Uwierz w duchy

Są szanse, że do końca miesiąca kupisz książkę JR Moehringera w twardej oprawie. Nawet jeśli go nie kupisz, wkrótce trudno będzie uniknąć zwrotów amerykańskiego zdobywcy nagrody Pulitzera we wszystkich kanałach medialnych. Jego książka stanie się światowym hitem — jedną z sensacji wydawniczych dekady.

Jednak niewielu zna nawet jego imię. Czemu? Ponieważ JR Moehringer jest autorem-widmem stojącym za książką Prince Harry's Spare , która ma ukazać się w każdym Oxfamie w kraju za około dwa lata. Świeżo po udanym stworzeniu autobiografii Andre Agassiego, JR Moehringer został poproszony przez Harry'ego o opowiedzenie swojej historii. Zapytany, co oznaczają wylewy Harry'ego, Moehringer będzie w stanie odpowiedzieć, podobnie jak Don McLean zapytany o znaczenie American Pie : oznacza to, że już nigdy nie będzie musiał pracować.

Ghost-writing to widmowy biznes. Kiedy kupujemy książkę z nazwiskiem na okładce, w większości oczekujemy, że jest autorstwa tej osoby. Rzeczywistość jest taka, że ​​wielu „autorów”, zwłaszcza tych, którzy chcą zarobić na nagłej sławie lub rozgłosie, nie ma ani ochoty, ani talentu do napisania książki.

Pisanie książki jest naprawdę trudne. Orwell powiedział , że „pisanie książki to okropna, wyczerpująca walka, jak długa walka z bolesną chorobą”. Po co sam cierpieć na chorobę, skoro możesz zapłacić komuś innemu, aby wziął na siebie ból? Większość bestsellerowych pamiętników polityków, piłkarzy i piosenkarzy jest pisana przez duchy, które są przyzwoicie opłacane i chowają się w cieniu.

W przypadku Profiles in Courage Johna F Kennedy'ego prezydent był nieco uwiązany w Senacie USA. Pięćdziesiąt lat później prawdziwy autor, Ted Sorensen, łaskawie zasugerował, że Kennedy „pomógł wybrać słowa wielu jego zdań” w tomie, który otrzymał nagrodę Pulitzera.

Biblia autora widmo (kolejna książka napisana przez ducha) to Ghostwriting Andrew Croftsa . Ten poradnik stanowił inspirację dla Roberta Harrisa The Ghost , powieści o człowieku zatrudnionym do napisania pamiętnika postaci przypominającej Tony'ego Blaira. Jak na ironię, prawdziwy Blair był jednym z nielicznych autobiografów-gwiazdorów, którzy faktycznie napisali własną książkę. Crofts pomocnie przedstawia praktyczne względy i temperament potencjalnego autora widmo:

• Zdolność do stłumienia własnego ego
• Umiejętność dostrzeżenia struktury opowieści spośród pozornie przypadkowego materiału
• Umiejętność zadawania właściwych pytań
• Umiejętność patrzenia na świat innymi oczami
• Umiejętność słuchania i nieosądzania oraz zainteresowanie innymi ludźmi
• Solidność
• Umiejętność pisania innymi głosami.

Nie ma nic złego w wynajęciu ducha. Wszyscy powinniśmy być mniej wrażliwi. Oszczędza czas i wysiłek. A czytelnicy (lub przynajmniej zespół redakcyjny wydawcy) będą wdzięczni za profesjonalne zwroty, jasną strukturę, łuk narracyjny i fascynującą narrację, a nie za niespójne bzdury, które „autor” prawdopodobnie wymyśliłby pozostawiony samemu sobie urządzenia. Umiejętność wykonania rzutu karnego rzadko przekłada się na literacki rozmach.

Więc życzę powodzenia JR Moehringerowi i mam nadzieję, że cieszy się swoją gotówką. To samo dotyczy autorów autobiografii Nelsona Mandeli, wspomnień Hilary Clinton, późniejszych powieści Toma Clancy'ego i The Art of the Deal Donalda Trumpa . Dobra, może nie ten ostatni. Ghost-writing to legalna forma pisania, korzystna zarówno dla pisarza, jak i czytelnika. Nie ma potrzeby bać się duchów.

Paul Richards jest pisarzem do wynajęcia.