Na początku 2022 roku miałem wiele oczekiwań, ale żadne z nich się nie spełniło, ale uwierzcie mi, kiedy mówię, że rok 2022 był najlepszym w moim życiu. W zeszłym roku zrobiłem rzeczy, z których moje 13-letnie ja będzie dumne. Mieszkałem w 4 miastach i nauczyłem się jeździć na rowerze.

Maiduguri

Zacząłem nowy rok mieszkając w Maiduguri. Byłem w Maiduguri od sierpnia 2021 do pracy i przyzwyczaiłem się do miasta na początku 2022. Mieszkałem w kontenerze transportowym, to było jak mieszkanie w kamperze. Nie było tak źle, jak myślisz. Został prefabrykowany, aby wyglądał jak drogie mieszkanie w Nowym Jorku, więc był całkiem wygodny. Miał wszystkie niezbędne elementy. Dzieliłem kompleks z 16 innymi osobami, prawdziwe życie we wspólnocie. Na początku roku słuchałam podcastu, w którym prowadząca mówiła, że ​​kiedy jest spięta lub niespokojna, jeździ na rowerze, żeby uspokoić nerwy. Pomyślałam, hm, nie umiem jeździć na rowerze, co za wstyd! Jestem bardzo spontaniczna, więc od razu przerwałam podcast, podeszłam do sąsiada, który miał rower i poprosiłam go, żeby mnie nauczył.

Moją ulubioną rzeczą w Maiduguri było jedzenie wielbłądów. Kto zjada ich środki transportu???

Abudża

W kwietniu przeprowadziłem się z powrotem do Abudży. Mieszkałem w Abudży przez 5 lat, zanim przeprowadziłem się do Maiduguri. Byłem podekscytowany powrotem, wychodziłem prawie codziennie od dnia, w którym dotknąłem bazy. Tęskniłem za przyjaciółmi, kościołem i wszystkimi ulubionymi miejscami, w których jadłem. Organizowałem coś co drugi weekend. Zorganizowałem piżamowe przyjęcie z moimi dziewczynami, jazdę konną z przyjaciółmi, gokarty, kręgle, randki z brunchem, przyjęcia urodzinowe i posłałem po moich Przyjaciół; Paschalis i Dawid. Warto zauważyć, że miałem swój pierwszy wypadek samochodowy i prawie zabiłem całą swoją rodzinę, ale dzięki Bogu za uratowanie. Zawsze myślałem, że opuszczę tę ziemię bez żadnego wypadku samochodowego spowodowanego przeze mnie, ale 10 lat to moim zdaniem dobra passa. Podczas pobytu w Abudży miałem również okazję spotkać się z Sekretarzem Generalnym ONZ. Zostałem nominowany przez moje biuro do udziału w tym spotkaniu (co za przywilej). Chciałem zdjęcie po spotkaniu, ale SG miał napięty harmonogram i nie miał czasu na zdjęcia. Musiałem się spieszyć, LOL.

Podczas przerwy wielkanocnej zorganizowałam mini wakacje dla mojej rodziny w Lagos i było niesamowicie spędzić wakacje z rodziną. Poszliśmy na najdłuższy spacer pod baldachimem w Afryce Zachodniej, graliśmy w Wipe out w L'aquatic i robiliśmy wiele innych przygód. Po mini wakacjach mama powiedziała, że ​​już nigdy nie będę mogła zaplanować wakacji dla rodziny. Chyba trochę przesadziłem z tymi przygodami, haha.

Z perspektywy czasu cieszę się, że przesadziłem, robiąc te wszystkie rzeczy, ponieważ nie miałem pojęcia, że ​​znowu się przeprowadzę. Pozwoliło mi to na wartościowe spędzenie czasu z rodziną i przyjaciółmi. Myślę, że wszyscy możemy się zgodzić, że mądrze spędziłem czas.

Abudża pozostaje moim najlepszym miastem do życia w Nigerii.

Krótko w Rzeszowie

W maju 2022 roku zostałem wysłany do pracy na Ukrainie, aby nieść pomoc tym, którzy ucierpieli w wyniku wojny. Praca dla potrzebujących jest zawsze satysfakcjonującym doświadczeniem. Pojechałem na Ukrainę przez Polskę. Przyleciałem do Polski i spędziłem kilka dni w Rzeszowie przed wyruszeniem w podróż do Lwowa.

Trochę tu pozwiedzałem, chociaż przez większość czasu padało i byłem zawalony pracą. Moją ulubioną rozrywką w Rzeszowie było siedzenie przy Rzeszowskiej Fontannie Multimedialnej. Było tak spokojnie. Coś w Rzeszowie kojarzy mi się z paryskim klimatem, szczególnie okolice, w których znajduje się Galeria Handlowa Rzeszów. Rzeszów jest spokojniejszy. Wciąż nie daje mi spokoju nazwa, jaką Polacy nazywają Rzeszowski Pomnik Rewolucji.

Moim największym wyzwaniem w Rzeszowie było wymówienie Rzeszowa.

Lwów

Jedno, czego się upewniłem, to to, że mieszkam w centrum Lwowa. Zatrzymałem się w Hotelu Lwów, który pokochałem za to, jak archaicznie wyglądał. Z mojego pokoju widziałem większość centrum miasta. Mimo wojny ludzie byli bardzo odporni. Ich wzajemna miłość nie może pozostać niezauważona. Dawanie i otrzymywanie kwiatów było we Lwowie bardzo popularne. Kwiaty są sprzedawane prawie na każdym rogu, nie jestem do końca pewien, czy to efekt wojny. Jedną rzeczą, która wzbudziła moje zainteresowanie, były przypadkowe śpiewy i tańce na ulicach. Widziałem to tylko w indyjskich filmach. Czekoladki i kawa były dość osobliwe, zwłaszcza czekoladki. Kocham ich. Piłem kawę każdego dnia, który tu spędziłem, tylko dlatego. Jedzenie było również niesamowite. Pomiędzy pilną pracą a wojną próbowałem zwiedzać muzea, zabytki i oczywiście kościoły. Lwów jest bardzo ortodoksyjny, a architektura jego kościołów jest również spektakularna.

Jedną rzecz, którą chciałem zrobić, a której nie mogłem pójść do opery, mam nadzieję, że kiedyś w przyszłości.

Lwów ma moje serce na zawsze

Do Abudży wróciłem na początku września i byłem tam do października.

Kano

Kano może uchodzić za Amsterdam Nigerii. Podczas wszystkich moich podróży po Nigerii Kano jest jedynym miastem, które widziałem z tak wieloma rowerzystami. Widziałem rowerzystów w innych miejscach, ale nie w mieście. Cudownie jest też widzieć osły w drodze do pracy (uroczyście obiecuję nie jeść osłów). Estetykę Kano nadaje antyczne miasto.

Przeprowadziłem się do Kano w październiku. Nie byłem pewien, czego się spodziewać. Ludzie opowiadali mi tak wiele rzeczy o Kano, kiedy powiedziałem im, że się tam przeprowadzam; jedzenie jest tanie, drogi są świetne, mają najtańsze złoto, a Kano jest jak Lagos. Wszystkie kłamstwa! Pierwszą rzeczą, która mnie zszokowała w Kano, była liczba Kekes (rykszy/tuk-tuków). Są wszędzie, jak mrówki atakujące paczkę cukru.

Przed przyjazdem do Kano nie mogłem się doczekać odwiedzenia wielu historycznych miejsc, takich jak Kofar Mata, Gidan Dan Hausa, pałac emira, Muzeum Gidana Makamy, Kurmi Market i Dala Hill (jeśli Bóg pozwoli). Niektóre z tych miejsc już odwiedziłem, inne odwiedzę wkrótce.

Dorastając, miałem sąsiada, który nazywał się wujek Kennedy. Zwiedził wszystkie kraje świata z wyjątkiem Chin. Siedziałam godzinami słuchając jego licznych przygód z różnych miast i wiosek i bardzo chciałam odwiedzić te miejsca. Zasiał we mnie ziarno przygody. Nie spałem w nocy, wyobrażając sobie, jak będę żył w Strasburgu, Quthing lub Marsaxlokk. Jednym z moich dziecięcych marzeń było przeprowadzanie się do nowego miasta co 6 miesięcy przez całe dwadzieścia kilka lat. Chciałem doświadczyć całego świata. Mam na myśli, że ziemia należy do Pana i jej pełnia. Gdy dorosłam, zdałam sobie sprawę, jak szalone było to marzenie i porzuciłam ten pomysł. Rok 2022 był dowodem na to, że marzenia mogą się spełnić.

W 2023 roku będę marzyć o wielkich rzeczach, ty też powinieneś.

Podziękowania dla Ayo i Victory za korektę tego posta