40 urodziny Milestone

40 lat. Trudno uwierzyć, że w tym roku osiągnę wielkie 4–0. Trudno też uwierzyć, że zaszedłem tak daleko. Tyle życiowego doświadczenia, a jednak tak wiele pozostało niewidocznych i niedokończonych. I dokładnie wiem, co chcę na urodziny…

Kiedy byłam mała, czterdziestka wydawała mi się taka stara, jakby jej przekroczenie oznaczało, że nie zostało mi wiele życia. Mam na myśli, daj spokój, 40. urodziny, które widziałem jako dziecko, z pewnością sprawiały wrażenie, jakby zbliżał się koniec życia. Od gagowych prezentów „zza wzgórza”, takich jak spacerowicze i laski, po torty urodzinowe w trumnie… tak, dobrze przeczytałeś, ktoś miał trumienny tort urodzinowy z czarnym lukrem i wszystkim innym. Patrząc oczami dziecka, wszystko to niewątpliwie sprawi, że będziesz chciał zrobić „wszystkie rzeczy” przed nadejściem tych urodzin. Od tego czasu z pewnością nauczyłem się, że 40 nie równa się stary. Chociaż przeżyłem więcej niż większość ludzi w moim wieku, wciąż mam wiele do zrobienia.

Po wydarzeniu, które zmieniło moje życie z moim nieżyjącym już mężem (Stevenem), zdałem sobie sprawę, że patrzenie, jak życie mija, to za mało. Podjęliśmy wszystkie kroki, o których mówiono nam, że stworzą sensowne życie: pobraliśmy się, kupiliśmy dom, znaleźliśmy dobrą pracę z dobrymi zasiłkami, spędziliśmy czas z rodziną itp. Jednak zmieniające życie wydarzenia przynoszą nowe perspektywy.

W 2014 roku Steven doznał wylewu krwi do pnia mózgu. Jest tu kilka rzeczy, o których warto wiedzieć: Steven był alkoholikiem, który próbował rzucić palenie bez pomocy medycznej; niestety ujawniło to jego ciężkie nadciśnienie, które nieleczone spowodowało rozległy udar. Nie zdawaliśmy sobie wtedy sprawy, jak złe było jego ciśnienie krwi, dopóki nie było za późno. Spędził rok w ośrodkach rehabilitacyjnych, zanim wrócił do domu, gdzie zostałam pełnoetatową pracującą żoną i opiekunką.

Takie znaczące wydarzenia mogą skłonić cię do refleksji i ponownej oceny swojego życia; coś, co robiliśmy w 2016 roku. Ta ocena sprawiła, że ​​oboje chcieliśmy robić i doświadczać więcej. Omówiliśmy, jak by to wyglądało, biorąc pod uwagę, że Steven był nadal w pełni zależny i próbował odzyskać mobilność. Zbadałem opcje podróży, które były dostępne dla wózków inwalidzkich, i przeczytałem o ludziach, którzy aktywnie prowadzą ten styl życia. Gdy tylko bylibyśmy w stanie, zaczęliśmy sięgać po to życie. W lutym 2017 roku Steven zmarł w piątek wieczorem, na dwa dni przed swoimi 36. urodzinami. Minęło kilka lat i kilka sesji terapeutycznych, zanim zdecydowałam się wyprowadzić z rodzinnego miasta do dużego miasta i kolejny rok, zanim zagłębiłam się w doświadczanie życia na własną rękę.

Zacząłem więcej podróżować i znaleźć lokalne sposoby na doświadczanie życia. Brałem udział w lokalnym konkursie jedzenia pikantnego ramenu . Paszport dostałem po zarezerwowaniu lotu do Tokio w Japonii, aby odwiedzić rodzinę, gdzie również wspinałem się na górę Fudżi z moim SIL (#classicus). Pojechałem na moją pierwszą samotną wycieczkę do Smoky Mountains w Tennessee. Zwiedziłem moje lokalne miasto, sztukę, jedzenie, piękne kultury i wiele więcej. Przypomniałem sobie listę życzeń, którą napisałem w 2016 roku i zacząłem sprawdzać rzeczy, doświadczając rzeczy, których nawet nie brałem pod uwagę, takich jak udział w konkursie kulinarnym. Wspinaczka na górę i samotna wyprawa zostały zakończone, ale wciąż mam wiele do odkrycia.

Więc to jest moja 40. Wybieram życie pełnią życia. Tu do 40, a tu do życia. Na następną przygodę i na cześć moich 40. urodzin planuję podróż do domu moich przodków — do Irlandii! ☘️ Zamiast prezentów urodzinowych proszę o pomoc w dotarciu na miejsce. Dołączyłem kody QR do moich kont Cash App i Venmo, aby ułatwić dawanie prezentów. Dziękuję za pomoc w osiągnięciu kolejnego celu!!

Cytując słynne słowa Andy'ego Dufresne'a z przebojowego filmu Skazani na Shawshank : „Myślę, że wszystko sprowadza się do prostego wyboru. Zajmij się życiem albo zajmij się umieraniem.”