„Urzędnicy” (1994)

„Nie powinno mnie tu dzisiaj być!”

Trzecia i ostatnia swego rodzaju reedycja ze znacznie większego artykułu na blogu o karierze reżysera Kevina Smitha, do którego link znajduje się poniżej, przywraca nas do samego początku jego kariery filmowej i debiutanckiego filmu, który trzymam blisko mojego kinowego serca. Po ponownym wydaniu moich chaotycznych przemyśleń na temat Dogma z 1999 roku i Red State kilkanaście lat później, zataczam pełne koło do początku w 1994 roku i dopełniam trio najlepszych filmów, jakie można chcieć zobaczyć, i prawdopodobnie trzy najlepsze filmy Kevina filmy z jego kariery reżyserskiej.

Zarówno Dogma , jak i Red State można znaleźć w moich archiwach lub w artykule dotyczącym kariery (1994–2016) na dole tego akapitu. Mam słabość do debiutanckich filmów, a Clerks jest jednym z najlepszych. Poniższy traktat bez spoilerów został oryginalnie napisany dziesięć lat temu i był jednym z wielu moich pierwszych wypraw w kierunku docenienia filmu.

Mam nadzieję, że Ci się podoba.

„Nie powinno mnie tu dzisiaj być!”

Ten czarno-biały debiut Kevina Smitha, osadzony prawie w całości w „Quick Stop” i sąsiednim sklepie „RST Video”, to 92 minuty radosnego humoru, obserwacji, fantastycznych postaci i więcej przekleństw, niż można potrząsnąć kijem! Ociekający sarkazmem, ale z prosto mówiącymi postaciami, które zyskały kultowy i trwały status oraz wybitnie cytowanym filmem, który zrodził tak wiele klasyków od czasu premiery, „Moja dziewczyna obciągnęła 37 kutasów!”.

"Co? Z rzędu?"

Film jest radością przez cały czas. Bardzo osobisty film Smitha i film odzwierciedla to pod każdym względem.

Oparty na jednym dniu „Dante Hicks” (znakomity Brian O'Halloran) jest zmęczonym, narzuconym urzędnikiem, który miał raczej inne plany na ten dzień. Wraz z „Randalem Gravesem” (biciem serca i gwiazdą filmu, znakomicie granym przez Jeffa Andersona), cieszymy się z ich skrajnie przeciwstawnych poglądów na praktycznie każdy temat dyskusji, a tematów jest wiele, często tępych, i zawsze bardzo, bardzo zabawnych. Randal, swobodny i beztroski, zarządza sąsiednim sklepem wideo, w którym Dante prowadzi sklep wielobranżowy. Ich codzienna dychotomia i rozmowy z klientami obejmują wszystko, od seksu, przez życie, po nadużycia władzy i ich bardzo wysokie opowieści. No i Gwiezdne Wojny. I znowu Gwiezdne Wojny! I bezsensowne prace, niepowściągliwi klienci i ogólnie nienawidzący swoich klientów! Mroczna komedia, momentami wręcz histeryczna.

Relacja między Dantem i Randalem jest kluczowa. Chociaż pod wieloma względami są przeciwieństwami, jasne jest, że są głębokimi, najlepszymi przyjaciółmi, którzy często mają skłonność do osobnego cytowania tego samego dialogu „Grupa dzikusów w tym mieście” . Oba są czasami całkowicie przezabawne, a Randal jest wybitny i dominujący na ekranie. Wspomagany przez świetny scenariusz reżysera Smitha, jego komediowe wyczucie czasu jest oszałamiające. Wraz z powyższym degustatorem tematów dnia, istnieje wiele komediowych przykładów Randala, który po prostu jest sobą, bez barier dla pretensji lub swojej pracy, po prostu pozornie jeden strumień świadomości po drugim. Jeden konkretny przykład pokazuje, jak przedstawia dystrybutorowi kilka tytułów wymaganych filmów porno, a Randal doskonale czuje się z młodą matką i córką stojącymi przy ladzie!

Umiejętnie wspierana w kluczowych rolach przez Lisę Spoonhauer jako byłą dziewczynę Dantego „Caitlin Bree” i znakomitą Marilyn Ghigliotti jako obecną dziewczynę „Veronicę”, są też epizodyczne role innego producenta i montażysty Scotta Mosiera jako palacza „Willama” (oraz dwie inne osobne role!), a także kultowych ról wprowadzających „Jaya” (Jason Mewes) i „Cichego Boba” (Kevin Smith) . Krótkie przerywniki Jaya i Cichego Boba są doskonałe i raczej zabawne.

Podobnie jak w przypadku wszystkich przyszłych filmów Kevina Smitha, zarówno rodzina, jak i przyjaciele nieustannie wypełniają jedną, a często więcej niż jedną rolę, zarówno przed, jak i za kamerą. Prawie wyłącznie w małym sklepie wielobranżowym pojawia się wiele bardzo krótkich i zabawnych występów różnych klientów, którzy cholernie irytują Dantego i Randela. Wymienienie ich oznaczałoby wskazanie znaczących spoilerów fabularnych i/lub zabawnej ekspozycji, a niezależnie od tego, ten film jest tak dobry, że trzeba go obejrzeć i cieszyć się krótkimi scenami, które pojawiają się i znikają.

Nie przestrzegając ścisłej struktury trzech aktów, 16 scen nazwano kartami tytułowymi, zaczynając od „Vilification” , „Jay and Silent Bob” , „Syntax” aż do „Denouement” .wymienić tylko cztery. Istnieje również wiele zbliżeń losowych wydarzeń lub przedmiotów, od pomalowanych paznokci u nóg po bezimiennego czarnego psa (określanego jako Haiku), bezimiennego czarnego kota (określanego jako Grobowiec Lenina) i innych, które można odkryć podczas oglądania. Ze stałą kamerą na blacie widzimy, jak Grób Lenina sam się rozładowuje, ku konsternacji zarówno personelu, jak i klientów! Użycie kamery jest interesujące, ponieważ dla niewprawnego oka wydaje się, że wiele scen wykorzystuje tylko jedną kamerę, rzadko dwie, często statyczne, rejestrujące jedną postać samą, do której dołącza inna przed opuszczeniem sceny, przy czym kamera rzadko się porusza.

Ten bardzo osobisty film Kevina Smitha, wspierany przez świetną ścieżkę dźwiękową do ciężkiego rocka, w tym „Got Me Wrong” Alice in Chains, „Can't Even Tell” Soul Asylum i „Leaders and Followers” ​​Bad Religion, porusza tematy zaskakująco bliskie do jego serca miłości, przyjaźni i lojalności, a zwłaszcza nadrzędnego tematu, że życie nie jest dyktowane i można je zmienić w dowolnym momencie. Film trafnie to pokazuje, jest skarbem i triumfem, chwyta za serce i jest zabawny jak cholera. Nakręcony, zmontowany i wyprodukowany w czasie wolnym od pracy Kevina w sklepie, w którym toczy się akcja filmu, jest to prawdziwy debiutancki arcydzieło. Przyjaciel Scott Mosier nie tylko występuje przed kamerą, ale także pomaga przy produkcji i montażu, a zarówno Kevin, jak i Scott byli fachowo wspomagani przez Davida Kleina jako operatora.

19 lat od premiery i wciąż tak świeże i satysfakcjonujące, jak wtedy, gdy oglądałem je po raz pierwszy.

Radość z filmu.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 100 artykułów na blogach (z ponad 300 indywidualnymi recenzjami filmów):