Trochę o minimalizmie

Życie z mniejszą ilością rzeczy.

Ostatnio natknęłam się na japońskie przysłowie o minimalizmie. „ Ware tada taru wo shiru ”. Można to przetłumaczyć jako „Po prostu wiem, co wystarczy”.

Po raz pierwszy natknąłem się na to podczas oglądania filmu youtubera o nazwie Samurai Matcha . Zapomniałem, w którym filmie, ale pamiętam, jak pokazywał monetę z tymi czterema znakami, a potem dalej wyjaśniał.

To przysłowie pojawia się po raz pierwszy jako inskrypcja na tukubai , czyli umywalce używanej przez odwiedzających do oczyszczenia się przed wejściem do świątyni w świątyni Ryoanji. Tsukubai pochodzi z XVII wieku .

Cztery kanji czytane same nic nie znaczą, jednak w połączeniu z kwadratem pośrodku (widocznym na obrazku) tworzą kanji 吾, 唯, 知 i 足. Wierzę, że można to czytać na wiele sposobów, ale najczęściej czyta się to tak, jak napisałem w pierwszym akapicie: „Ware tada taru wo shiru”.

Kiedy Aki, którego wideo widziałem na youtube, wyjaśnił znaczenie monety, którą trzyma, byłem zaintrygowany. Jestem naprawdę nowy w tej idei minimalizmu, więc łatwo się podekscytowałem. Koncepcję minimalizmu i esencjalizmu można było zobaczyć na tych czterech znakach kanji.

Minimalizm uczy mnie odróżniać to, czego chcę od tego, czego potrzebuję. To proste zrozumienie wniosło tak wiele korzyści do mojego codziennego życia. Dzięki temu, że jestem bardziej skoncentrowany podczas robienia rzeczy, mniej stresu, oszczędności pieniędzy, więcej miejsca na moim urządzeniu i wiele więcej. Ale zmiana, którą najbardziej odczułem, polega na tym, że moja głowa jest dużo lżejsza niż kiedyś.

Byłam osobą, która jak coś mnie zainteresuje to odruchowo to kupuję, nawet wiedząc, że długo tego nie wykorzystam. Wiedziałam, że to niezdrowy nawyk, ale nadal brakuje mi samokontroli, której wtedy potrzebowałam. Uświadomienie sobie, że tak naprawdę nie jest mi to potrzebne, pomaga mi zaoszczędzić pieniądze na kupowaniu impulsywnych rzeczy.

To samo z pozbyciem się rzeczy, których od dawna nie używałem i których nie potrzebuję. Mniej rzeczy w moim pokoju naprawdę pomaga oczyścić umysł z rozpraszaczy. Dało mi to również więcej miejsca na spacery.

Masz pomysł, prawda? Wiedza, czego potrzebuję i czego chcę, robienie tego, co mogę, a nie myślenie o tym, na co nie mam wpływu, usuwanie niepotrzebnych plików, pozbywanie się podobnych zdjęć itp.

Szybko do przodu o kilka lat, wiele się we mnie zmieniło. Ten styl życia uczy mnie większej świadomości tego, co robię. Uczy mnie obecności i świadomości otoczenia. Cenić tych, których mam.

Nikt nie mógł zaspokoić pragnienia człowieka. Im więcej masz, tym więcej chcesz. Odnalezienie tego minimum pragnienia jest moim celem. Podróż wcale nie zbliża się do końca. Nadal jest wiele do nauczenia się, wciąż jest wiele miejsc do poprawy. Ale na razie cieszę się, że mam to, co mam. Wciąż jestem na najlepszej drodze, aby dowiedzieć się, co to jest „wystarczająco”.