Sztuka żałoby

Chcę wiedzieć.

Powiedz mi proszę.
Czy widzisz w tych martwych liściach
możliwość opłakiwania?

~

Powiedz mi proszę.
Czy widzisz suchą martwotę zmiażdżoną
i roztrzaskaną bez szansy na żałobę?

Brak emocjonalnego przepływu
Czy nie odwadniasz się
po trzymaniu stłumionego żalu?

~

Powiedz mi proszę.
Czy widzisz, jak uzupełnić
życie poprzez immersyjną żałobę?

Zagłębiając się w wyzwalacze,
czy widzisz swoje źródło traumy
oświetlone światłem żalu?

Czując cały ból i zakłopotanie,
Czy chwytasz fale, gdy uderzają w twoje
serce, by poczuć sztukę żałoby?

~

Powiedz mi proszę.
Czy pozwalasz sobie odetchnąć
i poddać się sztuce żałoby?

Kiedy stare ja umiera,
czy zostawiasz je w spokoju
, czy dajesz mu pamiątkę?

Bo to we wspomnieniach mieszka życie, więc
czy rozmyślasz
o tym, co mogło być?

Już nie jest to możliwe, wiem.
Ale czy pozwalasz, aby niemożliwe dyktowało
wszystko, czego nie było?

~

Powiedz mi proszę.
Czy pozwalasz sobie odejść
i poddać się sztuce żałoby?

By być samotnym,
Czy wkraczasz w samotność utraconej nadziei,
której marzenia umierają?

Jakkolwiek brutalnie to brzmi,
czy rozumiesz, że ta świadomość jest konieczna
, gdy poddajesz się sztuce opłakiwania?

Emocjonalnie przytłoczony,
czy rozpoznajesz swoje zmęczenie,
dźwigając ciężar, którego nie opłakujesz?

Uwolniony i wolny od łańcuchów,
Czy czujesz wyzwolenie w
możliwości opłakiwania całego tego bólu?

~

Powiedz mi proszę.
Czy rozpoznajesz, że cierpienie
przeradza się w smutek, który nie został rozwiązany?

Zamanifestowała się tyrania,
czy chcesz uciec z
tej upiornej, zabałaganionej sceny?

Zdecyduj się i działaj.
Czy zmuszasz się, by wejść
głębiej w zamęt żalu?

Gdzie umierają utracone pasje,
Czy czujesz, że ich utrata
nie jest w stanie rozpalić na nowo inspiracji do latania?

To jest druzgocące, ale
czy widzisz, że musisz
przeżywać żałobę, aby mogła płynąć nowa pasja?

Trudno, oczywiście, że wiem.
Myślisz, że jesteś gotowy, by pozwolić
odejść wszystkim tym utraconym, niezasmuconym namiętnościom?

~

Powiedz mi proszę.
Czy pozwalasz swoim potrzebom przewodzić
i rezygnujesz ze sztuki opłakiwania?

Istnieje niebezpieczeństwo, że można się zmiażdżyć.
Czy myślisz, że jesteś zbyt silny, by
upaść pod ciężarem żalu, pod którym jesteś?

Kiedy serce staje się zranione i twarde,
Czy stajesz się melancholijny
i zapominasz, jak się smucić?

Nie rób tego, błagam cię, proszę.
Czy zdajesz sobie sprawę, jak ważne
jest pamiętanie o głębokim, przerażającym żalu?

Ulewne to wiem, ale
czy boisz się poddać fali żalu
i dać się ponieść emocjom?

Oto, co to znaczy być człowiekiem.
Czy czujesz ból związany z przywiązaniem
i oderwaniem się od bezpiecznych lin?

Nie jesteś robotem,
Czy czujesz kruche serce,
w którym leży sztuka opłakiwania?

~

Powiedz mi proszę.
Czy poddajesz się emocjonalnym powiązaniom
ze wspomnieniami, które wypędzają Cię z nowego życia?

Nadzieja wstaje ponownie po śmierci słonecznego dnia, więc
czy akceptujesz fakt, że najpierw musisz
przejść przez ciemność nocy?

Chodzenie bez światła jest przerażające, ale
czy czujesz strach przed nieznanym,
gdzie pojawia się smutek?

Tu zaczyna się proces.
Czy widzisz labirynt emocji
, w którym żyje szeroko otwarta kraina żalu?

Zachęcam cię do podróży przez to miejsce.
Czy dajesz sobie łaskę, by biec
i wpaść w to, co myślałeś, że było na zawsze stracone?

Wkrótce zapytamy, bez zmartwień.
Czy widzisz koniec tego
żalu, który zignorowałeś u swojego boku?

~

Powiedz mi proszę.
Czy pławisz się we wszystkich emocjach
, a potem wychodzisz po drugiej stronie żalu?

Co tam widzisz.
Czy widzisz, jak zastanawiam się,
jak zaszedłeś tak daleko w żałobie?

Sztuka wiecznego tworzenia, skąd
Czujesz upływający czas
, gdy pozwalasz rozproszyć teraźniejszość?

Niech stanie się wyblakłą pamięcią,
Czy dostrzegasz, że znika
w mocy przeciwko tobie i twojej nowo odkrytej sztuce?

To znaczy,
czy zdajesz sobie sprawę, że to
ty już zasmuciłeś ten pomysłowy dar?

~

Powiedz mi proszę.
Czy czujesz, że smutna muzyka
prowadzi cię do smutku?

I wypłacz milion łez,
Czy widzisz, jak piękne morze
utrudzonych marzeń wypływa jako smutek?

Może to zabrzmieć dziwnie, ale
czy słyszysz melodię swojej przeszłości
rozbijającą się o fale żalu za tobą?

Daleko od miejsca, w którym jesteś,
czy siedzisz zadowolony wiedząc, że
tak daleko się smuciłeś?

~

Powiedz mi proszę.
Czy już widzisz, jak nowa nadzieja ożywa
po okresie żałoby?

Jak to jest być wolnym i
czy dostrzegasz swoją nową wolność
w stawianiu czoła przeszłości bez strachu przed żalem?

Gdzie masz strategię,
Czy wiesz, jak żyć w emocjach,
aby twój smutek nie był już narzędziem erozji?

~

Powiedz mi proszę.
Czy upajasz się swoją ambiwalencją
stojąc ponad chmurami żalu?

Bo tak właśnie jest,
Czy widzisz, jak
żałoba może cię wyzwolić?

~

Powiedz mi proszę.
Czy czujesz się spełniony
w sztuce żałoby?

Możesz tylko wiedzieć.