dany cel ma trwałą przewagę konkurencyjną i jasne perspektywy wzrostu — proces ten nazywamy „commercial due diligence”. Pułapką, o której stale staramy się pamiętać w BCG, jest przekonanie, że wszystko, co jest mierzone, jest ważne. Z drugiej strony, to, co jest ważne, nie jest na ogół tym, co mierzymy. Często wysokie N nie oznacza wysokiego poziomu wglądu.

…banalne uogólnienia, takie jak „to zależy od wewnętrznego apetytu na technologie i etapu, na którym się znajdujesz w drodze do transformacji cyfrowej”.

Często w ramach naszych starań przeprowadzamy ankiety wśród kupujących, w ramach których płacimy ludziom za odpowiedzi na dziesiątki błyskotliwych pytań, takich jak „W skali od 1 do 5, gdzie 1 oznacza najniższą, a 5 najwyższą, jakie jest prawdopodobieństwo, że zaadoptujesz nowego dostawcy dla twoich komputerowych aplikacji wizyjnych w ramach obiegu dokumentów w ciągu najbliższych 1-3 lat.” Na pierwszy rzut oka wydaje się to świetnym sposobem, aby dowiedzieć się, czego chcą klienci. Poprosić ich! Zapytaj wielu z nich!

Z drugiej strony, kolejną zasadniczą częścią naszego procesu diligence — i procesów prawie wszystkich firm konsultingowych (np. Bain, McKinsey) — jest przeprowadzenie szeregu wywiadów z ludźmi obecnymi na rynku i poproszenie ich o opinię . Często eksperci nie wiedzą, o czym mówią, zmyślają lub podają banalne uogólnienia, takie jak „to zależy od wewnętrznego apetytu na technologie i etapu, na którym się znajdujesz w podróży do cyfrowej transformacji”. (Ponadto nie jest to prawdziwy cytat!)

Ale, co zaskakujące, przeprowadzenie kilkudziesięciu ukierunkowanych, ustrukturyzowanych i sondujących wywiadów zwykle generuje wyższy poziom wglądu niż ankiety z udziałem N=500 respondentów. Wywiady dostarczają kontekstu, niuansów i spostrzeżeń, o które nigdy byś nie poprosił. Krótko mówiąc, dają wyobrażenie o gestalcie w branży — nie tylko pojedynczych danych. Rozważmy następujący (fałszywy!) eksponat:

Pomimo „statystycznie istotnych” danych ankietowych, tak naprawdę nie mówią one nic o tym, dlaczego dana piosenka może lepiej uchwycić uczucie złamanego serca — dane to tylko przypadkowy szum. Dosłownie użyłem =rand() do wygenerowania danych na wykresach. Nie mówi ci to nic o tym, dlaczego ludzie lubią Way2Sexy, ale w najwęższym sensie jest tu bardzo konkretna, bardzo wiarygodna informacja . Z drugiej strony, twierdzę, że poniższa ilustracja daje znacznie lepszy wgląd w to, co ludzie myślą o „dobrej” piosence na zerwanie, pomimo braku rygoru ilościowego.

Chodzi o to — poza moim zamiłowaniem do autoironicznego humoru — że to, że wymiar jest łatwy do zmierzenia, nie oznacza, że ​​jest ważny. W naszym nowoczesnym, bogatym w dane środowisku informacyjnym ten wgląd jest często tracony. Najlepsze narzędzie do pracy nie zawsze jest statystycznie „potężnym” narzędziem. Często przesadzamy z numeracją, nawet tam, gdzie jest to mniej przydatne.

To nie jest tylko problem w doradztwie. Podobne problemy pojawiają się w środowisku akademickim. Jak myślisz, dlaczego tak wielu uczonych pisze artykuły o bezsensownym gównie, takim jak niejasny XIX-wieczny kryzys zbożowy? [3] Znaleźli dobre zbiory danych i postanowili napisać artykuły. Nie zdecydowali, że kryzys brukwiowy na Małych Antylach z 1857 roku był ważny, ponieważ tak naprawdę ich to obchodziło. Naukowcy chcą odpowiedzieć na ważne pytania. Po prostu chcą więcej kadencji.

Podobnie wiele firm technologicznych (Wish.com, Facebook itp.) słynie z dysfunkcji. Dlaczego? To aglomeracje lenna prowadzone przez menedżerów produktu, którzy mają obsesję na punkcie bardzo wąskich OKR-ów (mój brat, genialny @ajaysolanky , ma więcej informacji z pierwszej ręki na temat dysfunkcji w technologii).

Niezależnie od tego, co myślisz o innych opiniach Davida Sacksa, myślę, że on coś tu ma. Warto zastanowić się nad następującym pytaniem: Czy testy A/B lub ankiety kupujących CXO mogły stworzyć iPhone'a? Czy mogły doprowadzić do komputera? Model T? Czy Adam Smith mógł napisać Bogactwo narodów , patrząc na zbiory danych z XVIII wieku? Jeśli o to chodzi, czy Marks i Engels mogli napisać Kapitał?

Wątpię.

Jak powiedział słynny Henry Ford: „Gdybym zapytał ludzi, czego chcą, poprosiliby o szybszego konia”. Są rzeczy, których po prostu nie możesz zrozumieć, chyba że dzięki intuicji i rozumowi, ponieważ obiektywny pomiar rzeczywistego świata jest zbyt trudny. Rzeczywiście, podejrzewam, że intuicja i myślenie oparte na podstawowych zasadach są sposobami naszego mózgu na optymalizację w stosunku do niezliczonych trudnych do zmierzenia zmiennych, kiedy mamy zbyt mało danych, aby zbudować formalny model.

Komunikacja jest głupio trudna

wywołania F ! Dokładnie zmierzyłeś coś naprawdę ważnego! Radosny dzień! Teraz spróbuj przekonać kogoś innego, że naprawdę to zrobiłeś. Następnie poproś ich, aby zrozumieli pełny kontekst, który próbujesz przekazać. Będę czekać. Mniej gładko, prawdopodobnie też nie rozumiemy się dobrze, kiedy się komunikujemy. Model Encoding-Decoding Roberta Halla jest klasycznym modelem pozwalającym zrozumieć to wyzwanie.

Więc kiedy wypowiadasz stwierdzenie „Yash to zły facet”, prawie na pewno nie rozumiem dokładnie tego samego znaczenia, które miałeś na myśli, kiedy mi to powiedziałeś.

Podstawowym spostrzeżeniem Halla jest to, że komunikacja jest zapośredniczona. Nie komunikujemy się ze sobą bezpośrednio, ponieważ mamy różne mentalne „ schematy ” (zasadniczo modele), które przekładają nasze obserwacje rzeczywistości na nasze abstrakcyjne, spersonalizowane wyobrażenia o tym, jak działa rzeczywistość.

Kiedy ktoś mówi, że mój przyjaciel Yash jest „złym facetem”, używam moich osobistych pomysłów, doświadczeń i przekonań na temat „złych facetów”, aby nadać mu określone znaczenie. Mój schemat „złych ludzi” mógł zostać ukształtowany przez doświadczenia z dzieciństwa, kiedy byłem ścigany w Halloween przez mężczyznę w kostiumie klauna z bardzo realistycznie wyglądającą piłą mechaniczną. (Nie pytaj.) Twój mentalny model złego faceta może obracać się wokół nieobecnego ojca, Imperatora Palpatine'a z Gwiezdnych Wojen lub dowolnej liczby innych rzeczy.

Więc kiedy wypowiadasz stwierdzenie „Yash to zły facet”, prawie na pewno nie rozumiem dokładnie tego samego znaczenia, które miałeś na myśli, kiedy mi to powiedziałeś. Nawet gdyby ktokolwiek z nas mógł dokładnie zaobserwować fakt dotyczący świata, bylibyśmy strukturalnie niezdolni do podzielenia się tym spostrzeżeniem. Idealna komunikacja jest logicznie niemożliwa.

Pomysł ten został ukształtowany przez niektóre z najsłynniejszych dzieł sztuki na świecie. Być może przede wszystkim L'Etranger Alberta Camusa, który szczegółowo opisuje tajemnicze zmagania Algierczyka z francuskiego pied-noir , którego próby komunikacji są tak utrudniane przez jego anomię, że nie jest w stanie wyjaśnić, dlaczego zamordował niewinnego Araba. Czyta się świetnie – i bardzo szybko. Gorąco polecam.

Wnioski (lub notatki z eseju)

Chcemy wierzyć , że możemy zracjonalizować świat. Chcemy wierzyć, że nauka i technologia dają nam narzędzia, dzięki którym świat staje się bardziej czytelny. Jeśli skieruję na coś mój przyrząd do pomiaru rzeczy, powinienem być w stanie uzyskać — i podzielić się — głębokim i holistycznym zrozumieniem tej rzeczy. W praktyce tak się nie dzieje!

• Obiektywne mierzenie rzeczy jest naprawdę trudne i zmagamy się z tym od zarania cywilizacji. Jeśli myślisz, że możesz zmierzyć coś zarówno dokładnie, jak i precyzyjnie, prawdopodobnie się mylisz. W przypadku wielu rzeczy koncepcja obiektywnego pomiaru nie ma nawet logicznego sensu. Jak obiektywnie zmierzyć złamane serce? Miłość? Miodopłynność liryzmu Future na Codeine Crazy?
• To , że masz doskonałe, obiektywne narzędzie do pomiaru rzeczy, nie oznacza, że ​​powinieneś to mierzyć — kuszące jest łączenie tego, co łatwe do zrozumienia, z tym, co ważne. Zadaj sobie pytanie, na zasadzie pierwszej zasady, czy to naprawdę ma znaczenie? Czy jest to sterownik zjawisk, które mnie interesują?
• Wreszcie, po wykonaniu bardzo trudnego zadania obiektywnego pomiaru czegoś, jeszcze trudniej jest dokładnie przekazać swoje odkrycia innej osobie . Ludzie rozumieją koncepcje przez pryzmat własnych przeżyć i modeli mentalnych, a nie uniwersalnych ideałów platońskich .

Rzeczywiście, jest więcej rzeczy na niebie i na ziemi.

[1] Zdaję sobie sprawę, że jest to potencjalnie paradoks. Czy się mylę, że ty się mylisz? Czy w takim razie masz rację? Co jeśli, dla celów argumentacji, myślisz, że mam rację, że się mylisz. Kto się myli? Ja? Ty? To jest głupia dyskusja, więc nie będę angażować się w ten argument poza przyznaniem, że istnieje i jest irytujący.

[2] To nie jest całkiem w porządku. Logos, patos i etos to sposoby, w jakie ty, mówca, zapewniasz słuchaczom wiarygodność, a nie powody, dla których słuchacze cię słuchają. Ale ostatecznie są to bardzo podobne pomysły: jesteś skłonny mi uwierzyć, ponieważ wykorzystuję logo, a nie wierzysz mi, ponieważ używam logo.

[3] Mój przyjaciel Phillip pomocnie wskazał kilka faktów dotyczących brukwi. (1) Rutabaga to grube korzenie, a nie zboża, więc technicznie rzecz biorąc, nie jest to kryzys zbożowy. (2) Małe Antyle są o wiele za ciepłe, aby uprawiać brukiew. Szczerze mówiąc, nie wiedziałem, co to jest rutabaga, kiedy pisałem to zdanie, więc dzięki za wyjaśnienie, Phillip.