Zły kotek

Musisz mnie nakarmić.
Jest już wpół do trzeciej.
Mój wczorajszy obiad nie wystarczył.
Jestem głodny na przekąskę.
Jestem królową domu,
Wiedz, że już nie łapię myszy,
Już tego nie robimy,
Bo by nam pobrudziło łapy.
W imieniu mojej wewnętrznej dumy,
Jesteśmy potężniejsi niż nasz rozmiar,
Pamiętaj, jeśli dasz nam ćwierć szklanki,
W nocy obudzimy cię!
Oczyść ścieżkę przy parapetach,
Nadal lubimy tam przesiadywać,
Wyjdźmy na zewnątrz, aby być w słońcu,
Wystarczająco długo, aby zwrócić na siebie uwagę
ptaków, robaków i pszczół,
Ale nie będziemy się wspinać drzewa.
To dla starych szkolnych kotów na zewnątrz,
Jesteśmy lepsi niż to!
Udajemy, że wyglądamy groźnie,
na tyle, by zdenerwować ptaki.
Potem chcemy wrócić do domu,
By móc leżeć na kanapie,
Nie potrzebujemy aż tak dużo uwagi,
Ale kiedy już potrzebujemy, potrzebujemy każdej sekundy.
A jeśli nie rozegrasz tego ładnie,
Twoja skórzana kanapa zapłaci cenę,
Aż nagle chce nam się drapać
wszystko obok naszych łap.
Radzimy, żebyś się poddał.
Pozwól nam zająć się Twoim harmonogramem —
4 rano to czas karmienia.
Jeśli chcesz, żebyśmy zachowali spokój,
6 rano to uziemienie.
Ważną rzeczą jest dostęp do świeżego powietrza.
Możemy układać to cały dzień,
jeśli to pomoże, możemy napisać ci rymowaną piosenkę,
Żebyście pamiętali,
jak długo ta rozmowa się skończy.
Wrócę, aby zgłosić więcej potrzeb,
Nie chcemy skończyć na ulicy,
Tworzymy naszą strategię
, aby szkolić Cię stopniowo.
Celem jest, aby pewnego dnia
ludzie NIE mieli nic do powiedzenia,
podczas gdy koty rządzą wszystkim w domu,
łącznie ze wszystkimi miejscami na kanapie!

Notatki pisarza: Ukończono w maju 2018 r. — Gdyby mój kot mógł mówić…